Wypracowanie, matura maj 2021, język polski rozszerzony

40 pktwypracowanietrudne (szac.)Maj 2021

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Zadanie

Polecenie

Wybierz jeden temat i napisz wypracowanie.

Temat 1

Określ, jaki problem podejmuje Jan Błoński w podanym tekście. Zajmij stanowisko wobec rozwiązania przyjętego przez autora, odwołując się do tego tekstu oraz innych tekstów kultury. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 300 wyrazów.

Jan Błoński

Dramat i przestrzeń

Przez „przestrzeń” rozumiem przestrzeń dramatu, nie przestrzeń teatralną lub nawet – sceniczną. Jak wszystkie przedstawione przestrzenie literatury pozostaje ona, przynajmniej w zasadzie, tożsama. Można zagrać Dziady na pudełkowej scenie, można w teatralnym foyer¹, można także na publicznym placu albo zgoła w lesie. Różne będą wówczas przestrzenie widowiska. Ale dana nam do widzenia, zdatna do unaocznienia będzie ta sama litewska kaplica: przestrzeń dramatyczna pozostanie niezmieniona. Ale też – jakże ona niedookreślona! Na pewno bardziej niż przestrzeń epiki. Przywołana kilkoma zaledwie słowami didaskaliów, lekko zarysowana działaniami postaci...

Cóż jednak w tej dramatycznej przestrzeni swoistego? […] Jest to […] przestrzeń dla świadka (słowo świadek może objąć zarówno widza, jak czytelnika): przeznaczona do jednorazowego zobaczenia i całościowego ogarnięcia. Ale zarazem tak pomyślana, aby ów świadek pojmował to, co „naoczne”, jako cząstkę uniwersum nieporównanie bardziej pojemnego. Krzyk Rollisona dobiega z ulicy; Cześnik wypada z zamkowych pokojów; pojawienie się Kirkora² zakłada istnienie całego państwa. Można to rozumienie dramatycznej przestrzeni wyrazić bardzo rozmaicie. Przestrzeń sceniczną określa O. Zich³ jako miejsce spotkania działań postaci, działań, które mogły zostać zapoczątkowane gdzie indziej. W mikrokosmosie sceny dostrzega E. Souriau⁴ zwierciadło makrokosmosu świata. […] Zapewne wszyscy – uzupełniając się wzajemnie – formułują podobne spostrzeżenia. Może najogólniej wyraził się Ingarden⁵, mówiąc o przestrzeni „współprzedstawionej”? Czy tylko przez dramat? Na pewno nie, podobnie bywa w epice i liryce nawet. Ale w dramacie stosunek przedstawionego i współprzedstawionego nabiera szczególnej wymowy i znaczenia. Objawia się bowiem jako przeciwstawienie przestrzeni możliwej do zobaczenia i żądającej „domyślenia”. Pierwsza została już zorientowana względem idealnego świadka. Drugą pozostawiono mu – w przeważnej mierze – do swobodnego zagospodarowania. Tam, gdzie granicę obu przestrzeni wyznaczają dekoracje i kulisy, czyli w teatrze, opozycja nabiera oczywiście większej jeszcze ostrości i naoczności.

Pokaż cały tekst

Czy relacja mikro- i makrokosmosu nie byłaby zatem bardziej fundamentalna niż rozmaite opozycje kierunkowe, np. góry i dołu, bliskości i głębi? Myślę, że tak, ponieważ wiąże się wyraźniej z budową akcji, przynależnością gatunkową i odmianami naśladownictwa. Można to zapewne wyrazić prostym pytaniem: czy w przestrzeni przedstawionej obowiązują te same prawa co we współprzedstawionej? Czy skupia ona i reprezentuje to wszystko, co dzieje się „gdzie indziej”, czy też nie? Jeżeli tak, to na jakiej zasadzie? A jeśli nie, to dlaczego? Przypomnę także, że w przeszłości stosunek wewnętrznego i zewnętrznego – szczególnie silnie skonwencjonalizowany – nie budził zwykle wątpliwości. Jakie jest miejsce tragedii? Agora⁶, plac przed pałacem władcy⁷, a zatem przestrzeń, gdzie oddaje się cześć bogom i załatwia sprawy publiczne. Było to tak oczywiste, że obywano się bez jakichkolwiek didaskaliów. […] Ale jeszcze widownia roku, powiedzmy, 1860 rozumiała przestrzeń dramatyczną z niewiele mniejszą dokładnością. Zobaczenie salonu implikowało niejako dramat (czy komedię) rodzinny, ponieważ salon jest miejscem, gdzie mieszczańska minispołeczność gromadzi się w całości i przyjmuje gości – czy intruzów – z zewnątrz. […] Umowa dotycząca przestrzeni była tak dobrze znana obu stronom – twórcom i odbiorcom – że dość było wpisać kilka danych w gotowy formularz: powiedzieć na przykład, że salon czy bawialnia są „zaniedbane”, „w złym guście”, „wykwintne”, aby publiczność pojęła, że źle idą rodzinne interesy, że patrzy na nowobogackich itp.

Słowem, stosunki przestrzenne odsłaniają – przynajmniej pośrednio – rozumienie prawdy o świecie, którą przynosi dzieło dramatyczne.

Na podstawie: Jan Błoński, Dramat i przestrzeń, [w:] Problemy teorii literatury, seria 3., wybór prac Henryk Markiewicz, Wrocław 1988.

¹ Foyer (z franc.) – sala lub korytarz przy widowni teatralnej, sali koncertowej, posiedzeniowej itp., gdzie gromadzi się publiczność podczas przerw.

² Kirkor – bohater dramatu Balladyna Juliusza Słowackiego.

³ Otakar Zich – czeski kompozytor i estetyk.

⁴ Etienne Souriau – francuski filozof znany z prac w dziedzinie estetyki.

⁵ Roman Witold Ingarden – polski filozof i estetyk.

⁶ Agora – rynek w miastach greckich, będący ośrodkiem życia politycznego, religijnego, czasem handlowego.

⁷ Plac przed pałacem władcy – w starożytnej tragedii greckiej miejsce rozgrywających się wydarzeń.

Temat 2

Dokonaj interpretacji porównawczej podanych utworów. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 300 wyrazów.

Krzysztof Kamil Baczyński

Labirynt

Ostatnia jaskółka – pożegnanie urwane z okna.

Jestem sam w mieście otoczony przez zło.

Od ulic pochlebnie nawisłych

odrywam za krokiem krok

martwy.

Na bulwarze unoszonym przez opar

liście – ciszy zielony bastion

nieporuszone.

Wszystkimi ulicami naraz świat się okopał.

Pilnuje mnie – rodzinne, wrogie miasto.

Nie znam twej fotografii

odklejanej o świcie z murów.

Głuchnie gwiazd kolorowy afisz

w ścianach

z krwi i marmuru.

Nie pamiętam dzisiejszego świtu,

tak mnie noc, dzień omija.

Widzę szeregiem ulic zamurowany dworzec –

wyjazd.

Nie umiem ulic na pamięć,

tylekroć powtarzanych, nie znam zwykłych torów.

Szatan przysiadł na chmurze księżycem,

księżycem upływa nieostrożny rok.

Codzienny postój. Za uliczką przedmieść czeka

narożny sarkofag,

o który roztrzaskam wzrok.

Krzysztof Kamil Baczyński, Labirynt, [w:] tegoż, Utwory zebrane, Kraków 1970.

Wisława Szymborska

Labirynt

– a teraz kilka kroków

od ściany do ściany,

tymi schodkami w górę,

czy tamtymi w dół,

a potem trochę w lewo,

jeżeli nie w prawo,

od muru w głębi muru

do siódmego progu,

skądkolwiek, dokądkolwiek

aż do skrzyżowania,

gdzie się zbiegają,

Pokaż cały tekst

żeby się rozbiegnąć

twoje nadzieje, pomyłki, porażki,

próby, zamiary i nowe nadzieje.

Droga za drogą,

ale bez odwrotu.

Dostępne tylko to,

co masz przed sobą,

a tam, jak na pociechę,

zakręt za zakrętem,

zdumienie za zdumieniem,

za widokiem widok.

Możesz wybierać

gdzie być albo nie być,

przeskoczyć, zboczyć

byle nie przeoczyć.

Więc tędy albo tędy,

chyba że tamtędy,

na wyczucie, przeczucie,

na rozum, na przełaj,

na chybił trafił,

na splątane skróty.

Przez któreś z rzędu rzędy

korytarzy, bram,

prędko, bo w czasie

niewiele masz czasu,

z miejsca na miejsce

do wielu jeszcze otwartych,

gdzie ciemność i rozterka

ale prześwit, zachwyt,

gdzie radość, choć nieradość

nieomal opodal,

a gdzie indziej, gdzieniegdzie,

ówdzie i gdzie bądź

szczęście w nieszczęściu

jak w nawiasie nawias,

i zgoda na to wszystko

i raptem urwisko,

urwisko, ale mostek,

mostek, ale chwiejny,

chwiejny, ale jedyny,

bo drugiego nie ma.

Gdzieś stąd musi być wyjście,

to więcej niż pewne.

Ale nie ty go szukasz,

to ono cię szuka,

to ono od początku

w pogoni za tobą,

a ten labirynt

to nic innego jak tylko,

jak tylko twoja, dopóki się da,

twoja, dopóki twoja,

ucieczka, ucieczka –

[Z tomu Dwukropek, 2005]

Wisława Szymborska, Labirynt, [w:] tejże, Wybór poezji, Wrocław 2020.

Zanim zaczniesz pisaćOpcjonalnie

Jak podejść do tego wypracowania

To arkusz w formule obowiązującej do 2022 roku: rozprawka albo interpretacja tekstu z arkusza. Dziś ćwiczy na nim czytanie tematu, stawianie tezy i argumentowanie tekstem.

  1. Wybierz temat i formę

    Temat 1 to zwykle wypowiedź argumentacyjna do fragmentu z arkusza, temat 2 interpretacja wiersza albo interpretacja porównawcza.

  2. Postaw tezę albo koncepcję interpretacyjną

    W rozprawce: stanowisko wobec problemu z polecenia. W interpretacji: jedno zdanie o tym, o czym jest utwór i co z tego wynika.

  3. Uzasadniaj tekstem

    Każdy argument opieraj na konkretnym miejscu we fragmencie i na całym utworze, a w rozprawce także na innym tekście kultury.

  4. Zamknij kompozycję

    Wstęp, akapity z jedną myślą, zakończenie z wnioskiem. Kryteria tej formuły znajdziesz w rozwiązaniu.

Czego unikać

  • streszczania fragmentu
  • interpretacji bez odwołań do tekstu
  • przenoszenia wymagań nowej formuły (liczba kontekstów, lista lektur) na ten arkusz

Za co są punkty

Punktacja starej formuły ma osiem kategorii od A do H; najwięcej punktów jest za tezę i jej uzasadnienie.

Korepetytor

Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.

Wypróbuj za darmo

5 rozmów · bez karty · Zaloguj się

Sprawdź się

Jak poszło?

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie

Co musi być w pracy na dany temat

Temat 1

W pełnej realizacji zadania powinno znaleźć się określenie głównego problemu, tj. stosunków przestrzennych w dramacie jako relacji między „przedstawionym” a „współprzedstawionym” (przekazujących prawdę o świecie).

Objaśnienia (temat 1.):

A. Określenie problemu uważa się za:

pełne, jeśli praca zawiera zarówno odtworzenie problemu (np. w postaci pytania), jak i jego interpretację, czyli umieszczenie tego problemu w odpowiednim kontekście. Interpretacja problemu powinna być uzasadniona (np. wagę problemu można uzasadnić jego historycznymi uwarunkowaniami lub współczesnymi implikacjami);

niepełne, jeśli praca nie zawiera interpretacji trafnie rozpoznanego problemu;

częściowo zgodne z tekstem, jeśli zdający nie w pełni rozpoznaje problem główny lub wydobywa z tekstu tylko problem drugorzędny.

B. Uczeń powinien omówić i ocenić rozwiązanie zaproponowane przez autora w przedstawionym tekście. Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za:

częściowo adekwatne do tekstu, gdy zniekształca rozwiązanie proponowane przez autora;

pełne, gdy zawiera ono odtworzenie rozwiązania przyjętego przez autora tekstu oraz trafne odwołania do innych tekstów kultury uzasadniające stanowisko zdającego;

niepełne, kiedy brak trafnego odwołania do innych tekstów kultury uzasadniających stanowisko zdającego.

C. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.

Temat 2

W realizacji zadania istotne jest porównywanie (najlepiej równoległe) obu tekstów.

Jeśli zdający podejmuje się interpretacji najpierw pierwszego tekstu, to interpretując drugi tekst, powinien nawiązywać w swoim porównaniu do pierwszego tekstu.

Krótkie, dwu- czy trzyzdaniowe porównanie na końcu wypracowania jest niewystarczające.

Objaśnienia (temat 2.):

A. Koncepcja interpretacji porównawczej jest efektem poszukiwania przez zdającego sensów wynikających z zestawienia tekstów i wymaga ustalenia pewnych obszarów porównania, w których szuka się podobieństw i/lub różnic między utworami, a następnie wyciąga z tego wnioski. Koncepcja jest:

niesprzeczna z utworami, jeśli znajduje potwierdzenia w obu tekstach, przy czym porównywane obszary są dla tekstów trafne i istotne, a nie drugorzędne;

częściowo sprzeczna z utworami, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje potwierdzenie w tekstach lub porównywane obszary są dla tekstów drugorzędne;

całkowicie sprzeczna z utworami, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje potwierdzenia w tekstach.

Koncepcja jest:

spójna, gdy wypowiedź w sposób wystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej obejmuje i łączy w całość sensy obu utworów;

częściowo spójna, gdy wypowiedź obejmuje i łączy sensy obu utworów, ale w sposób niewystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej;

niespójna, gdy wypowiedź obejmuje sensy każdego tekstu, ale ich nie łączy (tzn. wypowiedź składa się z dwóch niepowiązanych ze sobą interpretacji).

Brak koncepcji to brak wskazania zasady zestawienia utworów.

B. Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstami argumenty na rzecz odczytania sensów wynikających z zestawienia utworów. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy, to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstów. Uzasadnienie jest:

częściowo trafne, jeśli w pracy – oprócz argumentów niepowiązanych z tekstami lub/i niewynikających ze sfunkcjonalizowanej analizy – pojawi się przynajmniej jeden argument powiązany z tekstami i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy;

pogłębione, jeśli znajduje potwierdzenie nie tylko w tekstach, ale także w kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim, filozoficznym, kulturowym). Zdający powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby uzasadnić jego pojawienie się;

niepogłębione, gdy wszystkie argumenty są sfunkcjonalizowane, ale zdający przywołał je tylko z tekstów albo tylko z kontekstów.

C. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.

Kryteria oceniania: 40 pkt

Temat 1. Kryteria oceny wypowiedzi argumentacyjnej (maksymalnie 40 pkt)

A. Określenie problemu (0–9 pkt):

9 pkt

określenie problemu zgodne z tekstem i pełne.

6 pkt

określenie problemu zgodne z tekstem, ale niepełne.

3 pkt

określenie problemu częściowo zgodne z tekstem.

0 pkt

brak określenia problemu lub problem niezgodny z tekstem.

B. Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu (0–9 pkt):

9 pkt

stanowisko adekwatne do tekstu i pełne.

6 pkt

stanowisko adekwatne do tekstu, ale niepełne.

3 pkt

stanowisko częściowo adekwatne do tekstu.

0 pkt

brak stanowiska lub stanowisko nieadekwatne do tekstu.

C. Poprawność rzeczowa (0–2 pkt):

2 pkt

brak błędów rzeczowych.

0 pkt

jeden błąd lub więcej błędów rzeczowych.

D. Zamysł kompozycyjny (0–6 pkt):

6 pkt

kompozycja funkcjonalna.

3 pkt

zaburzenia funkcjonalności kompozycji.

0 pkt

brak zamysłu kompozycyjnego.

E. Spójność lokalna (0–2 pkt):

2 pkt

pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności.

1 pkt

znaczne zaburzenia spójności.

0 pkt

wypowiedź niespójna.

F. Styl tekstu (0–4 pkt):

4 pkt

styl stosowny.

2 pkt

styl częściowo stosowny.

0 pkt

styl niestosowny.

G. Poprawność językowa (0–4 pkt):

4 pkt

brak błędów lub nieliczne błędy nierażące.

2 pkt

liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące.

0 pkt

liczne błędy rażące.

H. Poprawność zapisu (0–4 pkt):

4 pkt

zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące.

2 pkt

liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące.

0 pkt

liczne błędy rażące.

Uwaga: Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Uwaga: Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Uwaga: Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.

Uwaga: Pojawienie się błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.

ALBO

Temat 2. Kryteria oceny interpretacji porównawczej (maksymalnie 40 pkt)

A. Koncepcja porównywania utworów (0–6 pkt):

6 pkt

koncepcja niesprzeczna z utworami i spójna.

4 pkt

koncepcja niesprzeczna z utworami i częściowo spójna.

2 pkt

koncepcja częściowo sprzeczna z utworami.

0 pkt

koncepcja sprzeczna z utworami lub brak koncepcji.

B. Uzasadnienie tezy interpretacyjnej (0–12 pkt):

12 pkt

uzasadnienie trafne, pogłębione.

8 pkt

uzasadnienie trafne, ale niepogłębione.

4 pkt

uzasadnienie częściowo trafne.

0 pkt

brak trafnych argumentów uzasadniających interpretację porównawczą.

C. Poprawność rzeczowa (0–2 pkt):

2 pkt

brak błędów rzeczowych.

0 pkt

jeden błąd lub więcej błędów rzeczowych.

D. Zamysł kompozycyjny (0–6 pkt):

6 pkt

kompozycja funkcjonalna.

3 pkt

zaburzenia funkcjonalności kompozycji.

0 pkt

brak zamysłu kompozycyjnego.

E. Spójność lokalna (0–2 pkt):

2 pkt

pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności.

1 pkt

znaczne zaburzenia spójności.

0 pkt

wypowiedź niespójna.

F. Styl tekstu (0–4 pkt):

4 pkt

styl stosowny.

2 pkt

styl częściowo stosowny.

0 pkt

styl niestosowny.

G. Poprawność językowa (0–4 pkt):

4 pkt

brak błędów lub nieliczne błędy nierażące.

2 pkt

liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące.

0 pkt

liczne błędy rażące.

H. Poprawność zapisu (0–4 pkt):

4 pkt

zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące.

2 pkt

liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące.

0 pkt

liczne błędy rażące.

Uwaga: Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Uwaga: Jeśli w kategorii A praca uzyska 2 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Uwaga: Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.

Uwaga: Pojawienie się błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.

Umiejętności w zadaniu

Pliki cookies

Zapisujemy na Twoim urządzeniu to, bez czego serwis nie działa, np. zalogowanie. Plików analitycznych użyjemy tylko za Twoją zgodą. Szczegóły w polityce prywatności.