Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

.......................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................

[[:5]]

Zadanie 2.

Wojciech Nowicki

Książki na całe życie

Stoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Na nich książki, do których się wraca. Tak jest

w znanych mi domach. Po wiele z tych lektur przyłóżkowych ludzie sięgają przez całe życie.

Wszystkim nam potrzeba stałych odniesień. Z tym czytaniem znanych książek jest jak

ze słuchaniem muzyki, niekoniecznie dobrej – tych utworów, które pozostają świeże, choć

dawno już są znane na pamięć. Chce się słuchać bez końca, nie myśląc o tym, dlaczego.

W którymś momencie zamiera chęć połknięcia wszystkich książek świata. Zawsze

podziwiałem moich przyjaciół, którzy wiele czytają. Sam niemal rok spędziłem w czytelni

British Museum, w bieżącej lekturze odkrywając tytuł następnej. Sens czytania tak wielu

tytułów polegał na tym, by znaleźć książki, które miałbym ochotę czytać wciąż na nowo. Tak

Verlyn Klinkenborg2 opisuje swój książkowy łańcuszek szczęścia.

Czytelnika

musi

w

końcu

ogarnąć

strach

przed

kosmosem,

nieskończoną

przestrzenią – bo kiedy pomyśleć, że w każdej porządnej bibliotece ukryto miliony tomów, to

wiadomo z góry, że nie wystarczy życia, żeby chociaż tę jedną bibliotekę poznać w całości.

Wtedy pozostaje droga mnicha – wejście w przestrzenie ograniczone i przez to otwarte na

świat wewnętrzny. W ten sposób rozpoczyna się praca literackiego działkowicza,

porzucającego wielkie areały i uprawiającego swój spłachetek3.

Ten fenomen domowej półki należy do kultury masowej – bo cóż innego kryje się

w popularnym pytaniu o książki ulubione? Właśnie tych paręnaście tomów ratunkowych.

Bo kiedy wydaje się, że niebo spadnie na głowę, trzeba szukać schronienia. Trzeba lektury,

która zasłoni widok, trzeba miarowego kołysania znanej frazy.

Czy więc wracanie do tych samych książek ma w ogóle jakieś wady? Przynajmniej jedna

zdaje się oczywista – im więcej książek czytamy wielokrotnie, tym mniej poznajemy nowych.

Nie znoszę czytania nowych książek. Czytałem w kółko 20 czy 30 tomów i tylko

te książki mam ochotę czytać nadal. Kiedy książka jest zupełnie nowa, zasiadam do niej,

jakbym się zabierał do dziwnego dania, obracał i dziobał tu i ówdzie, nie za bardzo wiedząc,

co o niej sądzić. Apetyt winna wspomagać potrzeba zaufania i pewności, pisał William

Hazlitt4.

Stoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Ludzie w kółko czytają. Każdy w czym innym szuka

oparcia. Ofiarujemy sobie spokój w twardej albo broszurowej okładce, w kawałku plastiku

z ekranem. Chyba o to właśnie chodzi: o budowanie wyspy własnej, jednoosobowej,

o pewność następnego zdania, o poczucie, że jest ktoś bliski, kto nie zawiedzie. Po to ludzie

łączą się z książkami na całe życie.

Na podstawie: Wojciech Nowicki, Chwała półkownikom, „Książki” nr 4/2012.

1 p. – Ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście;

ALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia logicznej spójności

streszczenia.

0 p. – odpowiedź błędna LUB brak odpowiedzi.