Zadanie 3, specimen 2015: język polski podstawowa

Polecenie

Wybierz jeden temat i napisz wypracowanie.

Temat 1. Czym może być dla człowieka podróżowanie? Rozważ problem i uzasadnij

swoje stanowisko, odwołując się do podanego fragmentu reportażu Ryszarda

Kapuścińskiego oraz innych, wybranych przez siebie, tekstów kultury. Twoja praca

powinna liczyć co najmniej 250 słów.

Jeżeli nawet latami nie sięgałem do Dziejów3, pamiętałem o ich autorze. Był postacią

Zapisz zadanie

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

kiedyś realną i rzeczywistą, potem na dwa tysiąclecia zapomnianą, a dziś, po tylu wiekach,

dla mnie przynajmniej – znów żywą. Obdarzyłem ją teraz wyglądem i cechami, jakie

chciałem jej nadać. Był to już mój Herodot, a przez to, że mój – szczególnie mi bliski, taki,

z którym miałem wspólny język i mogłem porozumieć się w pół słowa.

Jednakże takich zapaleńców jak Herodot nie rodzi się wielu. Przeciętny człowiek nie jest

specjalnie ciekaw świata. Ot, żyje, musi jakoś się z tym faktem uporać, im będzie go to

kosztowało mniej wysiłku – tym lepiej. A przecież poznawanie świata zakłada wysiłek, i to

wielki, pochłaniający człowieka. Większość ludzi raczej rozwija w sobie zdolności

przeciwne, zdolność, aby patrząc – nie widzieć, aby słuchając – nie słyszeć. Więc kiedy

pojawia się ktoś taki jak Herodot – człowiek owładnięty żądzą, bzikiem, manią poznania,

a jeszcze obdarzony rozumem i talentem pisarskim – to fakt taki przechodzi od razu do

historii świata!

Tak naprawdę nie wiemy, co ciągnie człowieka w świat. Ciekawość? Głód przeżyć?

Potrzeba nieustannego dziwienia się? Człowiek, który przestaje się dziwić, jest wydrążony,

ma wypalone serce. W człowieku, który uważa, że wszystko już było i nic nie może go

zdziwić, umarło to, co najpiękniejsze – uroda życia. Herodot jest tego przeciwieństwem.

Ruchliwy, zaabsorbowany, niestrudzony nomada, pełen planów, pomysłów, hipotez. Ciągle

w podróży. Nawet kiedy jest w domu (ale gdzie jest jego dom?), to albo wrócił z wyprawy,

albo już przygotowuje się do następnej. Podróż jako wysiłek i dociekanie, jako próba

poznania wszystkiego – życia, świata, siebie.

3 Dzieje to starożytne (V w. p.n.e.) dzieło historyczne Herodota, historyka greckiego, w którym opisane są jego

podróże po całym ówczesnym świecie (Azji, Bliskim Wschodzie, Północnej Afryce i Europie).

[[:7]]

Nosi w myślach mapę świata, zresztą sam ją tworzy, zmienia, uzupełnia. To żywy obraz,

ruchliwy kalejdoskop, migocący ekran. Dzieje się na nim tysiąc rzeczy.

Na mapie Herodota jest Grecja i Kreta, Persja i Kaukaz, Arabia i Morze Czerwone. Nie ma

ani Chin, ani obu Ameryk, ani Pacyfiku. Brak mu pewności, jaki jest kształt Europy.

Na podstawie: Ryszard Kapuściński, Podróże z Herodotem, Kraków 2005.

Temat 2. Zinterpretuj podany utwór. Postaw tezę interpretacyjną i uzasadnij ją. Twoja

praca powinna liczyć co najmniej 250 słów.

Jan Kochanowski

Pieśń IX z Ksiąg wtórych

Nie porzucaj nadzieje,

Jakoć się kolwiek dzieje:

Bo nie już4 słońce ostatnie zachodzi,

A po złej chwili piękny dzień przychodzi.

Patrzaj teraz na lasy,

Jako prze zimne czasy

Wszystkę swą krasę drzewa utraciły,

A śniegi pola wysoko przykryły.

Po chwili wiosna przyjdzie,

Ten śnieg z nienagła5 zyjdzie

A ziemia, skoro słońce jej zagrzeje,

W rozliczne barwy znowu się odzieje.

Nic wiecznego na świecie:

Radość się z troską plecie,

A kiedy jedna weźmie moc nawiętszą,

W ten czas masz ujźrzeć odmianę naprędszą.

Ale człowiek zhardzieje,

Gdy mu się dobrze dzieje;

Więc też, kiedy go Fortuna6 omyli7,

Wnet głowę zwiesi i powagę zmyli8.

Lecz na szczęście wszelakie

Serce ma być jednakie;

Bo z nas Fortuna w żywe oczy szydzi,

To da, to weźmie, jako się jej widzi.

Ty nie miej za stracone,

Co może być wrócone:

Siła9 Bóg może wywrócić10 w godzinie;

A kto mu kolwiek ufa, nie zaginie.

l

Tekst oparty na wydaniu: Jan Kochanowski, Dzieła polskie, oprac. J. Krzyżanowski, t. 1, Warszawa 1969.

4 Nie już (starop.) — jeszcze nie.

5 Z nienagła (starop.) — stopniowo.

6 Fortuna — w mitologii rzymskiej bogini przypadku; los.

7 Omylić (starop.) — zwieść.

8 Zmylić — tu: stracić.

9 Siła — wiele.

10 Wywrócić — tu: zmienić.

[[:8]]

na temat nr …………

.......................................................................................................................................................

[[:9]]

.......................................................................................................................................................

[[:10]]

.......................................................................................................................................................

[[:11]]

.......................................................................................................................................................

[[:12]]

(nie podlega ocenie)

Sprawdź rozwiązanieUkryj rozwiązanieKlucz CKE i punktacja

Zanim porównasz z kluczem

Jak poszło Ci z tym zadaniem?

Wybierz ocenę: zapisze wynik i od razu oznaczy zadanie jako zrobione.

Łatwe Średnie Trudne

Zapis wymaga darmowego konta. Załóż konto

Maturownik+

Sprawdź swoje rozwiązanie

Ocena według schematu punktowania CKE, zwykle w 15–30 s

Dowiedz się, ile punktów naprawdę zdobywasz. Zrób zdjęcie kartki albo wklej odpowiedź: Maturownik+ porówna ją ze schematem punktowania, policzy punkty i wytłumaczy, gdzie i dlaczego je tracisz.

Punkty według schematu
Konkretne miejsca utraty punktów
Błędy zapisane do powtórki

Załóż konto i sprawdź odpowiedź

Odpowiedź z klucza CKE

Zadanie 3.

Temat 1. Czym może być dla człowieka podróżowanie? Rozważ problem i uzasadnij

swoje stanowisko, odwołując się do podanego fragmentu reportażu Ryszarda

Kapuścińskiego oraz innych, wybranych przez siebie, tekstów kultury. Twoja praca

powinna liczyć co najmniej 250 słów.

Wymagania ogólne

Wymagania szczegółowe

I. Odbiór wypowiedzi

i wykorzystanie zawartych w nich

informacji.

1.1) odczytuje sens całego tekstu [...];

1.2) […] odczytuje zawarte w odbieranych tekstach

informacje zarówno jawne, jak i ukryte.

II. Analiza i interpretacja tekstów

kultury.

1.2) określa problematykę utworu; 2.4) rozpoznaje

w utworze sposoby kreowania świata

przedstawionego i bohatera […];

3.2) wykorzystuje w interpretacji utworu konteksty;

3.3) porównuje funkcjonowanie tych samych

motywów w różnych utworach literackich.

Schemat punktowania

Maksymalnie 50 pkt. Pełne kryteria oceniania rozprawki i interpretacji znajdują się w oficjalnym kluczu CKE powyżej.

Umiejętności w zadaniu

III. Tworzenie wypowiedzi.

1.1) tworzy dłuższy tekst pisany [...] (rozprawka)

[...] zgodnie z podstawowymi regułami jego

organizacji, przestrzegając zasad spójności

znaczeniowej i logicznej;

1.2) przygotowuje wypowiedź [...] (wybiera [...]

odpowiedni układ kompozycyjny, analizuje temat,

wybiera formę kompozycyjną, […], dobiera

właściwe słownictwo);

1.3) tworzy samodzielną wypowiedź

argumentacyjną według podstawowych zasad logiki

i retoryki (stawia tezę lub hipotezę, dobiera

argumenty, porządkuje je, hierarchizuje, dokonuje

ich selekcji pod względem użyteczności w

wypowiedzi, podsumowuje, dobiera przykłady

ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza

prawidłowe wnioskowanie).

[[:8]]

Kryteria oceny rozprawki

A

Sformułowanie

stanowiska

wobec

problemu

podanego

w poleceniu

B

Uzasadnienie

stanowiska

C

Poprawność

rzeczowa

D

Zamysł

kompozycyjny

E

Spójność

lokalna

F

Styl tekstu

G

Poprawność

językowa

H

Poprawność

zapisu

6

Stanowisko jest

adekwatne

do problemu

podanego

w poleceniu

18

Uzasadnienie

trafne,

szerokie

i pogłębione

4

Brak błędów

rzeczowych

6

Kompozycja

funkcjonalna

2

Pełna

spójność

wypowiedzi

lub

nieznaczne

zaburzenia

spójności

4

Styl

stosowny

6

Brak błędów

lub nieliczne

błędy

nierażące

4

Zapis

w pełni

poprawny

lub nieliczne

błędy

nierażące

12

Uzasadnienie

trafne

i szerokie

3

Stanowisko jest

częściowo

adekwatne

do problemu

podanego

w poleceniu

8

Uzasadnienie

trafne,

ale wąskie

2

Nie więcej

niż jeden

błąd

rzeczowy

3

Zaburzenia

funkcjonalności

kompozycji

1

Znaczne

zaburzenia

spójności

2

Styl

częściowo

stosowny

3

Liczne błędy

nierażące

lub nieliczne

błędy rażące

2

Liczne

błędy

nierażące

lub nieliczne

błędy rażące

4

Uzasadnienie

częściowe

0

Stanowisko jest

nieadekwatne

lub brak

stanowiska

0

Brak

uzasadnienia

stanowiska

0

Błędy

rzeczowe

0

Brak

zamysłu

kompozycyjnego

0

Wypowiedź

niespójna

0

Styl

niestosowny

0

Liczne błędy

rażące

0

Liczne

błędy rażące

Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.

Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.

[[:9]]

Przykładowa realizacja zadania

„Czym może być dla człowieka podróżowanie?”. Reportażysta zastanawia się, czy jest to

rzecz potrzebna w życiu każdego człowieka.

Według autora podróż jest bardzo ważna. Pisze o tym w przywołanej powyżej książce,

której bohater poznaje świat z Dziejami Herodota w ręku. Jest on człowiekiem energicznym,

dążącym wytrwale do celu. Kresem jego wędrówki jest nie tylko poznanie nowych miejsc, ale

przede wszystkim samego siebie. Kapuściński uważa, że współcześni ludzie nie są specjalnie

ciekawi świata, nie mają potrzeby nieustannego dziwienia się. Mają „wypalone serce” i nie

potrafią mądrze korzystać z życia. Reportażysta odkrywa przed czytelnikiem prawdę, że

podróż to próba zrozumienia wszystkiego – życia, świata, siebie. Stanowisko to jest

przekonujące – w ten sposób traktują podróże także różne postacie literackie.

I tak, są one przełomowym i poznawczym doświadczeniem dla tytułowego bohatera

dramatu Juliusza Słowackiego pt. „Kordian”. Podróże kształcą młodzieńca, zdobywa podczas

ich trwania wiedzę życiową. Są początkiem jego wielkiej przemiany wewnętrznej.

W Londynie uczy się, iż dla wielu osób najważniejsze są pieniądze, że można za nie kupić

stanowisko, a nawet drugiego człowieka, o czym świadczy też przygoda z Wiolettą, która

chce być z nim tylko dlatego, że jest bogaty. W trakcie swej wędrówki zastanawia się też nad

innymi wartościami, m.in. takimi jak wiedza czy wiara. Ostatnim etapem podróży bohatera

jest góra Mont Blanc, na której dokonuje się jego przemiana duchowa. Podczas swoich

wypraw Kordian zaczyna rozumieć sens istnienia oraz poznaje świat i wzbogaca się o nowe

doświadczenia życiowe.

Podróże są także motywem serii książek Agaty Christie. Ich bohater, detektyw Herkules

Poirot. Można w nieskończoność pisać, czym są podróże dla Poirot. Detektyw spełnia się

podczas nich zawodowo, przeżywa nowe przygody, rozwija swoje pasje, poznaje świat.

A przede wszystkim, tak jak na przykład w książkach „Morderstwo na Nilu” czy

„Morderstwo w Orient Expresie”, odkrywa, że ludzie, niezależnie od szerokości

geograficznej, kierują się tymi samymi namiętnościami: żądzą posiadania, chęcią władzy

i zaszczytów. Wiedza ta służy mu nie tylko do rozwiązywania zagadek kryminalnych, lecz

także wzbogaca go wewnętrznie.

Ja również lubię podróżować. Co roku wyjeżdżam z rodziną na wakacje, nie tylko po to,

aby odpoczywać. W nowych miejscach, czyli np. ostatniego lata w Peru, poznałem inną

kulturę, patrzyłem na życie Indian, odkrywałem nowy język, zaspokajałem własną ciekawość

egzotycznego świata, miałem czas na refleksje. Peru mnie urzekło i wzbogaciło moje życiowe

doświadczenie.

Na podstawie powyższych argumentów zdecydowanie mogę stwierdzić, że podróże, tak

jak w wypadku Herodota i Kapuścińskiego, są potrzebne w życiu człowieka. Zaspokajają one

ciekawość, uczą też otwarcia na innych i są dobrym sposobem poznania samego siebie.

[[:10]]

Poziom wykonania

A. Sformułowanie stanowiska: 6 pkt. – stanowisko adekwatne do problemu podanego

w poleceniu (zdający podaje jednoznaczną tezę).

B. Uzasadnienie stanowiska: 12 pkt.– uzasadnienie trafne, szerokie (zdający podaje

rzeczowe argumenty z przytoczonego fragmentu Podróży z Herodotem oraz trafnie

przywołuje literackie konteksty (Kordian, powieści Agaty Christie) i buduje na ich podstawie

rzeczową argumentację, uzasadnia swoje rozwiązanie problemu.

C. Poprawność rzeczowa: 4 pkt. – brak błędów rzeczowych.

D. Zamysł kompozycyjny: 6 pkt. – kompozycja funkcjonalna.

E. Spójność lokalna: 2 pkt. – nieznaczne zaburzenia spójności.

F. Styl tekstu: 4 pkt. – styl stosowny.

G. Poprawność językowa: 6 pkt. – nieliczne błędy nierażące.

H. Poprawność zapisu: 4 pkt. – zapis w pełni poprawny.

[[:11]]

Temat 2. Zinterpretuj podany utwór. Postaw tezę interpretacyjną i uzasadnij ją. Twoja

praca powinna liczyć co najmniej 250 słów.

Wymagania ogólne

Wymagania szczegółowe

I. Odbiór wypowiedzi i

wykorzystanie zawartych w nich

informacji.

1.1) odczytuje sens całego tekstu [...];

1.2) […] odczytuje zawarte w odbieranych tekstach

informacje zarówno jawne, jak i ukryte.

II. Analiza i interpretacja tekstów

kultury.

1.2) określa problematykę utworu; 2.4) rozpoznaje

w utworze sposoby kreowania świata

przedstawionego i bohatera […];

3.2) wykorzystuje w interpretacji utworu konteksty;

3.3) porównuje funkcjonowanie tych samych

motywów w różnych utworach literackich.

III. Tworzenie wypowiedzi.

1.1) tworzy dłuższy tekst pisany [...] (rozprawka)

[...] zgodnie z podstawowymi regułami jego

organizacji, przestrzegając zasad spójności

znaczeniowej i logicznej;

1.2) przygotowuje wypowiedź [...] (wybiera [...]

odpowiedni układ kompozycyjny, analizuje temat,

wybiera formę kompozycyjną, […], dobiera

właściwe słownictwo);

1.3) tworzy samodzielną wypowiedź

argumentacyjną według podstawowych zasad logiki

i retoryki (stawia tezę lub hipotezę, dobiera

argumenty, porządkuje je, hierarchizuje, dokonuje

ich selekcji pod względem użyteczności w

wypowiedzi, podsumowuje, dobiera przykłady

ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza

prawidłowe wnioskowanie).

Przykładowa realizacja zadania

„Pieśń IX” Jana Kochanowskiego zawiera typową dla filozofii epoki postawę wobec życia.

Poeta, nawiązując do popularnego w tym czasie motywu Fortuny i zmienności ludzkiego

losu, wskazuje, jak człowiek powinien przyjmować zmieniające się sytuacje życiowe

i co w ludzkim życiu jest najważniejsze.

Utwór rozpoczyna zwrot do adresata, w którym poeta zachęca do bycia opanowanym

wobec zmienności losu i do tego, by nigdy nie tracić nadziei na lepsze. W kolejnych wersach

Kochanowski posługuje się prostymi stwierdzeniami: „Bo nie już słońce ostatnie zachodzi,

a po złej chwili piękny dzień przychodzi”. Poeta ukazuje przeplatanie się dobrych i złych

chwil, przypomina podstawową prawdę, że nic nie trwa wiecznie, zarówno szczęście, jak

i nieszczęście.

Podobną filozofię przedstawiają kolejne strofy. W drugiej i trzeciej zwrotce Kochanowski

wykorzystuje motyw zmieniających się pór roku. Opisując brzydką i srogą zimę, zaraz potem

zaznacza, że po zimie przychodzi wiosna: piękna, wesoła i kolorowa. Z kolei w strofie czwartej

[[:12]]

poeta pisze: „Nic wiecznego na świecie”, zaznaczając w ten sposób potrzebę akceptacji zmian,

tym bardziej, że na wiele rzeczy nie mamy wpływu, bo ludzkim losem często rządzi ślepy

przypadek.

Rzymska bogini przypadku – Fortuna nie bez powodu przedstawiana była w czasach

renesansu jako kobieta z przepaską na oczach – wszechmocna siła rządząca się własnymi,

często niezrozumiałymi dla nas prawami: „Bo z nas Fortuna w żywe oczy szydzi, to da, to

weźmie, jako się jej widzi”. Osoba mówiąca w wierszu przestrzega czytelnika przed naiwną

wiarą w przychylność losu. Wobec nieodgadnionych wyroków Fortuny potrzebna jest, jak

zaznacza Kochanowski, stałość uczuć i pielęgnowanie ideałów oraz wartości. Jedyną obronę

człowieka w tej sytuacji stanowi „serce jednakie”, to znaczy równowaga ducha w szczęściu

i nieszczęściu. Renesansowy poeta odwołuje się tutaj do filozofii stoickiej. Opiera się nie tylko

na własnym życiowym doświadczeniu, ale też na przekonaniach Horacego, od którego przejął

zasadę „złotego środka”. W ostatniej zwrotce przypomina, że nie powinno się przywiązywać

zbyt wielkiej wagi do zrządzeń losu, które i tak nie mogą być zmienione przez ludzi. Zwraca

natomiast uwagę na to, że niezależnie od biegu wydarzeń, trwała i niezmienna powinna być

wiara w Boga, ponieważ to ona zapewnia wieczny spokój i stanowi najważniejszą wartość

w życiu człowieka. Bóg jest tu przedstawiony jako obrońca człowieka, jego opiekun, który jako

wszechmogący może obrócić los na korzyść człowieka.

W „Pieśni IX” Jan Kochanowski połączył chrześcijańskie przekonanie o tym,

że zawierzenie Bogu gwarantuje życie wieczne, że „kto mu kolwiek ufa, nie zaginie”

z renesansową fascynację życiem. Echa filozofii zawartej w „Pieśni IX” odnajdujemy np.

w wierszu „Przedśpiew” Leopolda Staffa – przedstawiciela dwudziestowiecznego

klasycyzmu. Osoba mówiąca w tym utworze potrafi pogodnie znosić los i mądrze się smucić.

Dla niej, tak jak dla renesansowego humanisty, nic w życiu „nie jest obce” i dlatego śpiewa

pochwałę życia.

Renesansowy charakter pieśni Kochanowskiego podkreśla jej budowa. Zgodnie

z zasadami epoki ten gatunek to utwór regularny, stroficzny i melodyjny. Całość mieści się

w ideałach epoki i zachowuje klasyczną zasadę jasności stylu. Tego dotyczy również

oszczędność zastosowanych epitetów i ich prostota, np.: „zła chwila”, „piękny dzień”, „moc

najwiętsza”. Pozwala to odbiorcy skupić się na wyraźnie sformułowanych refleksjach, a nie

na nadmiarze środków stylistycznych będących jedynie popisami retoryki, ozdobnikami.

Podsumowując, interpretowana przeze mnie pieśń zawiera podstawowe prawdy o ludzkim

życiu i człowieku. Podejmuje jeden z charakterystycznych dla renesansu motywów, jakim jest

kapryśna Fortuna, która ma władzę nad całym światem. Osoba mówiąca w wierszu, podobnie

jak w wielu innych filozoficzno-refleksyjnych utworach Kochanowskiego, takich jak np.

„Pieśń ” i „Pieśń XIX” z „Ksiąg wtórych” czy fraszka „O żywocie ludzkim”, poucza

czytelnika, jak mądrze żyć w świecie, w którym nic nie jest nam dane na zawsze.

Poziom wykonania

A. Koncepcja interpretacyjna: 9 pkt. – koncepcja interpretacyjna niesprzeczna z utworem, spójna

i obejmująca sensy niedosłownie (znajduje potwierdzenie w tekście, obejmuje i łączy w całość

odszukane przez piszącego sensy utworu).

B. Uzasadnienie tezy interpretacyjnej: 15 pkt. – uzasadnienie tezy interpretacyjnej trafne

i pogłębione (zawiera powiązane z tekstem, wynikające ze sfunkcjonalizowanej analizy, argumenty

pozwalające odczytać sens utworu; wykorzystano kontekst historycznoliteracki związany z epoką).

C. Poprawność rzeczowa: 4 pkt. – brak błędów rzeczowych.

D. Zamysł kompozycyjny: 6 pkt. – kompozycja funkcjonalna.

E. Spójność lokalna: 2 pkt. – nieznaczne zaburzenia spójności lokalnej.

F. Styl tekstu: 4 pkt. – styl stosowny.

G. Poprawność językowa: 6 pkt. – nieliczne błędy nierażące.

H. Poprawność zapisu: 4 pkt.– zapis w pełni poprawny.

[[:13]]

Kryteria oceny interpretacji utworu poetyckiego

A

Koncepcja

interpretacyjna

B

Uzasadnienie

tezy

interpretacyjnej

C

Poprawność

rzeczowa

D

Zamysł

kompozycyjny

E

Spójność

lokalna

F

Styl tekstu

G

Poprawność

językowa

H

Poprawność

zapisu

9

Koncepcja

niesprzeczna

z

utworem,

spójna

i

obejmująca

sensy

niedosłowne

15

Uzasadnienie

trafne

i pogłębione

4

Brak błędów

rzeczowych

6

Kompozycja

funkcjonalna

2

Pełna

spójność

wypowiedzi

lub

nieznaczne

zaburzenia

spójności

4

Styl

stosowny

6

Brak błędów

lub nieliczne

błędy

nierażące

4

Zapis

w

pełni

poprawny

lub nieliczne

błędy

nierażące

6

Koncepcja

niesprzeczna

z

utworem,

ale

niespójna

i/lub obejmująca

w

większości

znaczenia

dosłowne

10

Uzasadnienie

trafne,

ale

niepogłębione

2

Nie więcej

niż jeden

błąd

rzeczowy

3

Zaburzenia

funkcjonalności

kompozycji

1

Znaczne

zaburzenia

spójności

2

Styl

częściowo

stosowny

3

Liczne błędy

nierażące

lub nieliczne

błędy rażące

2

Liczne błędy

nierażące

lub nieliczne

błędy rażące

3

Koncepcja

częściowo

sprzeczna

z utworem

5

Uzasadnienie

częściowo trafne

0

Brak

koncepcji

lub

koncepcja

całkowicie

sprzeczna

z utworem

0

Brak

trafnych

argumentów

uzasadniających

interpretację

0

Błędy

rzeczowe

0

Brak

zamysłu

kompozycyjnego

0

Wypowiedź

niespójna

0

Styl

niestosowny

0

Liczne błędy

rażące

0

Liczne błędy

rażące

Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Jeśli w kategorii A praca uzyska 2 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.

Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.

Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.

[[:14]]

Poziom wykonania

A. Koncepcja interpretacyjna: 6 pkt. – koncepcja interpretacyjna niesprzeczna z utworem, spójna

i obejmująca sensy niedosłownie (znajduje potwierdzenie w tekście, obejmuje i łączy w całość odszukane przez

piszącego sensy utworu).

B. Uzasadnienie tezy interpretacyjnej: 12 pkt. – trafne i pogłębione.

C. Poprawność rzeczowa: 2 pkt. – brak błędów rzeczowych.

D. Zamysł kompozycyjny: 4 pkt. – kompozycja funkcjonalna (segmentacja i uporządkowanie tekstu zgodne

z wybranym przez zdającego gatunkiem wypowiedzi; wyodrębnione językowo i graficznie części pracy

logicznie i konsekwentnie uporządkowane).

E. Spójność lokalna: 2 pkt. – pełna spójność wypowiedzi.

F. Styl tekstu: 3 pkt. – styl stosowny (środki językowe dostosowane do wybranego przez zdającego gatunku

wypowiedzi i sytuacji, celowo zastosowane konstrukcje składniowe oraz jednostki leksykalne; konsekwentne

posługiwanie się jednym, wybranym stylem).

G. Poprawność językowa: 4 pkt. – brak błędów.

H. Poprawność zapisu: 4 pkt. – zapis w pełni poprawny.