Argument:

Typ 1.: Z punktu widzenia prawa francuskiego mniejszości etniczne lub narodowe nie istnieją, a zatem państwo nie może prowadzić wobec nich żadnej osobnej polityki, a więc także akcji afirmatywnej, pomocy w zachowaniu kultury mniejszościowej.

Typ 2.: W życiu publicznym obywatele traktowani są tak samo, co jednak oznacza uprzywilejowanie etnicznych Francuzów – to ich język jest językiem urzędowym, naucza się przedmiotów wyłącznie w tym języku (choć dopuszczalne jest nauczanie języka regionalnego, np. bretońskiego, jako dodatkowego).

Typ 3.: Akcentowana jest konieczność przyjęcia wartości Republiki, a więc wartości wytworzonych przez etnicznych Francuzów – ta konieczność akulturacji innych grup etnicznych bez polityki wobec mniejszości narodowych oznaczać może asymilację.

Kontrargument:

Typ 1.: Celem polityki Francji nie jest doprowadzenie do zaprzestania przez mniejszościowe grupy etniczne własnych praktyk kulturowych, czy rezygnacja z transmisji wiedzy i kompetencji w tym zakresie swym dzieciom.

Typ 2.: W życiu prywatnym obywatele Francji niebędący etnicznymi Francuzami mogą kultywować tradycje swojej mniejszościowej grupy etnicznej.