Filozof: Epiktet ALBO św. Tomasz z Akwinu

Przyk ładowe uzasadnienie:

– Epiktet jako stoik uznawał cnotę i związaną z nią rozumność za konieczne i wystarczające warunki dobrego życia. Stoicy – bardziej lub mniej radykalnie – odmawiali wartości afektom (uczuciom), w tym dążeniu do przyjemności, gdyż były one przeciwieństwem cnoty i rozumności.

– Św. Tomasz z Akwinu uznawał Boga za najdoskonalszy byt i dobro (cel) najwyższe, a dążenie do zjednoczenia z Bogiem za cel ludzkiego działania (szczęście doskonałe). / Św. Tomasz z Akwinu uznawał przyjemność za dobro subiektywnie zadowalające, które ze swojej istoty nie może być miarą dobra i zła moralnego (dobrego życia). / Dla św. Tomasza przyjemność jest dobrem, ale dobrem o niższej pozycji w hierarchii dóbr.

Argument przeciw hedonizmowi etycznemu:

– Argument nawiązujący do Epikteta: hedonizm etyczny jest fałszywy, gdyż błędnie identyfikuje cel ludzkiego życia: celem tym jest cnota, a nie przyjemność (przyjemność umysłowa może być co najwyżej oznaką cnoty) – kto koncentruje się na przyjemności, nie może osiągnąć cnoty. / Hedonizm etyczny jest fałszywy, gdyż błędnie przypisuje nadrzędną wartość zmysłowej przyjemności, a pomija rozumność, która charakteryzuje naturę ludzką – kto koncentruje się na przyjemności, nie może osiągnąć pełni człowieczeństwa.

– Argument nawiązujący do św. Tomasza z Akwinu: hedonizm etyczny jest fałszywy, gdyż błędnie identyfikuje cel ludzkiego życia: celem tym jest nie przyjemność, lecz umysłowa kontemplacja Boga (gdybyśmy preferowali przyjemność, nie doszlibyśmy do kontemplacji Boga). / Hedonizm etyczny jest fałszywy, gdyż błędnie przeszacowuje dobra przyjemnościowe, które są dobrami niższymi (gdybyśmy preferowali przyjemność, nie osiągalibyśmy dóbr wyższych, takich jak przyjaźń).