Przeczytaj fragment tekstu źródłowego.

Wiek XVIII przynosi zasadniczą przemianę smaku barwnego, tak w malarstwie najwybitniejszych artystów, jak w doborze kolorów wnętrza i stroju. Najogólniej można scharakteryzować tę przemianę jako rozjaśnienie i ochłodzenie palety wizualnej […].

Znika tajemniczy mrok dawnych tenebrosi, znikają kontury przy świetle pochodni czy świecy, znikają tony gorące, nasycone; karminy, laki, cynobry, wielkie połacie aksamitnej czerni, błyski złota i miedzi […].

Tonacja staje się lekka, chłodna, jasna, często mleczna, jakby przysypana pudrem. Pojawiają się liczne subtelne odcienie popielate, perłowe szarości, blade róże, przełamane bielą błękity, zielenie "gobelinowe", delikatne i zgaszone, tony oliwkowe i lila, jasnocytrynowe, kremowe.