Zadanie 10, matura maj 2024, język hiszpański rozszerzony

13 pktotwarteśrednie 64%Maj 2024

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Zadanie

Polecenie

13 punktów

Wypowiedz się na jeden z poniższych tematów. Wypowiedź powinna zawierać od 200 do 250 wyrazów i spełniać wszystkie wymogi typowe dla formy wskazanej w poleceniu. Zaznacz temat wybrany przez Ciebie. Zakreśl jego numer.

1. Wielu uczniów kończących szkołę średnią zadaje sobie pytanie: czy warto iść na studia? Napisz rozprawkę, w której wyrazisz swoją opinię na ten temat, odnosząc się do takich aspektów jak:

• rozwijanie własnych zainteresowań

• finanse.

2. W ramach wolontariatu pracowałeś(-aś) w czasie wakacji jako asystent/asystentka wychowawcy na obozie wypoczynkowym dla dzieci. Napisz artykuł, w którym przedstawisz program szkolenia, które poprzedziło Twój wyjazd na ten obóz, oraz zrelacjonujesz zdarzenie, do którego doszło na obozie, wymagające wykorzystania w praktyce umiejętności zdobytych podczas szkolenia.

Korepetytor

Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.

Wypróbuj za darmo

5 rozmów · bez karty · Zaloguj się

Sprawdź się

Jak poszło?

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie

Odpowiedź z klucza CKE

Zadanie otwarte (wypowiedź pisemna). Uszczegółowienia CKE dotyczące oceniania elementów treści i elementów formy:

ROZPRAWKA (temat 1)

Ten typ rozprawki umożliwia wyrażenie własnej opinii bez konieczności przedstawienia dwustronnej argumentacji („za i przeciw”); należy natomiast uwzględnić wskazane w poleceniu aspekty. Dobrze napisana rozprawka zawiera we wstępie zgodną z tematem, jasno sformułowaną tezę zapowiadającą oczekiwaną strukturę, w rozwinięciu omawia zagadnienie przejrzyście i logicznie (argumenty konsekwentnie wspierają tezę), zawiera podsumowanie zgodne z tezą i argumentacją oraz charakteryzuje się stylem formalnym.

Teza:

1. Wymagane jest odniesienie się do kwestii studiowania na wyższej uczelni oraz wyrażenie własnej opinii na ten temat.

2. Teza musi zapowiadać strukturę rozprawki (opinia, czy warto studiować w szkole wyższej), np. Yo estoy convencido de que vale la pena hacer una carrera universitaria.

3. Teza-pytanie, które nie pozwala określić stanowiska zdającego (np. ¿De verdad es aconsejable hacer estudios superiores?), jest odbiegająca od tematu.

4. Opisanie problemu (np. Muchos estudiantes se preguntan si vale la pena ir a la universidad.) nie jest tezą.

5. We wstępie nie wymaga się uwzględnienia podanych w poleceniu aspektów.

6. Stanowisko w tezie musi być spójne z rozwinięciem. Teza jest „nie w pełni zgodna z argumentacją przedstawioną w rozwinięciu”, jeśli np. zdający pomija w rozwinięciu kwestie zasygnalizowane w tezie (np. w tezie oba aspekty, w rozwinięciu jeden; w tezie dobre i złe strony, w rozwinięciu brak zalet) albo wprowadza argumenty sprzeczne z tezą. Argumenty sprzeczne są akceptowane, jeśli zdający przytacza poglądy innych, by wyjaśnić, dlaczego się z nimi nie zgadza, np. Muchos jóvenes no comparten mi opinión. Creen que hacer una carrera universitaria significa perder el tiempo. No obstante, yo no estoy de acuerdo con ellos.

7. Zgodność tezy z treścią ocenia się względem rozwinięcia.

8. Akceptuje się tezę z samym czasownikiem estudiar lub wyrażeniem hacer estudios (zamiast np. estudiar en la universidad, hacer estudios superiores).

9. Teza z niekomunikatywnymi kluczowymi elementami jest niezgodna z tematem, np. Hacer una carrera universitaria tiene muchos pluses; Vale la pena ir al universario.; En mi opinión, atender la universidad tiene solo desventajas.

10. Teza z zakłóconą komunikacją w kluczowych elementach – poziom niższy, np. Creo que vale la pena ir al universitario.; En mi opinión, cada persona joven debe ir a los estudios.

11. Dwie różne tezy – teza trudna do wskazania.

Przykłady: En mi opinión, tener una formación académica es muy importante y nos beneficia. – teza zgodna z tematem, zapowiada strukturę; ¿Nos beneficia estudiar en una universidad? – teza odbiegająca od tematu; Muchos jóvenes consideran que deben hacer estudios superiores. – brak tezy; Vale la pena estudiar para tener el título de bachiller. – teza niezgodna z tematem (brak nawiązania do studiów wyższych).

Elementy tematu:

(1) rozwijanie własnych zainteresowań – opinia o wpływie studiów (pozytywnym i/lub negatywnym), np. pogłębianie wiedzy dzięki dostępowi do ciekawych i różnorodnych źródeł informacji, uprawianie sportu w klubach studenckich/akademickich, poznanie osób o podobnych zainteresowaniach, brak czasu spowodowany obciążeniem nauką;

(2) finanse – np. możliwość wykonywania w przyszłości dobrze płatnego zawodu, obciążenia finansowe studiowania (czesne, zakwaterowanie, utrzymanie), zależność finansowa od rodziny, łączenie pracy ze studiami, koszty przygotowania do studiów (korepetycje, kursy).

Argumenty, które nie odnoszą się wprost do studiów wyższych (np. tylko czasownik estudiar), ale tego nie wykluczają, są uznawane za realizację elementu.

Fragmenty zgodne z tematem, ale niebędące realizacją elementów (C, D): np. kontakty z rodziną (bez kwestii finansowych), stres związany z egzaminami, wymiana studencka bez nawiązania do aspektów z polecenia, prestiż społeczny, nawiązywanie przyjaźni (bez nawiązania do zainteresowań). Fragmenty odbiegające od tematu (X, Y): np. dostępność studiów wyższych w aspekcie historycznym. Fragmenty nie na temat: np. zasadność zadawania prac domowych w szkole średniej. Konsekwentne używanie niewłaściwego wyrazu/wyrażenia kluczowego (np. ir al universo, atender la universidad, ir al universario zamiast ir a la universidad / estudiar en la universidad) – maksymalnie poziom 1 danej części. Tytułu rozprawki nie bierze się pod uwagę.

Podsumowanie: jeśli w rozwinięciu są wady i zalety, a w podsumowaniu zdający pisze, zgodnie z argumentacją, że jest więcej zalet/wad, zakończenie jest zgodne z treścią i tematem. Przykłady schematycznego zakończenia: En conclusión, estudiar en la universidad tiene tanto sus ventajas como desventajas. / Creo que he demostrado que vale la pena hacer estudios superiores.

ARTYKUŁ PUBLICYSTYCZNY (temat 2)

W artykule zdający wyraża swoje stanowisko wobec problemu wskazanego w poleceniu; celem jest rzeczowe przedstawienie omawianej kwestii. Dobrze napisany artykuł ma tytuł przyciągający uwagę czytelnika, wstęp zachęcający do przeczytania tekstu (np. fakt, anegdota, pytanie, barwny język), może zawierać pytania zachęcające do dalszych rozważań i zawiera zakończenie zgodne z treścią artykułu.

Wstęp: zdający może, ale nie musi, odnieść się np. do opieki nad grupą dzieci na obozie, odpowiedzialności za życie i zdrowie wychowanków, satysfakcji z pracy z dziećmi, udziału w wolontariacie w czasie wakacji, potrzeby przygotowania do pełnienia określonej funkcji. Nie jest akceptowany wstęp, który w żaden sposób nie nawiązuje do problemu z tematu. Przykład wstępu zgodnego z tematem i ciekawego: Si tenéis hermanos pequeños, sabéis perfectamente que cuidar de los niños no es una tarea para todos, sobre todo cuando se trata de una docena de “enanos”, y se es ayudante de monitor en un campamento para niños. Przykład wstępu schematycznego: El verano pasado fui ayudante de monitor en un campamento para niños.

Elementy tematu:

(1) program szkolenia poprzedzającego wyjazd na obóz – np. tematy zajęć (zdrowie, gry i zabawy, czas wolny, relacje w grupie, utrzymanie dyscypliny, przestrzeganie regulaminu, sytuacje kryzysowe), typ zajęć (warsztaty, wykłady / zajęcia teoretyczne lub praktyczne), osoby prowadzące (kwalifikacje, doświadczenie). Wystarczy jeden typ zajęć prowadzony przez jedną osobę (np. tylko warsztaty z psychologiem). Zdający nie musi informować, że osobiście wziął udział w szkoleniu, ale kontekst nie powinien tego wykluczać.

(2) relacja ze zdarzenia na obozie wymagającego wykorzystania w praktyce umiejętności zdobytych podczas szkolenia. Wymienienie kilku zdarzeń (ze wskazaniem wykorzystania umiejętności) zamiast relacji z jednego – maksymalnie poziom 1. Nie jest akceptowana relacja ze zdarzenia bez nawiązania do wykorzystania umiejętności nabytych na szkoleniu.

Fragmenty zgodne z tematem, ale niebędące realizacją elementów (C, D): np. zakres obowiązków asystenta wychowawcy, opinia o wychowawcy, zalety i wady pracy jako wolontariusz w czasie wakacji. Fragmenty odbiegające od tematu (X, Y): np. opis różnych form wypoczynku dzieci podczas wakacji. Fragmenty nie na temat: np. opis podróży wakacyjnej. Przykład schematycznego zakończenia: En conclusión, la experiencia como ayudante de monitor fue muy útil. Nie są akceptowane jako tytuł typowe zwroty rozpoczynające listy, np. Estimados señores.

Wspólne dla obu tematów: fragmenty nie na temat nie są liczone w liczbie wyrazów ani oceniane w zakresie i poprawności; fragment (1–2 zdania) pełniący funkcję logicznego łącznika uznaje się za zgodny z tematem; konsekwentne używanie niewłaściwego wyrazu kluczowego – maksymalnie poziom 1 danej części; ten sam fragment nie może być jednocześnie realizacją elementu tematu i częścią wstępu/zakończenia; wydzielenie wstępu/zakończenia z dłuższego fragmentu jest dopuszczalne, ale wtedy segmentacja oceniana jest na 0; dłuższe niekomunikatywne fragmenty traktuje się jako odbiegające od tematu; zgodność zakończenia ocenia się względem rozwinięcia.

Schemat punktowania

Wypowiedź ocenia się w czterech kryteriach: zgodność z poleceniem (0–5 pkt), spójność i logika wypowiedzi (0–2 pkt), zakres środków językowych (0–3 pkt), poprawność środków językowych (0–3 pkt). Razem 0–13 pkt.

ZGODNOŚĆ Z POLECENIEM (0–5 pkt)

W ocenie zgodności z poleceniem bierze się pod uwagę elementy treści oraz elementy formy, które zostały zrealizowane w wypowiedzi, oraz jakość realizacji tych elementów.

Elementy treści. Realizację każdego z pięciu elementów treści ocenia się na skali 2–1–0 zgodnie z TABELĄ A.

TABELA A. Zgodność z poleceniem: elementy treści (R – rozprawka; A – artykuł)

| Elementy treści | Forma | 2 | 1 | 0 |

| 1. wstęp: właściwe i adekwatne do tematu rozpoczęcie wypowiedzi | R | teza jest jasna, zgodna z tematem ORAZ argumentacją przedstawioną w rozwinięciu | teza nie jest w pełni poprawna, np.: teza nie jest w pełni zgodna z tematem ALBO argumentacją przedstawioną w rozwinięciu; teza znacznie odbiega od tematu, ALE jest zgodna z argumentacją przedstawioną w rozwinięciu | brak tezy; teza zawiera poważne usterki, np.: teza jest niezgodna z tematem; teza znacznie odbiega od tematu ORAZ nie jest zgodna z argumentacją przedstawioną w rozwinięciu; teza niejasna, trudna do wskazania; wstęp niekomunikatywny |

| | A | wprowadzenie zgodne z tematem ORAZ ciekawe, oryginalne, zachęcające do czytania, np. w formie pytania lub cytatu | wprowadzenie nie jest w pełni poprawne, np.: wprowadzenie zgodne z tematem, ale schematyczne; bardziej typowe dla innego typu tekstu (np. rozprawki); ciekawe, oryginalne, ALE odbiegające od tematu | brak wprowadzenia; wprowadzenie niezgodne z tematem; wprowadzenie niejasne; wprowadzenie niekomunikatywne |

| 2. pierwszy element tematu; 3. drugi element tematu | R, A | wieloaspektowa ORAZ/LUB pogłębiona realizacja elementu (np. wsparta przykładami, szczegółowo omówiona) | powierzchowna realizacja elementu, wypowiedzi brak głębi, np.: zdający podaje tylko „listę” argumentów/cech/określeń, żadnego nie rozwijając/uzasadniając; zdający odnosi się do 1–2 aspektów i omawia je niezbyt szczegółowo | brak wypowiedzi; wypowiedź bardzo pobieżnie dotykająca tematu, np. zdający podaje tylko jeden argument/cechę/określenie, nie rozwijając go/jej; wypowiedź nie jest komunikatywna; wypowiedź nie jest związana z tematem / nie realizuje elementu |

| 4. podsumowanie: właściwe i adekwatne do tematu zakończenie wypowiedzi | R, A | zakończenie zgodne z tematem ORAZ treścią wypowiedzi; jeżeli zdający powtarza wstęp – czyni to innymi słowami | zakończenie nie jest w pełni zgodne z tematem ALBO treścią wypowiedzi; zakończenie znacznie odbiega od tematu, ALE jest zgodne z treścią wypowiedzi; zdający stosuje zakończenie schematyczne (sztampowe), np. ogranicza się do przeformułowania tezy; zdający powtarza wstęp w zasadzie tymi samymi słowami | brak zakończenia; zakończenie nie jest komunikatywne; zakończenie nie jest zgodne z tematem; zakończenie znacznie odbiega od tematu ORAZ nie jest zgodne z treścią wypowiedzi |

| 5. fragmenty odbiegające od tematu i/lub nie na temat | R, A | wypowiedź nie zawiera fragmentów odbiegających od tematu i/lub nie na temat | wypowiedź zawiera dłuższy fragment / nieliczne krótkie fragmenty odbiegające od tematu i/lub nie na temat | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

Uwaga do wiersza R: w pełni poprawna teza musi zapowiadać oczekiwaną strukturę rozprawki. Jeśli teza nie zapowiada oczekiwanej struktury rozprawki, może być zakwalifikowana maksymalnie na poziom 1.

Elementy formy. Realizację każdego z czterech elementów formy ocenia się na skali 1–0 zgodnie z TABELĄ B.

TABELA B. Zgodność z poleceniem: elementy formy

| Elementy formy | Forma | 1 | 0 |

| 1. elementy charakterystyczne dla formy | R | teza jest umiejscowiona we wstępie | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

| | A | wypowiedź jest zatytułowana | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

| 2. kompozycja | R, A | wypowiedź cechuje widoczny zamysł kompozycyjny, wyrażający się w funkcjonalnie uzasadnionych proporcjach wstępu, rozwinięcia i zakończenia | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

| 3. segmentacja | R, A | tekst jest uporządkowany; układ graficzny pracy (podział na akapity) jest merytorycznie uzasadniony | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

| 4. długość pracy | R, A | długość pracy mieści się w granicach 180–280 wyrazów | wypowiedź nie spełnia warunków określonych dla poziomu 1. |

Uwaga: jedna usterka jest wystarczająca, żeby zakwalifikować pracę na 0 w danym podkryterium. Jeżeli zdający tworzy wypowiedź w innej formie niż wskazana w temacie (np. pisze list zamiast rozprawki), praca jest kwalifikowana we wszystkich elementach formy na poziom 0.

Ostateczną liczbę punktów za zgodność z poleceniem ustala się na podstawie oceny elementów treści i elementów formy, zgodnie z TABELĄ C.

TABELA C

| Elementy treści | Elementy formy 4–3 | Elementy formy 2–1 | Elementy formy 0 |

| 10 | 5 pkt | 4 pkt | 3 pkt |

| 8–9 | 4 pkt | 3 pkt | 2 pkt |

| 6–7 | 3 pkt | 2 pkt | 1 pkt |

| 4–5 | 2 pkt | 1 pkt | 0 pkt |

| 2–3 | 1 pkt | 0 pkt | 0 pkt |

| 0–1 | 0 pkt | 0 pkt | 0 pkt |

Przykładowo: za wypowiedź, w której elementy treści oceniono na 5, a elementy formy oceniono na 2, za zgodność z poleceniem przyznaje się 1 punkt.

SPÓJNOŚĆ I LOGIKA WYPOWIEDZI (0–2 pkt)

W ocenie spójności i logiki wypowiedzi bierze się pod uwagę, czy i w jakim stopniu wypowiedź jest klarowna, funkcjonuje jako całość dzięki jasnym powiązaniom (np. leksykalnym, gramatycznym) wewnątrz zdań oraz między zdaniami lub akapitami i nie zawiera fragmentów, które są sprzeczne z ogólnie przyjętymi zasadami rozumowania.

2 pkt

wypowiedź zawiera najwyżej 2 usterki w spójności ORAZ/LUB w logice na poziomie zdania i/lub akapitu i/lub całego tekstu.

1 pkt

wypowiedź zawiera od 3 do 5 usterek w spójności ORAZ/LUB w logice na poziomie zdania i/lub akapitu i/lub całego tekstu.

0 pkt

wypowiedź zawiera 6 lub więcej usterek w spójności ORAZ/LUB w logice na poziomie zdania i/lub akapitu i/lub całego tekstu.

Jeśli w pracy występuje dłuższy fragment (np. dłuższe zdanie lub 2–3 krótkie zdania), który jest niejasny/niekomunikatywny, przyznaje się 1 punkt; jeśli takich fragmentów jest więcej, przyznaje się 0 punktów.

Zaburzenie spójności i/lub logiki może wynikać na przykład z: braku połączenia między częściami tekstu, np. odwoływania się do czegoś, co nie jest wcześniej wspomniane; nieuzasadnionego użycia czasowników w różnych czasach gramatycznych („przeskakiwania” z jednego czasu gramatycznego na inny); błędów językowych i/lub ortograficznych, które powodują zakłócenie komunikacji; przytoczenia argumentu, który jest sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami rozumowania (jeśli nie ma w pracy żadnego uzasadnienia/kontekstu tłumaczącego taką realizację). Brak podziału na akapity nie prowadzi automatycznie do obniżenia punktacji za spójność i logikę. Jeżeli w pracy nie są zaznaczone żadne błędy w spójności/logice, należy przyznać 2 punkty. Wyrazy napisane po polsku lub w innym języku niż język egzaminu zaznacza się jako błędy w spójności, jeśli w znacznym stopniu utrudniają zrozumienie komunikatu.

ZAKRES ŚRODKÓW JĘZYKOWYCH (0–3 pkt)

W ocenie zakresu środków językowych bierze się pod uwagę zróżnicowanie i precyzję środków leksykalnych oraz struktur gramatycznych użytych w wypowiedzi.

3 pkt

szeroki zakres środków językowych; liczne fragmenty charakteryzujące się naturalnością, różnorodnością frazeologiczną oraz precyzją użytych środków językowych.

2 pkt

zadowalający zakres środków językowych; w pracy występuje kilka fragmentów charakteryzujących się naturalnością, różnorodnością frazeologiczną oraz precyzją użytych środków językowych, jednak w większości użyte są struktury o wysokim stopniu pospolitości.

1 pkt

ograniczony zakres środków językowych; głównie struktury o wysokim stopniu pospolitości.

0 pkt

bardzo ograniczony zakres środków językowych; wyłącznie struktury o wysokim stopniu pospolitości ALBO zakres środków językowych uniemożliwiający zdającemu zrealizowanie polecenia.

Jeżeli w wypowiedzi występują rażące/liczne uchybienia w stosowności i/lub jednolitości stylu, to liczbę punktów przyznanych za zakres środków językowych można obniżyć o 1 punkt (maksymalnie do zera). Praca może otrzymać wskazaną liczbę punktów, jeśli spełnia wszystkie wymogi określone dla danej kategorii punktowej; jeśli spełnia je tylko częściowo, jest kwalifikowana na poziom niższy (np. szeroki zakres leksyki, ale zadowalający zakres struktur gramatycznych – 2 punkty). „Szeroki zakres” to zróżnicowane środki leksykalno-gramatyczne na poziomie B2 (lub wyższym), umożliwiające swobodne i precyzyjne zrealizowanie polecenia; „zadowalający” – środki na poziomie B2, umożliwiające w miarę swobodne i precyzyjne zrealizowanie polecenia; „ograniczony” – mało zróżnicowane środki, często poniżej poziomu B2, głównie proste; „bardzo ograniczony” – środki znacznie poniżej poziomu B2, jedynie proste. Do zakresu zalicza się środki użyte poprawnie lub z drobnymi błędami (np. ortograficznymi), jeśli zastosowano je odpowiednio do sytuacji komunikacyjnej, a kontekst jest jasny.

POPRAWNOŚĆ ŚRODKÓW JĘZYKOWYCH (0–3 pkt)

W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę błędy gramatyczne, leksykalne, ortograficzne i interpunkcyjne.

| Poprawność językowa (leksykalno-gramatyczna) | nieliczne błędy zapisu | liczne LUB bardzo liczne błędy zapisu |

| nieliczne błędy językowe | 3 pkt | 2 pkt |

| liczne błędy językowe | 2 pkt | 1 pkt |

| bardzo liczne błędy językowe | 1 pkt | 0 pkt |

W razie wątpliwości w sytuacjach granicznych decyduje „waga” błędów oraz ich wpływ na komunikację. Błędy interpunkcyjne są traktowane jako mniej istotne niż błędy ortograficzne. W wypowiedziach zdających ze stwierdzoną dysleksją w przypadku bardzo licznych błędów językowych, które nie zakłócają komunikacji lub sporadycznie ją zakłócają, przyznaje się 1 punkt; jeżeli są bardzo liczne i często zakłócają komunikację – 0 punktów. Bierze się pod uwagę orientacyjny stosunek liczby błędów do długości tekstu.

UWAGI DODATKOWE

1. Wypowiedź jest oceniana na 0 punktów w każdym kryterium, jeżeli jest nieczytelna LUB całkowicie niezgodna z poleceniem/tematem LUB niekomunikatywna dla odbiorcy LUB odtworzona z podręcznika lub innego źródła.

2. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 160 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryterium zgodności z poleceniem; w pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów.

3. Jeżeli za wypowiedź przyznano 0 punktów w kryterium zgodności z poleceniem, we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów.

4. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp), przyznaje się 0 punktów w każdym kryterium.

5. Jeżeli za wypowiedź przyznano 1 punkt w kryterium zgodności z poleceniem, we wszystkich pozostałych kryteriach można również przyznać maksymalnie po 1 punkcie.

6. Zdającym z dostosowaniem warunków (np. dysleksja) nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych; błąd ortograficzny zmieniający znaczenie wyrazu to błąd językowy.

7. Liczone są wyrazy oddzielone spacją, np. en casa (2 wyrazy), 10.01.2015 (1 wyraz), 10 de enero de 2015 (5 wyrazów); jako jeden wyraz liczy się wyrazy łączone dywizem, oznaczenia i symbole literowe, adres mailowy lub internetowy oraz numer telefonu. Adres i podpis nie są liczone w liście.

Komentarz. Rozprawka wymaga jasnej tezy, która zapowiada strukturę pracy i musi być spójna z argumentacją w rozwinięciu. Artykuł wymaga tytułu przyciągającego uwagę i nawiązania do problemu związanego z wolontariatem. W obu formach długość pracy musi zawierać się w przedziale 180-280 wyrazów.

Umiejętności w zadaniu

Pliki cookies

Zapisujemy na Twoim urządzeniu to, bez czego serwis nie działa, np. zalogowanie. Plików analitycznych użyjemy tylko za Twoją zgodą. Szczegóły w polityce prywatności.