Zadanie 31, matura czerwiec 2022, wiedza o społeczeństwie rozszerzona

12 pktotwartetrudne (szac.)Czerwiec 2022

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Zadanie

Polecenie

Wybierz jeden z podanych tematów i napisz wypracowanie.

Temat 1

Porównaj kompetencje centralnych organów władzy prawodawczej we współczesnej Rzeczypospolitej Polskiej z rozwiązaniami z przytoczonych fragmentów Konstytucji RP z 17 marca 1921 roku. Weź pod uwagę kompetencje: ustrojodawcze, ustawodawcze, wobec Prezydenta RP i wobec Rady Ministrów RP.

Fragmenty Konstytucji RP z 17 marca 1921 r.

Art. 10. Prawo inicjatywy ustawodawczej przysługuje Rządowi i Sejmowi. […]

Art. 33. Posłowie mają prawo zwracać się z interpelacjami do Rządu bądź do poszczególnych ministrów w sposób, regulaminem przepisany. Minister ma obowiązek udzielić odpowiedzi ustnie lub pisemnie w terminie nie dłuższym niż 6 tygodni albo w umotywowanym oświadczeniu usprawiedliwić brak rzeczowej odpowiedzi. Na żądanie interpelantów odpowiedź musi być Sejmowi zakomunikowana. Sejm może odpowiedź Rządu uczynić przedmiotem dyskusji i uchwały.

Art. 35. Każdy projekt ustawy przez Sejm uchwalony będzie przekazany Senatowi do rozpatrzenia. Jeżeli Senat nie podniesie w ciągu 30 dni od dnia doręczenia mu uchwalonego projektu ustawy żadnych przeciwko niemu zarzutów – Prezydent Rzeczypospolitej zarządzi ogłoszenie ustawy. Na wniosek Senatu Prezydent Rzeczypospolitej może zarządzić ogłoszenie ustawy przed upływem 30 dni.

Jeżeli Senat postanowi projekt, uchwalony przez Sejm, zmienić lub odrzucić, powinien zapowiedzieć to Sejmowi w ciągu powyższych 30 dni, a najdalej w ciągu następnych dni 30 zwrócić Sejmowi z proponowanemi zmianami.

Pokaż cały tekst

Jeżeli Sejm zmiany, przez Senat proponowane, uchwali zwykłą większością, albo odrzuci większością 11/20 głosujących – Prezydent Rzeczypospolitej zarządzi ogłoszenie ustawy w brzmieniu ustalonem ponowną uchwałą Sejmu.

Art. 37. Postanowienia artykułów […] 33 stosują się odpowiednio także do Senatu, względnie jego członków.

Art. 39. Prezydenta Rzeczypospolitej wybierają na lat siedem bezwzględną większością głosów Sejm i Senat, połączone w Zgromadzenie Narodowe. […]

Art. 51. […] Za zdradę kraju, pogwałcenie Konstytucji lub przestępstwa karne Prezydent Rzeczypospolitej może być pociągnięty do odpowiedzialności tylko przez Sejm uchwałą, powziętą większością 3/5 głosów, przy obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. Sprawę rozpatruje i wyrok wydaje Trybunał Stanu […].

Art. 58. Do odpowiedzialności parlamentarnej pociąga ministrów Sejm zwyczajną większością. Rada Ministrów i każdy minister z osobna ustępują na żądanie Sejmu.

Art. 59. […] Uchwała, stawiająca ministra w stan oskarżenia, musi być powzięta w obecności conajmniej połowy ustawowej liczby posłów większością 3/5 oddanych głosów. Rozpoznanie spraw i wydanie wyroku należy do Trybunału Stanu. […]

Art. 64. Trybunał Stanu składa się z Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, jako przewodniczącego, oraz dwunastu członków, których wybierają z poza swego grona: ośmiu Sejm i czterech Senat. […]

Art. 81. Sądy nie mają prawa badania ważności ustaw należycie ogłoszonych.

Art. 125. Zmiana Konstytucji może być uchwalona tylko w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów, względnie członków Senatu, większością 2/3 głosów. […]

Wniosek o zmianę Konstytucji winien być podpisany co najmniej przez 1/4 ustawowej liczby posłów […].

Drugi z rzędu na zasadzie tej Konstytucji wybrany Sejm może dokonać rewizji Ustawy Konstytucyjnej własną uchwałą, powziętą większością 3/5 głosujących, przy obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. […]

Dz.U. 1921, nr 44, poz. 267.

Temat 2

Scharakteryzuj system ochrony praw człowieka w Rzeczypospolitej Polskiej, biorąc pod uwagę systematykę z niniejszego schematu.

Temat 3

Od traktatu paryskiego do traktatu z Lizbony – scharakteryzuj etapy integracji europejskiej w aspekcie traktatowym, gospodarczym i terytorialnym.

WYPRACOWANIE na temat nr

Korepetytor

Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.

Wypróbuj za darmo

5 rozmów · bez karty · Zaloguj się

Sprawdź się

Jak poszło?

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie

Odpowiedź z klucza CKE

Temat 1.

Poziom III – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 12 PKT

Zdający w pełni porównał:

1) kompetencje ustrojodawcze Sejmu RP i Senatu RP, stwierdzając, że:

– nie istnieje obecnie procedura zmiany konstytucji przez sam Sejm RP, a w konstytucji marcowej drugi z rzędu wybrany Sejm RP mógł dokonać jej rewizji większością 3/5 głosujących, przy obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów;

– obecnie inicjatywa co do zmiany konstytucji może być zgłoszona przez nieco mniejszą liczbę posłów niż w konstytucji marcowej (1/5 a nie 1/4), a mają ją także – inaczej niż w akcie z 17 marca 1921 roku – Senat RP i Prezydent RP;

– obecnie konstytucja może być zmieniona także przez Sejm RP i Senat RP, ale w przypadku tej ostatniej izby wystarcza bezwzględna większość głosów (a nie – 2/3); w głosowaniu sejmowym mamy – tak jak i wówczas – większość kwalifikowaną 2/3, kworum jest takie same (co najmniej połowa ustawowej liczby posłów), w obu przypadkach izby muszą uchwalić ustawę w tym samym brzmieniu;

– obecnie – inaczej niż w konstytucji marcowej – jest możliwość przeprowadzenia referendum zatwierdzającego zmiany w Konstytucji RP, jeśli dotyczą one przepisów rozdziału I, II lub XII, a zatem wówczas pozycja parlamentu czy izby pierwszej parlamentu była w tym względzie wyższa;

– tak wówczas, jak i obecnie Prezydent RP nie ma prawa weta, a zatem pozycja parlamentu jest obecnie w tym względzie wyższa niż przy procedurze ustawodawczej;

2) kompetencje ustawodawcze Sejmu RP i Senatu RP, stwierdzając, że:

– obecnie inicjatywa ustawodawcza przysługuje większej liczbie podmiotów, przy tym – inaczej niż w przypadku konstytucji marcowej – ma ją Senat RP jako całość i grupa co najmniej 15 posłów, a nie – Sejm RP jako całość;

– w obu przypadkach Senat RP miał możliwość wprowadzenia poprawek do ustawy uchwalonej przez Sejm RP, które mógł odrzucić Sejm RP, ale dziś większość konieczna do ich odrzucenia jest nieco mniejsza – bezwzględna, a nie – 11/20;

– w obu przypadkach Senat RP miał możliwość odrzucenia ustawy, dziś weto to może być odrzucone przez Sejm RP większością bezwzględną, a w przytoczonych przepisach art. 35 nie ma procedury jego odrzucania (jeśli taka była praktyka, oznacza to weto absolutne Senatu RP);

– w konstytucji marcowej – inaczej niż obecnie – Prezydent RP nie miał prawa weta wobec ustawy, obecnie jest to weto zawieszające, które może być odrzucone przez Sejm RP większością kwalifikowaną 3/5 głosów, a zatem wówczas rola parlamentu w procesie ustawodawczym była wyższa niż obecnie;

– w konstytucji marcowej – inaczej niż obecnie – nie było organu, który miał prawo badania konstytucyjności ustaw (ważności ustaw należycie ogłoszonych), a współcześnie Trybunał Konstytucyjny może stwierdzić, że ustawa lub jej część jest niezgodna z Konstytucją RP, a zatem wówczas rola parlamentu w procesie ustawodawczym była wyższa niż obecnie;

3) kompetencje Sejmu RP i Senatu RP wobec Prezydenta RP, stwierdzając, że:

– w konstytucji marcowej Prezydent RP był wybierany przez Sejm RP i Senat RP, połączone w Zgromadzenie Narodowe, a obecnie jest on wybierany w wyborach powszechnych; z tego wynika znacznie wyższa pozycja parlamentu w konstytucji marcowej niż obecnie, gdyż wówczas był jedynym organem centralnym posiadającym legitymizację z bezpośrednich wyborów;

– w obu przypadkach Prezydent RP to organ nieodpowiedzialny politycznie przed parlamentem;

– w obu przypadkach Prezydent RP to organ odpowiedzialny prawnie (konstytucyjnie); w konstytucji marcowej o postawieniu głowy państwa przed Trybunał Stanu decydował wyłącznie Sejm RP większością kwalifikowaną 3/5 głosów, obecnie decyduje o tym Zgromadzenie Narodowe, a większość jest wyższa i wynosi 2/3; oznacza to brak udziału Senatu RP w tej procedurze wg konstytucji marcowej (ale trzeba zauważyć, że wówczas Trybunał Stanu był wybierany w 2/3 przez Sejm RP, a w 1/3 – przez Senat RP, podczas gdy obecnie jest on kreowany tylko przez Sejm RP);

4) kompetencje Sejmu RP i Senatu RP wobec Rady Ministrów RP, stwierdzając, że:

– w obu przypadkach do dymisji ministrów może doprowadzić Sejm RP poprzez wotum nieufności: obecnie uchwalane większością bezwzględną, wówczas – „zwyczajną”;

– w konstytucji marcowej wobec Rady Ministrów RP Sejm RP mógł uchwalić wotum nieufności zwyczajną większością, obecnie istnieje instytucja konstruktywnego wotum nieufności

– głosowane jest ono bezwzględną większością głosów i jednocześnie oznacza powołanie nowego premiera (we wniosku o takie wotum musi być podana ta kandydatura);

– w konstytucji marcowej podobnie jak obecnie istniała instytucja interpelacji Rady Ministrów RP i jej członków, ale wówczas mogli je formułować zarówno członkowie Sejmu RP, jak i Senatu RP, a obecnie – wyłącznie Sejmu RP; obecnie istnieje także instytucja zapytań poselskich;

– w obu przypadkach ministrowie są odpowiedzialni prawnie (konstytucyjnie), a o postawieniu przed Trybunał Stanu decyduje Sejm RP większością kwalifikowaną 3/5 głosów.

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie różnych aspektów danego problemu do jego opisu w szerszym kontekście interpretacyjnym, wykazał się znajomością licznych pojęć związanych z tematem.

Poziom II – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 8 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– w pełni scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia i częściowo scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie wybranych aspektów analizowanego tematu; wykazał się znajomością wybranych pojęć związanych z tematem.

Poziom I – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 4 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował jeden istotny aspekt oraz częściowo scharakteryzował jeden istotny aspekt zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– częściowo scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykazał się znajomością jedynie nielicznych pojęć związanych z tematem.

0 PKT

Zdający nie zrozumiał tematu – nie wypełnił wymagań dla poziomu I.

5) Zdający nie wykazał się znajomością pojęć związanych z tematem.

Temat 2.

Poziom III – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 12 PKT

Zdający w pełni scharakteryzował:

1) wolności i prawa osobiste w Konstytucji RP, wskazując:

– wolności osobiste: wolność osobista, wolność sumienia i wyznania, wolność i ochrona tajemnicy komunikowania się, wolność poruszania się po terytorium RP, wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji (wolność słowa w aspekcie osobistym);

– prawa osobiste: prawo do życia, prawo do nietykalności osobistej, prawo do humanitarnego traktowania w sytuacji zatrzymania, pozbawienia wolności, prawo do własności, prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia, prawo do decydowania o swoim życiu osobistym, prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami i uwzględniając stopień podmiotowość dziecka i jego stopień dojrzałości, prawo do nienaruszalności mieszkania, prawo danej jednostki do dostępu do dotyczących jej urzędowych dokumentów i zbiorów danych, prawo do opuszczenia terytorium RP, prawo azylu w RP dla cudzoziemców;

– zakazy związane z prawami i wolnościami osobistymi: zakaz poddawania eksperymentom bez wyrażonej zgody, zakaz poddawania torturom i okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu; zakaz nakładania na ludzi obowiązku pozaustawowego w sprawie ujawniania przez nich informacji ich dotyczących, zakaz wydalania obywatela RP z kraju oraz zakazania mu powrotu do kraju, zakaz zmuszania do uczestnictwa lub nieuczestniczenia w praktykach religijnych, zakaz zmuszania do ujawienia swego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania, zakaz cenzury prewencyjnej, zakaz ekstradycji obywatela polskiego;

2) wolności i prawa polityczne w Konstytucji RP, wskazując:

– wolności polityczne: wolność zrzeszania (w aspekcie politycznym), wolność zgromadzeń, wolność słowa (w aspekcie politycznym); spostrzeżenie, że wolności są w korzystaniu ograniczone prawami innych;

– prawa polityczne: prawo do uczestnictwa w wyborach i referendach, prawo do kandydowania w wyborach, prawo do informacji publicznej, prawo składania petycji, wniosków i skarg do władz publicznych, prawo do równego dostępu do służby publicznej;

3) sądowe środki ochrony praw człowieka w RP, wskazując:

– prawo każdego człowieka do rozpatrzenia sprawy, w tym wszczynania postępowania, przez bezstronny i niezawisły sąd bez nieuzasadnionej zwłoki;

– prawo do zaskarżania orzeczeń wydawanych w pierwszej instancji – możliwość środka odwoławczego, w tym apelacji, do sądu II instancji oraz nadzwyczajne środki odwoławcze od orzeczeń II instancji w sądach powszechnych – możliwość złożenia kasacji/skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego;

– możliwość skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego;

4) pozasądowe środki ochrony praw człowieka w RP, wskazując:

– skargę konstytucyjną – każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją RP aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach;

– możliwość odwołania od decyzji administracyjnej do właściwego organu odwoławczego;

– prawo każdego do wystąpienia z wnioskiem do Rzecznika Praw Obywatelskich o pomoc w obronie swoich praw lub wolności naruszanych przez organy władzy publicznej;

– rolę Rzecznika Praw Obywatelskich w krajowym systemie ochrony praw człowieka: może wystąpić do TK o zbadanie zgodności przepisów ustawy z Konstytucją RP, ma prawo wnosić kasację lub skargę kasacyjną do SN, skargę kasacyjną do NSA, wszczynać postepowanie w sprawach cywilnych, administracyjnych oraz brać w nich udział;

– instytucję Rzecznika Praw Dziecka, ważna w zakresie ochrony praw dzieci.

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie różnych aspektów danego problemu do jego opisu w szerszym kontekście interpretacyjnym oraz wykazał się znajomością licznych pojęć związanych z tematem.

Poziom II – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 8 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– w pełni scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia i częściowo scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie wybranych aspektów analizowanego tematu; wykazał się znajomością wybranych pojęć związanych z tematem; ustosunkował się do oceny autora.

Poziom I – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 4 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował jeden istotny aspekt oraz częściowo scharakteryzował jeden istotny aspekt zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– częściowo scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykazał się znajomością jedynie nielicznych pojęć związanych z tematem.

0 PKT

Zdający nie zrozumiał tematu – nie wypełnił wymagań dla poziomu I.

5) Zdający nie wykazał się znajomością pojęć związanych z tematem.

Temat 3.

Poziom III – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 12 PKT

Zdający w pełni scharakteryzował:

1) początkowe etapy integracji (w ramach Wspólnot) w aspekcie traktatowym i gospodarczym, wskazując na:

– traktat paryski i powstanie EWWiS: współpraca w dziedzinie surowcowej: wydobycia węgla, produkcji stali i obrotu tymi surowcami;

– traktaty rzymskie i powstanie EWG i Euratomu: współpraca w dziedzinie energii atomowej (EA) oraz szersza współpraca gospodarcza w ramach EWG prowadzącą do strefy wolnego handlu (zniesienie ceł w wymianie handlowej między państwami członkowskimi), a później unii celnej (dodatkowo wspólna taryfa celna wobec państw trzecich);

– Jednolity akt europejski i wprowadzenie wspólnego rynku, a zatem poza unią celna dodatkowo swobodnego przepływu osób, kapitału i usług;

2) integracja z lat 90. XX wieku – poszerzenie pola współpracy, wskazując na:

– traktat z Maastricht i początek unii gospodarczo-walutowej, wprowadzenie euro z możliwością dla krajów członkowskich pozostania poza strefą lub koniecznością (w przypadku chęci akcesji) wypełnienia warunków ekonomicznych, powołanie europejskiego banku centralnego;

– funkcjonowanie na mocy traktatu z Maastricht, a potem z korektą z traktatu z Amsterdamu kolejnych – pozagospodarczych – płaszczyzn integracji: wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (m.in. Wysoki Przedstawiciel UE ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa w traktacie z Amsterdamu) oraz wspólnej polityki wewnętrznej i współpracy wymiarów sprawiedliwości;

– włączenie kwestii układu z Schengen do porządku UE, wprowadzenie procedur sankcyjnych wobec państw członkowskich naruszających demokrację oraz wzmocnienie pozycji parlamentu i Trybunału Sprawiedliwości traktatem z Amsterdamu;

3) aspekt traktatowy integracji – kwestia podmiotowości UE:

– traktat z Maastricht ustanawiający Unię Europejską, korzystającą w stosunkach międzynarodowych z podmiotowości prawno-międzynarodowej Wspólnoty Europejskiej (d. EWG);

– traktat z Nicei – reforma systemu instytucjonalnego UE związana z planowanym poszerzeniem organizacji o państwa postkomunistyczne, nowe przeliczenia głosów w Radzie UE, określenie składu Parlamentu i Komisji w kwestii liczby przedstawicieli państw członkowskich; wprowadzenie sądu I instancji;

– traktat z Lizbony – UE jako organizacja o podmiotowości prawno-międzynarodowej (likwidacja Wspólnot), wprowadzenie stałej instytucji przewodniczącego Rady Europejskiej, wskazanie na triadę instytucji UE najbardziej istotnych dla funkcjonowania UE: Parlament, Radę i Komisję;

4) etapy integracji w aspekcie terytorialnym, wskazując:

– 6 członków-założycieli Wspólnot Europejskich i sygnatariuszy traktatu paryskiego i traktatów rzymskich: RFN, Francja, Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg;

– rozszerzenia Wspólnot Europejskich z lat 70. i 80. o: Danię, Irlandię i Wielką Brytanię (1973), Grecję (1981) oraz Hiszpanię i Portugalię (1986);

– rozszerzenia UE o państwa neutralne EFTA i państwa Europy południowej: Austrię, Finlandię i Szwecję (1995) oraz Cypr i Maltę (2004);

– rozszerzenia UE o państwa postkomunistyczne: Czechy, Estonię, Litwę, Łotwę, Polskę, Słowację, Słowenię i Węgry (2004), Bułgarię i Rumunię (2007) oraz Chorwację (2013);

– wystąpienie z UE Wielkiej Brytanii – proces rozpoczęty w wyniku referendum z 2016 r., a zakończony formalnym wystąpieniem w 2020 r.

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie różnych aspektów danego problemu do jego opisu w szerszym kontekście interpretacyjnym, wykazał się znajomością licznych pojęć związanych z tematem.

Poziom II – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 8 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– w pełni scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia i częściowo scharakteryzował dwa istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykorzystał znajomość i rozumienie wybranych aspektów analizowanego tematu; wykazał się znajomością wybranych pojęć związanych z tematem.

Poziom I – WARTOŚĆ MERYTORYCZNA 4 PKT

Zdający:

– w pełni scharakteryzował jeden istotny aspekt oraz częściowo scharakteryzował jeden istotny aspekt zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III)

albo

– częściowo scharakteryzował trzy istotne aspekty zagadnienia (spośród zagadnień 1–4 wskazanych dla poziomu III).

5) Zdający wykazał się znajomością jedynie nielicznych pojęć związanych z tematem.

0 PKT

Zdający nie zrozumiał tematu – nie wypełnił wymagań dla poziomu I.

5) Zdający nie wykazał się znajomością pojęć związanych z tematem.

Uwaga do tematu 2: oryginalne kryterium poziomu II zawiera sformułowanie „ustosunkował się do oceny autora”, chociaż temat nie zawiera tekstu ani oceny autora. Jest to nieadekwatny zapis w zasadach CKE.

Schemat punktowania

Wartość merytoryczna – dla wybranego tematu stosuje się szczegółowe kryteria poziomów III (12 pkt), II (8 pkt), I (4 pkt) i 0 pkt podane w kluczu odpowiedzi.

Pozostałe kryteria (dla każdego z trzech tematów):

Poziom III

Poprawność merytoryczna: Zdający nie popełnił żadnego błędu merytorycznego.

Selekcja informacji: Zdający przeprowadził poprawną selekcję i hierarchizację informacji (nie zamieścił w pracy fragmentów niezwiązanych z tematem).

Język, styl i kompozycja: Zdający zaprezentował wywód w pełni spójny, harmonijny i logiczny.

Poziom II

Poprawność merytoryczna: Zdający popełnił jeden lub dwa błędy merytoryczne.

Selekcja informacji: Zdający przeprowadził niekonsekwentną selekcję informacji i ich hierarchizację (umieścił w pracy nieliczne fragmenty niezwiązane z tematem).

Język, styl i kompozycja: Zdający zaprezentował wywód nie w pełni uporządkowany.

Poziom I

Poprawność merytoryczna: Zdający popełnił trzy lub cztery błędy merytoryczne.

Selekcja informacji: Zdający w niewystarczającym stopniu przeprowadził selekcję informacji i ich hierarchizację (napisał pracę, której znaczną część stanowią fragmenty niezwiązane z tematem).

Język, styl i kompozycja: Zdający zaprezentował wywód w sposób chaotyczny i nielogiczny.

Poniżej poziomu I

Poprawność merytoryczna: Zdający popełnił co najmniej pięć błędów merytorycznych.

Selekcja informacji: Ponad połowę pracy stanowią fragmenty niezwiązane z tematem.

Język, styl i kompozycja: Wywód jest niekomunikatywny.

Przy pracy o wartości merytorycznej 0 pkt, nie przyznaje się punktów za pozostałe elementy.

Egzaminator, klasyfikując wartość merytoryczną pracy na jeden z trzech poziomów (I–III), może ocenić ją wyłącznie na 12, 8 lub 4 punkty. Ostateczna liczba punktów uzyskanych przez zdającego jest zależna także od poziomu realizacji trzech pozostałych kryteriów, tj. poprawności merytorycznej, selekcji informacji oraz języka, stylu i kompozycji. Za zrealizowanie danego kryterium na poziomie wyższym / niższym od poziomu wartości merytorycznej pracy, zdający uzyskuje jeden punkt więcej / mniej. Egzaminator może także ocenić pracę na 0 punktów.

Umiejętności w zadaniu

Pliki cookies

Zapisujemy na Twoim urządzeniu to, bez czego serwis nie działa, np. zalogowanie. Plików analitycznych użyjemy tylko za Twoją zgodą. Szczegóły w polityce prywatności.