Przykładowa odpowiedź:

Jako reprezentantka stowarzyszenia Wietnamczyków w Polsce, chciałabym podkreślić, że przedstawiciele tej etniczności pojawiali się w naszym kraju od początku lat 50. XX wieku, na ogół w związku ze studiami. Wielu z nas pozostało w Polsce i tu zakładało swoje rodziny, rozpoczynało także pracę i wychowywało swoje dzieci. Dziś oni, my – ich potomkowie – jesteśmy obywatelami Polski o mniejszościowym, niepolskim pochodzeniu etnicznym. Akulturacja większości z nas nie jest tożsama z asymilacją – odróżniamy się w sposób istotny od większości obywateli Polski językiem, kulturą i tradycją, które nie zatraciły charakteru wietnamskiego. Dążymy także do ich zachowania. Zarówno dawni migranci i ich potomkowie, jak i Wietnamczycy – przedstawiciele migracji z okresu III RP mają świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej, są ukierunkowani na jej wyrażanie i ochronę.

Ubiegamy się jako organizacja o przyznanie Wietnamczykom statusu mniejszości narodowej (jako że naród wietnamski ma własne państwo). Postulujemy zatem, by w odpowiedniej ustawie zmienić przepis o konieczności zamieszkiwania Polski przez minimum 100 lat na lat 70. Uzyskanie tego statusu pozwoliłoby wzmocnić nie tylko tożsamość naszej grupy mniejszościowej, ale i działać na rzecz integracji obywatelskiej i akulturacji do polskości tych przedstawicieli naszej grupy, którzy nie mówią lub słabo mówią w języku polskim.

Status mniejszości narodowej umożliwiałby wprowadzenie do kilku szkół lub jednej szkoły w każdym większym mieście, gdzie nasza grupa mieszka (Warszawa, Łódź, Szczecin, Gdańsk, Kraków, Wrocław i Zielona Góra), nauki języka mniejszości oraz nauki historii i kultury naszej mniejszości. Z pewnością sprzyjałoby to umocnieniu używania literackiej formy naszego języka oraz dało nam większe poczucie świadomości historycznej. Bez statusu mniejszości narodowej staramy się chronić własną tożsamość, wychowywać dzieci w naszej, wietnamskiej kulturze. Mamy stowarzyszenia czy ośrodki kulturalne – przypomnijmy, że obok wietnamskiej pagody na warszawskiej Pradze znajdowało się także centrum kultury wietnamskiej, ale budowa oraz utrzymanie obu obiektów powstały z funduszy prywatnych. Korzystamy zatem z klasycznych uprawnień wynikających z praw i wolności człowieka.

Uważamy jednak, że jako wieloletni obywatele Polski powinniśmy korzystać ze swoistej akcji afirmatywnej, którą państwo polskie – w zgodzie z normami prawa wewnętrznego i międzynarodowego – daje mniejszościom narodowym i etnicznym. Przyznanie statusu mniejszości narodowej umożliwiłoby także uzyskanie dotacji podmiotowych i celowych dla naszej organizacji, a mamy wiele pomysłów na rzecz ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kulturowej polskich Wietnamczyków, a także na rzecz integracji obywatelskiej i społecznej. Wydaje się, że organizacja dni kultury wietnamskiej realizowałaby oba cele – zarówno rozwijałaby tożsamość polskich Wietnamczyków, jak i poprzez pokazanie tejże kultury obywatelom Polski z większości etnicznej (oraz innych niż wietnamska narodowości mniejszościowych) pozwalałaby na lepsze zrozumienie naszej kultury, a co za tym idzie – dawała integrację. Podobnie dwoistą rolę (także z uwagi na słabszą znajomość języka polskiego przez tych z nas, którzy nie uczyli się w polskiej szkole) mogłoby wypełniać czasopismo naszej mniejszości, w którym wszelkie teksty byłyby dwujęzyczne – polskie i wietnamskie. A to tylko dwa z naszych pomysłów.