Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

.................................................................................................................................................

[[:5]]

Kolejne zadania egzaminacyjne są wydrukowane na następnych

stronach.

[[:6]]

Tekst 2.

Grzegorz Jankowicz

Życie na poczytaniu

Życie na poczytaniu tym różni się od życia na poczekaniu, że to pierwsze upływa

w rytmie lektury, czyli nigdy ponad miarę nie przyśpiesza ani też za bardzo nie zwalnia, to

drugie zaś jest gonitwą, w której często uczestniczymy bez przyjemności i bez przekonania,

dając się nieść zdarzeniom w nieprzewidywalną stronę. Ta „nieprzewidywalna strona” ma

posmak czegoś przygodowego i właśnie obietnicą przygody usprawiedliwiamy gotowość do

udziału w szaleńczym wyścigu. Ale daremnie. Bez powodzenia. Prędzej czy później – jak nie

po chwili, to po miesiącu czy po roku – dociera do nas, że gnaliśmy za szybko, by cokolwiek

zauważyć, by coś zrozumieć, by się rozgościć w świecie.

Powtórzę: życie na poczytaniu nie jest z definicji życiem spowolnionym! Nie jest tak,

że cały czas tkwimy w miejscu, unieruchomieni przez książkę, od której nie możemy się

oderwać. Chodzi tu bowiem nie tylko o lekturę, ale także o to, co dzieje się „po” czytaniu.

A co się dzieje? Myślimy o tym, co przeczytaliśmy. Wyobrażamy sobie świat, do którego

zostaliśmy zaproszeni. Nadajemy mu kształt. Meblujemy go po swojemu. Przy tym cały czas

poruszamy się w naszej rzeczywistości, która wygląda już jednak nieco inaczej,

a przynajmniej inaczej nam się jawi. Zaszła bowiem zmiana: najpierw w nas – dzięki

literaturze, a potem w świecie – za naszą sprawą.

I wtedy budzi się w nas potrzeba rozmowy. Jest to potrzeba tak silna, tak intensywnie

odczuwana, że nie sposób jej zignorować. Czytanie powoduje, że chcemy rozmawiać

o literaturze i o reszcie świata, przy czym resztę należy tu rozumieć dosłownie: jako coś, co

zostaje, gdy odejmiemy od rzeczywistości jej istotną część, gdy usuniemy spod niej

fundament, na którym się wspiera. Tak, tak, właśnie to chcę powiedzieć: fundamentem

świata jest według mnie literatura, co wcale nie znaczy, że w otaczającej nas rzeczywistości

nie ma prawdziwych ludzi, a wszystko, co się wydarza, ma charakter fikcyjny! Przeciwnie –

dzięki literaturze niemal wszystko jest prawdziwsze (a ściśle: bardziej prawdopodobne).

Na pierwszy rzut oka widać, że literatury nie traktuję obojętnie. Ba! Z nieobojętności

wobec literatury czynię wyjątkowy oręż, za pomocą którego – jak sądzę – można żyć lepiej

(mądrzej, uważniej i rozkoszniej). I to nie w pojedynkę, ale wspólnie z innymi czytelniczkami

i czytelnikami. Każdy, kto choć odrobinę interesuje się literaturą, dobrze wie, że miłości nie

wyznaje się raz a dobrze, lecz raz za razem i coraz lepiej.

Chwaląc literaturę, sławiąc jej zbawienny wpływ na nasze życie i afirmując jej sprawczą

moc, należy jednak zawsze odwoływać się do przykładów. Nie ma bowiem nic gorszego niż

literatura ujęta w sidła teorii, złapana w kleszcze akademickich pojęć, przyszpilona

filozoficznym wywodem.

Na podstawie: Grzegorz Jankowicz, Życie na poczytaniu & Rozmowy o literaturze i reszcie świata,

Wrocław 2016.

[[:7]]

w tekście; ALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia logicznej spójności

streszczenia.

0 pkt – inna odpowiedź lub brak odpowiedzi.

Przykładowe odpowiedzi

•

Krzysztof A. Wieczorek podejmuje temat roli emocji w perswazji. Autor podkreśla wagę

racjonalnych argumentów, ale przede wszystkim dowodzi, że skuteczne w sztuce

przekonywania jest oddziaływanie na sferę emocjonalną człowieka. Swoje rozważania

popiera poglądami Schopenhauera i wynikami przeprowadzonego eksperymentu,

ukazującego wpływ „huśtawki emocjonalnej” na uległość człowieka. W konkluzji

przestrzega przed podejmowaniem decyzji podczas przeżywania skrajnych, nagłych

emocji. [56 wyrazów]

•

Tekst Krzysztofa A. Wieczorka dotyczy wpływu emocji na skuteczność argumentacji.

Okazuje się, że człowiek rozchwiany emocjonalnie wcale nie postępuje racjonalnie.

Potwierdzają to obserwacje filozofa Arthura Schopenhauera i eksperyment naukowy.

Dlatego należy unikać sytuacji, kiedy rozstrzygamy ważne dla siebie sprawy, kierując się

emocjami. [42 wyrazy]

[[:6]]

Egzamin maturalny z języka polskiego – termin główny 2022 r.