Zadanie 12, matura maj 2026, język ukraiński podstawowy

12 pktotwartełatwe 83%Maj 2026

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Zadanie

Polecenie

12 punktów

Podczas zagranicznej wycieczki szkolnej odłączyłeś/odłączyłaś się od grupy. Potrzebna Ci była pomoc. W e-mailu do kolegi z Ukrainy:

• poinformuj, co się stało, że odłączyłeś/odłączyłaś się od grupy

• napisz, jak zareagowałeś/zareagowałaś w tej sytuacji

• opisz osobę, która udzieliła Ci pomocy

• wyjaśnij, na czym polegała pomoc tej osoby.

Napisz swoją wypowiedź w języku ukraińskim. Podpisz się jako XYZ.

Rozwiń swoją wypowiedź w każdym z czterech podpunktów, tak aby osoba nieznająca polecenia w języku polskim uzyskała wszystkie wskazane w nim informacje. Pamiętaj, że długość wypowiedzi powinna wynosić od 100 do 150 wyrazów (nie licząc wyrazów podanych na początku wypowiedzi). Oceniane są: umiejętność pełnego przekazania informacji (5 punktów), spójność i logika wypowiedzi (2 punkty), zakres środków językowych (3 punkty) oraz poprawność środków językowych (2 punkty).

Привіт, Дмитре!

Нещодавно ми всім класом були за кордоном. Уявляєш, я випадково відстав/відстала від групи.

Korepetytor

Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.

Wypróbuj za darmo

5 rozmów · bez karty · Zaloguj się

Sprawdź się

Jak poszło?

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie

Odpowiedź z klucza CKE

Wypowiedź pisemna (e-mail), 100–150 wyrazów, oceniana w czterech kryteriach: treść (0–5 pkt), spójność i logika wypowiedzi (0–2 pkt), zakres środków językowych (0–3 pkt), poprawność środków językowych (0–2 pkt). Zasady oceniania nie podają wzorcowej wypowiedzi; poniżej uszczegółowienia CKE do czterech podpunktów polecenia (O – „odniósł się”, R – „odniósł się i rozwinął”, N – „nie odniósł się”), a pełne kryteria i progi punktowe w schemacie punktowania.

• poinformuj, co się stało, że odłączyłeś/odłączyłaś się od grupy (V.3, VII.3)

Należy uznać każdą komunikatywną wypowiedź, w której zdający informuje o tym, co sprawiło, że podczas zagranicznej wycieczki szkolnej odłączył się od grupy. Zdający może opisać wydarzenie lub sytuację, które zostały spowodowane na przykład przez:

– nieuwagę, np. Я не помітив, куди всі пішли. (O) / Я затримався, а всі зникли. (O) / Я подивився в інший бік лише на мить, і вже нікого не було поруч. (R) / Вони пішли ліворуч, а я помилився й повернув праворуч. (R)

– zmęczenie, np. Я не міг іти з усіма, бо втомився. (O) / В мене дуже боліли ноги, і я присів на лавку. І залишився сам. (R)

– tłok na ulicy, duże natężenie ruchu, np. Так сталося, бо було дуже багато людей. (O) / Я загубився у натовпі. (O) / Я не встиг перейти через дорогу разом з іншими дітьми на зелене світло. (R)

– zachowanie innych osób, np. Моя група не зачекала на мене. (O) / Коли ми входили до музею, мене затримав білетер і дуже довго перевіряв мій квиток, а моя група вже пішла. (R)

Nie jest uznawane jako element tego podpunktu polecenia wyrażenie powtórzone ze wstępu „я випадково відстав/відстала від групи”.

Akceptowana jest taka realizacja tego podpunktu, w której zdający: wskazuje chęć celowego oddalenia się od grupy, np. Я хотів купити морозиво, і тому відстав. (O) / Я побачила сукню у вітрині крамниці і пішла туди. Не запитала вчителя про дозвіл. (R); odnosi się do wydarzenia, które miało miejsce w czasie podróży za granicę bądź w drodze powrotnej do kraju, np. Я залишив паспорт під час контролю багажу в аеропорті і мусив по нього повернутися, а мої друзі пішли далі. (R)

Jeżeli z kontekstu jednoznacznie nie wynika, co było powodem odłączenia się zdającego od grupy, to taka realizacja jest traktowana jako odpowiedź na kropkę i kwalifikowana na poziom niższy, np. Я погано почувався. (O→N), Я почувалася погано, в мене паморочилося в голові, мені було важко дихати. (R→O), ALE Я не пішов за вчителем, бо погано почувався. (O).

Informacja o tym, że zdający nie mógł odnaleźć grupy, np. Я не міг знайти групу, бо у мене не було карти міста., może być traktowana jako element rozwijający ten podpunkt, pod warunkiem że zdający informuje o tym, co się stało, że odłączył się od grupy, np. Я загубився, бо переплутав дорогу, а карти міста не мав – тому не міг знайти групу. (R).

nie odniósł sięodniósł sięodniósł się i rozwinął
Було спекотно і я зупинився. O→NБуло спекотно, і тому я відійшов від групи.Було спекотно і я став у затінку під деревом, а група на мене не зачекала.
Екскурсія була нудна.Я не хотів іти до музею, тому й відділився від групи.Екскурсія була нудна, тому я пішов до кав’ярні на каву. У той час група зникла.

• napisz, jak zareagowałeś/zareagowałaś w tej sytuacji (V.2, V.7)

Należy uznać każdą komunikatywną wypowiedź, w której zdający przedstawia swoją reakcję na odłączenie się od grupy. Reakcję piszącego mogą stanowić: jego uczucia/emocje, np. Я злякався. (O); jego działania/czynności, np. Я розгубився, а потім почав питати перехожих на вулиці, чи не бачили вони мою групу. (R).

Jeżeli zdający informuje, w jaki sposób inne osoby zareagowały w tej sytuacji, to taka realizacja jest kwalifikowana na poziom niższy, np. Коли вчитель побачив, що мене немає, він захвилювався і почав дзвонити до мене. (R→O).

Akceptuje się wypowiedź, w której zdający informuje: wyłącznie o tym, co należałoby zrobić w takiej sytuacji, np. У такій ситуації слід зберігати спокій, стояти на місці і повідомити поліцію. (R→O); o swojej reakcji na inną sytuację, ale ściśle związaną z okolicznościami odłączenia się od grupy, np. [І тут я помітив, як якийсь хлопець вирвав у дівчини сумку, тому я побіг у її бік.] Я так зрадів, коли побачив, що поліція спіймала злодія. (O→N), Мені стало страшно, бо я не знав мови. (O→N), ale taka realizacja jest kwalifikowana na poziom niższy. Może być ona traktowana jako element rozwijający wypowiedź, pod warunkiem, że zdający realizuje kluczowy element tego podpunktu, tj. informuje, jak zareagował na odłączenie się od grupy, np. Я знаю, що в такій ситуації не слід панікувати, треба попросити когось про допомогу, але я розхвилювалася і забула, що робити. (R). І тут я помітив, як якийсь хлопець вирвав у дівчини сумку. Я одразу перестав хвилюватися через те, що моя група вже десь далеко, і почав кричати. Я так зрадів, коли побачив, що поліція спіймала злодія. (R).

Nie jest akceptowana wypowiedź, w której zdający informuje o swojej reakcji na inną sytuację niż odłączenie się od grupy, niezwiązaną ściśle z okolicznościami odłączenia się od grupy, np. Я зраділа, коли дізналася, що першого дня ми відвідаємо Лувр.

nie odniósł sięodniósł sięodniósł się i rozwinął
Друзі сміялися з мене. O→NЯ почав шукати допомоги.Я задзвонила до моєї найкращої подруги й повідомила, де я.
Я вважаю, що екскурсія вдалася.Я сіла й почала плакати.Спочатку я не знав, що мені робити, але пізніше пригадав, що не слід панікувати й відходити далеко від того місця.

• opisz osobę, która udzieliła Ci pomocy (V.1)

Należy uznać każdą komunikatywną wypowiedź, która pozwala na identyfikację osoby udzielającej pomocy. Zdający może opisać/scharakteryzować tę osobę, odnosząc się na przykład do:

a) wyglądu fizycznego (wzrostu, sylwetki, koloru oczu/włosów itd.), np. Мені допомогла висока блондинка. (O)

b) ubioru, np. Дівчина, що допомогла, була у білій легкій сукні й капелюсі з широкими полями. (R)

c) przedmiotów/akcesoriów wyróżniających tę osobę spośród innych, np. У чоловіка, до якого я звернувся по допомогу, на руці був великий золотий годинник. (R)

d) wieku, np. Мені допоміг молодий чоловік, приблизно 30 років. (O)

e) cech charakteru, np. Я попросила допомогти дівчину, яка здалася мені дуже життєрадісною та товариською. (O)

f) wykonywanych czynności, zachowania, jednak niezależnie od tego, jak szczegółowo dana czynność / dane zachowanie zostały opisane, taka realizacja jest traktowana maksymalnie jako „odniósł się”, np. Я підійшов до жінки, яка читала дуже цікавий модний журнал. (O)

g) towarzyszących jej osób/zwierząt, jednak niezależnie od tego, jak szczegółowo dana osoba / dane zwierzę zostały opisane, taka realizacja jest traktowana maksymalnie jako „odniósł się”, np. Мені допомогла жінка з великим білим псом. (O)

h) miejsca, w którym znajdowała się ta osoba, jednak niezależnie od tego, jak szczegółowo dane miejsce zostało opisane, taka realizacja jest traktowana maksymalnie jako „odniósł się”, np. Мені допоміг чоловік, який стояв біля маленької сувенірної крамниці. (O).

Nie są uznawane za realizację tego podpunktu: informacje dotyczące zawodu; informacje dotyczące narodowości/pochodzenia; zwroty takie jak мені (не) сподобалася/сподобався itp. określające stosunek piszącego do osoby, która udzieliła pomocy. Takie informacje mogą być traktowane jako element rozwijający, pod warunkiem że zdający zrealizował kluczowy element, czyli odniósł się w swojej wypowiedzi do co najmniej jednego z podpunktów a)–h), np. Я попросив допомоги в поліцейського. (N), ALE Я попросив допомоги в молодого й привітного поліцейського. (R) / Я попросила допомоги в чоловіка, який мені дуже сподобався. (N), ALE Я попросив допомоги в чоловіка в дуже елегантному костюмі. Мені дуже сподобався його вигляд. (R).

Określenia takie jak дівчинка, жінка, хлопець, бабуся, чоловік, дитина nie są opisem osoby.

nie odniósł sięodniósł sięodniósł się i rozwinął
Я попросив про допомогу продавчиню, яка мені сподобалася.Я попросив допомоги в продавця в кепці.Я попросив допомоги у веселого продавця в червоній кепці.
Мені допомогла жінка. Вона була українкою.Мені допомогла молода жінка. Вона була українкою.Мені допомогла молода й привітна жінка. Вона була українкою.

• wyjaśnij, na czym polegała pomoc tej osoby (V.2, VII.3)

Należy uznać każdą komunikatywną wypowiedź, w której zdający przedstawia przynajmniej jedną czynność, którą wykonała napotkana osoba, aby pomóc mu w jego trudnym położeniu. Pomoc mogła polegać na przykład na:

– wyjaśnieniu, jak dołączyć do grupy / dotrzeć do miejsca docelowego, np. Поліціант пояснив мені, що в кінці вулиці треба повернути ліворуч, і там вже буде королівський палац. (R) / Перехожий порадив мені сісти на автобус 511 і вийти на зупинці «Музей Мистецтв». (O)

– odprowadzeniu piszącego do wskazanego miejsca, np. Дівчина одразу відвела мене до музею, де я знайшов свій клас. (R)

– umożliwieniu piszącemu skontaktowania się z jednym z uczestników wycieczki (kolegą, opiekunem grupy, przewodnikiem itp.), np. Коли я сказала жінці, що мій телефон розрядився, вона подзвонила до керівника групи зі свого телефону. (R)

– wsparciu emocjonalnym, np. Жінка заспокоїла мене. (O)

Akceptowana jest komunikatywna wypowiedź, w której zdający informuje, jakiej pomocy / jakiego wsparcia udzielił mu kolega / nauczyciel / opiekun grupy, np. Мій друг подзвонив мені й сказав, що вони чекають на мене біля готелю. (R)

Nie jest akceptowana jako realizacja tego podpunktu wypowiedź, w której: zdający informuje, że otrzymał pomoc, ale nie precyzuje, na czym ona polegała, np. Чоловік мені дуже допоміг. (N); zdający informuje, w jaki sposób poradził sobie bez pomocy innych, np. Я вирішив поїхати на метро й вийти біля бібліотеки. Усі там на мене чекали. (N); z kontekstu wynika, że zdający nie uzyskał pomocy od napotkanej osoby, np. Я запитав перехожого, як доїхати до центра, але він не розумів мене.

nie odniósł sięodniósł sięodniósł się i rozwinął
Я запитав у чоловіка, як дістатися до міського парку.Чоловік пояснив мені, як дістатися до міського парку.Чоловік показав мені на карті, де ми знаходимося, і пояснив, як дістатися до міського парку.
Дівчина, до якої я звернувся, сказала, що не може мені допомогти.Дівчина, до якої я звернувся, сказала, що бачила групу поляків на зупинці.Дівчина, до якої я звернувся, сказала, що бачила групу поляків на зупинці на сусідній вулиці.

Schemat punktowania

Wypowiedź jest oceniana w czterech kryteriach: treść (0–5 pkt), spójność i logika wypowiedzi (0–2 pkt), zakres środków językowych (0–3 pkt), poprawność środków językowych (0–2 pkt).

TREŚĆ

W ocenie treści bierze się najpierw pod uwagę, do ilu podpunktów polecenia zdający odniósł się w swojej wypowiedzi, a następnie ile z tych podpunktów rozwinął w zadowalającym stopniu. Za wypowiedź przyznaje się od 0 do 5 punktów, zgodnie z poniższą tabelą.

| Do ilu podpunktów zdający się odniósł? | rozwinął 4 | rozwinął 3 | rozwinął 2 | rozwinął 1 | rozwinął 0 |

| 4 | 5 pkt | 4 pkt | 3 pkt | 2 pkt | 2 pkt |

| 3 | – | 3 pkt | 3 pkt | 2 pkt | 1 pkt |

| 2 | – | – | 2 pkt | 1 pkt | 1 pkt |

| 1 | – | – | – | 1 pkt | 0 pkt |

| 0 | – | – | – | – | 0 pkt |

Przykładowo: za wypowiedź, w której zdający odniósł się do 2 podpunktów i oba rozwinął, przyznaje się 2 punkty.

Uszczegółowienia dotyczące oceniania treści

1. W ocenie treści egzaminator kieruje się: a. nadrzędnymi zasadami dotyczącymi sposobu oceniania wypowiedzi podanymi w punktach 2–17 poniżej oraz ustaleniami przyjętymi w danej sesji egzaminacyjnej dla konkretnego zadania; b. w razie wątpliwości – rozważeniem następujących kwestii: w jakim stopniu jako odbiorca czuje się poinformowany w zakresie kluczowego elementu podpunktu polecenia? w jaki sposób zdający realizuje dany podpunkt, np. za pomocą ilu zdań i jakich, za pomocą ilu czasowników/określników, jak złożona jest wypowiedź, jak wiele szczegółów przekazuje?

2. Należy uznać, że zdający nie odniósł się do danego podpunktu polecenia, jeśli a. nie realizuje tego podpunktu lub b. realizuje go w sposób niekomunikatywny.

3. Należy uznać, że zdający odniósł się do danego podpunktu polecenia, jeśli a. realizuje go w sposób komunikatywny, ale w minimalnym stopniu, np. (opisz osobę, która udzieliła Ci pomocy) Мені допомогла дуже мила жінка. (jedno odniesienie); b. rozbudowuje minimalną realizację podpunktu o dodatkową, komunikatywną informację, np. Мені допомогла дуже мила молода жінка. (dwa odniesienia).

4. Należy uznać, że zdający rozwinął dany podpunkt polecenia, jeśli odniósł się do niego w sposób bardziej szczegółowy, tzn. w realizacji podpunktu można wyodrębnić: a. przynajmniej trzy komunikatywne, minimalne odniesienia, np. (napisz, jak zareagowałeś/zareagowałaś w tej sytuacji) Мені було страшно, я дістав телефон і подзвонив другові.; b. jedno lub dwa bardziej rozbudowane, komunikatywne odniesienia, np. Мені було страшно, я дістав телефон із рюкзака і подзвонив другові.

5. W przypadku podpunktów polecenia, które składają się z dwóch członów: a. jeśli zdający w minimalnym stopniu nawiązał do jednego członu, a drugiego nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu; b. jeśli zdający nawiązał do obydwu członów w minimalnym stopniu, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu; c. jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu, a drugiego nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu; d. jeśli zdający odniósł się do obydwu członów i przynajmniej jeden z nich przedstawił w sposób bardziej szczegółowy, należy uznać, że rozwinął wypowiedź.

6. Wyrażenia takie jak np. автобусна зупинка, читати газету, літня жінка, високий хлопець, група молоді, мати довге волосся, піти/повернути праворуч, розмовляти телефоном, сісти в трамвай, вийти з автобусу, питати перехожих, пити каву, їсти морозиво, подзвонити другові są traktowane jako jedno odniesienie do podpunktu polecenia.

7. Realizacja podpunktu polecenia za pomocą synonimicznych wyrazów/wyrażeń lub wzajemnie wykluczających się wyrazów/wyrażeń, lub za pomocą równorzędnych wyrazów/wyrażeń odnoszących się do jednego aspektu jest traktowana jako jedno odniesienie, np. Відстала від групи, бо погано почувалася, не було мені добре. / Жінка була висока й низька. / Та жінка подзвонила до вчителя, до керівника, до моїх батьків. / Я побачила в магазині сорочки, сукні й шорти.

8. Pospolite modyfikatory występujące przed przymiotnikiem lub przysłówkiem (np. дуже, багато, небагато) oraz zaimki nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia.

9. Nazwy własne nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia, chyba że w wyraźny sposób wnoszą dodatkowe informacje.

10. Realizację poszczególnych podpunktów polecenia ocenia się w całej wypowiedzi; odniesienia do tego samego podpunktu polecenia mogą wystąpić w różnych częściach pracy.

11. Ten sam fragment tekstu nie może być traktowany jako realizacja dwóch różnych podpunktów polecenia, np. Я злякався натовпу. (podpunkty 1. i 2.) / Я розгубився і не знав, яким автобусом треба їхати, тому запитав у привітного поліцейського. (podpunkty 2. i 3.)

12. Jeśli zdający traktuje poszczególne podpunkty polecenia jak zadawane pytania i tworzy wypowiedź przez odpowiadanie na te pytania, nie dbając o precyzyjne przekazanie informacji wymaganych w każdym podpunkcie polecenia, prowadzi to do obniżenia punktacji za treść oraz może powodować obniżenie punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.

13. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia w sposób niestandardowy, budzący wątpliwość, to wymagany jest w wypowiedzi element, który wskazuje, że informacja dotyczy danego podpunktu polecenia i jest logicznie uzasadniona.

14. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia, ale komunikacja jest znacznie zaburzona na skutek użycia niewłaściwej struktury leksykalno-gramatycznej, podpunkt rozwinięty jest traktowany jako podpunkt, do którego zdający tylko się odniósł, a podpunkt, do którego zdający się odniósł, jako niezrealizowany.

15. Dopuszcza się udzielenie przez zdającego wymijającej odpowiedzi, np. Nie wiem, kiedy… / Nie wiem, co… / Nie wiem, dlaczego…, jeśli odpowiedź taka spełnia warunki polecenia. Nie akceptuje się odpowiedzi nienaturalnych w danej sytuacji komunikacyjnej, np. Я не знаю, як мені допомогла та особа. („nie odniósł się”).

16. Jeżeli zdający realizuje kluczowy fragment wypowiedzi w języku innym niż język egzaminu, to realizację podpunktu polecenia uznaje się za niekomunikatywną, np. Той хлопець провів мене до історичного muzeum. („nie odniósł się”).

17. Jeżeli zdający używa innego języka niż język egzaminu we fragmencie wypowiedzi, który nie jest kluczowy dla realizacji polecenia, to ten fragment nie jest brany pod uwagę w ocenie treści, np. Той хлопець провів мене до historycznego музею. („odniósł się”).

SPÓJNOŚĆ I LOGIKA WYPOWIEDZI

W ocenie spójności i logiki wypowiedzi bierze się pod uwagę, czy i w jakim stopniu wypowiedź jest klarowna, funkcjonuje jako całość dzięki jasnym powiązaniom (np. leksykalnym, gramatycznym) wewnątrz zdań oraz między zdaniami lub akapitami i nie zawiera fragmentów, które są sprzeczne z ogólnie przyjętymi zasadami rozumowania.

2 pkt

wypowiedź jest w całości spójna i logiczna zarówno na poziomie poszczególnych zdań, jak i całego tekstu LUB w wypowiedzi występują sporadyczne usterki w spójności i/lub logice.

1 pkt

wypowiedź zawiera dość liczne usterki w spójności/logice na poziomie poszczególnych zdań i/lub całego tekstu.

0 pkt

wypowiedź jest w znacznej mierze niespójna/nielogiczna; zbudowana jest z fragmentów trudnych do powiązania w całość.

Jeśli w pracy występuje dłuższy fragment tekstu (np. 1–2 zdania), który jest niejasny/niekomunikatywny, przyznaje się 1 punkt. Jeśli takich fragmentów jest więcej lub są one dłuższe, przyznaje się 0 punktów.

Dodatkowe uwagi dotyczące oceniania spójności i logiki wypowiedzi:

1. Zaburzenie spójności i/lub logiki może wynikać na przykład z: braku połączenia wypowiedzi piszącego z podanym początkiem (np. po zdaniach wstępu: У мене нічого нового.); braku połączenia między częściami tekstu, np. odwoływanie się do czegoś, co nie jest wcześniej wspomniane; nieuzasadnionego użycia czasowników w różnych czasach gramatycznych („przeskakiwania” z jednego czasu gramatycznego na inny); błędów językowych i/lub ortograficznych, które powodują zakłócenie komunikacji, np. sprawiają, że odbiorca gubi się, czytając tekst; przytoczenia argumentu, który jest sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami rozumowania (jeśli nie ma w pracy żadnego uzasadnienia/kontekstu tłumaczącego taką właśnie realizację danego podpunktu).

2. Zdający nie musi realizować podpunktów polecenia w kolejności, w jakiej są wymienione w zadaniu. Sama zmiana kolejności nie może być podstawą do obniżenia punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.

3. Brak podziału na akapity nie prowadzi automatycznie do obniżenia punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.

4. Brak powiązania między rozwinięciem napisanym przez zdającego a zdaniem wprowadzającym podanym w arkuszu może być podstawą do obniżenia punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.

5. Jeżeli w pracy nie są zaznaczone żadne błędy w spójności/logice, należy przyznać 2 punkty w tym kryterium.

6. Jako usterki w spójności/logice egzaminator oznacza te fragmenty, w których gubi się, czytając tekst. Błędy językowe i ortograficzne mogą powodować zaburzenie spójności i logiki, ale wiele zależy od kontekstu wypowiedzi. Ten sam błąd może w mniejszym lub większym stopniu zaburzać zrozumienie tekstu. Może on wpływać na ocenę spójności i logiki i/lub przekazania komunikatu.

7. Błędy logiczne mogą często wynikać z niewystarczającego kontekstu w treści pracy, braku kluczowego elementu do uzasadnienia stwierdzenia, które samo w sobie jest sprzeczne z zasadami logiki.

8. Wyrazy napisane po polsku lub w języku innym niż język egzaminu egzaminator zaznacza jako błędy w spójności, jeśli w znacznym stopniu utrudniają zrozumienie komunikatu. Jeśli komunikacja nie jest zaburzona, podkreśla je jedynie jako błędy językowe.

9. Jeśli praca (lub jej obszerne fragmenty) jest w znacznej większości niespójna/niekomunikatywna/niezrozumiała dla odbiorcy, egzaminator może zaznaczyć całość pracy (lub dany fragment) „pionową falą” na marginesie i nie podkreślać poszczególnych zaburzeń. Jednocześnie w takiej pracy oznacza się błędy.

ZAKRES ŚRODKÓW JĘZYKOWYCH

W ocenie zakresu środków językowych bierze się pod uwagę zróżnicowanie środków leksykalnych oraz struktur gramatycznych użytych w wypowiedzi.

3 pkt

szeroki zakres środków językowych; liczne precyzyjne sformułowania.

2 pkt

zadowalający zakres środków językowych; oprócz środków językowych o wysokim stopniu pospolitości w wypowiedzi występuje kilka precyzyjnych sformułowań.

1 pkt

ograniczony zakres środków językowych; głównie środki językowe o wysokim stopniu pospolitości.

0 pkt

bardzo ograniczony zakres środków językowych; wyłącznie najprostsze środki językowe ALBO zakres środków językowych uniemożliwiający zdającemu zrealizowanie polecenia.

Praca może otrzymać liczbę punktów wskazaną w tabeli, jeśli spełnia wszystkie wymogi określone dla danej kategorii punktowej. Jeśli spełnia je tylko częściowo, jest kwalifikowana na poziom niższy, np. praca, która charakteryzuje się szerokim zakresem leksyki, ale zadowalającym zakresem struktur gramatycznych, otrzymuje 2 punkty.

Pod pojęciem „szeroki zakres środków językowych” użytych w pracy rozumie się zróżnicowane środki leksykalno-gramatyczne na poziomie B1 (lub wyższym), które umożliwiają zdającemu swobodne i precyzyjne zrealizowanie polecenia.

Pod pojęciem „zadowalający zakres środków językowych” użytych w pracy rozumie się środki leksykalno-gramatyczne na poziomie B1, które umożliwiają zdającemu w miarę swobodne i precyzyjne zrealizowanie polecenia.

Pod pojęciem „ograniczony zakres środków językowych” użytych w pracy rozumie się mało zróżnicowane środki leksykalno-gramatyczne, często poniżej poziomu B1, które umożliwiają zdającemu zrealizowanie polecenia, ale wypowiedzi brakuje precyzji i użyte zostały głównie proste środki językowe.

Pod pojęciem „bardzo ograniczony zakres środków językowych” użytych w pracy rozumie się środki leksykalno-gramatyczne znacznie poniżej poziomu B1, które umożliwiają zdającemu zrealizowanie polecenia, ale wypowiedzi brakuje precyzji i użyte zostały jedynie najprostsze środki językowe.

Pod pojęciem „precyzyjne sformułowania” rozumie się wyrażanie myśli z wykorzystaniem słownictwa swoistego dla tematu i unikanie wyrazów o wysokim stopniu pospolitości, takich jak гарний, цікавий, stosowanie typowych dla danego języka związków wyrazowych oraz struktur gramatycznych precyzyjnie pasujących do danej sytuacji komunikacyjnej (np. у нас були zamiast ми мали; Я почувався розгубленим і почав дзвонити вчителеві. zamiast Я почував себе розгубленим і почав дзвонити вчителеві.).

Do zakresu środków językowych zalicza się środki leksykalne oraz struktury gramatyczne użyte poprawnie lub z drobnymi błędami, np. ortograficznymi, pod warunkiem że zdający stosuje te struktury odpowiednio do sytuacji komunikacyjnej, a kontekst, w którym ich użyto, jest jasny i zrozumiały dla odbiorcy, np. Я була спокійна й звернулася до паліції.

POPRAWNOŚĆ ŚRODKÓW JĘZYKOWYCH

W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę błędy gramatyczne, leksykalne i ortograficzne oraz ich wpływ na komunikatywność wypowiedzi.

2 pkt

brak błędów; nieliczne błędy niezakłócające komunikacji lub sporadycznie zakłócające komunikację.

1 pkt

liczne błędy niezakłócające komunikacji lub czasami zakłócające komunikację; bardzo liczne błędy niezakłócające komunikacji.

0 pkt

liczne błędy często zakłócające komunikację; bardzo liczne błędy czasami lub często zakłócające komunikację.

W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę orientacyjny stosunek liczby błędów do długości tekstu stworzonego przez zdającego (nie ma potrzeby liczenia wyrazów i błędów). „Liczne” błędy w przypadku tekstu bardzo krótkiego to nie to samo, co „liczne” błędy w przypadku tekstu dłuższego. Nie oznacza się błędów interpunkcyjnych.

UWAGI DODATKOWE (wybrane, dotyczące punktacji)

1. Wypowiedź jest oceniana na 0 punktów w każdym kryterium, jeżeli jest: nieczytelna LUB całkowicie niezgodna z poleceniem LUB niekomunikatywna dla odbiorcy LUB odtworzona z podręcznika lub innego źródła (nie jest wówczas uznawana za wypowiedź sformułowaną przez zdającego).

2. Jeżeli praca zawiera fragmenty na zupełnie inny temat, wyuczone na pamięć lub fragmenty całkowicie nienawiązujące do polecenia, a jednocześnie zaburzające spójność i logikę tekstu, są one otaczane kołem i nie są brane pod uwagę przy liczeniu wyrazów i ocenie zakresu środków językowych i poprawności środków językowych.

3. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 80 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryterium treści. W pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów.

4. Jeżeli za wypowiedź przyznano 0 punktów w kryterium treści, we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się również 0 punktów.

5. Jeżeli za wypowiedź przyznano 1 punkt w kryterium treści, we wszystkich pozostałych kryteriach można również przyznać maksymalnie po 1 punkcie.

6. W ocenie poprawności środków językowych nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych w wypowiedziach zdających, którym przyznano takie dostosowanie warunków przeprowadzania egzaminu (zgodnie z Komunikatem dyrektora CKE). Błąd ortograficzny zmieniający znaczenie wyrazu w pracach zdających z dysleksją, z dysgrafią i z dysortografią to błąd językowy; jest on brany pod uwagę w ocenie poprawności środków językowych.

7. Zdający może używać oryginalnej pisowni w obcojęzycznych nazwach (geograficznych, gazet, zespołów, programów, tytułach), pod warunkiem że podaje wyjaśnienie w języku egzaminu (np. серіал „Przyjaciele”, в журналі „Świat Dysku”). Nazwa w języku innym niż język egzaminu bez objaśnienia to jeden błąd językowy i błąd w spójności (np. Я прочитав Nowe Horyzonty.); jeśli jej użycie jest kluczowe dla realizacji polecenia, ta informacja nie jest uwzględniana w ocenie treści.

Liczenie wyrazów: liczone są wyrazy oddzielone spacją (np. на озері – 2 wyrazy, 10.01.2026 – 1 wyraz, 10 січня 2026 – 3 wyrazy); jako jeden wyraz liczone są wyrazy łączone dywizem (із-за, Івано-Франківськ, по-перше), oznaczenia i symbole literowe (ХНПУ, СМС), adres mailowy lub internetowy, numer telefonu, liczby (1780); cyfry rzymskie jak pozostałe liczby (XX – 1 wyraz, XX вік – 2 wyrazy); podpis nie jest uwzględniany w liczbie wyrazów; nie uwzględnia się emotikonów; bierze się pod uwagę wyrazy w języku innym niż język egzaminu (Я читаю Nowe Horyzonty. – 4 wyrazy).

Komentarz. Uwagi: (1) Odpowiedź uznaje się za zadowalającą realizację podpunktu, jeśli zdający komunikuje go w sposób komunikatywny, ale minimalny lub rozbudowany. Podpunkt uważa się za rozwinięty, jeśli zawiera co najmniej trzy komunikatywne odniesienia lub jedno-dwa bardziej rozbudowane odniesienia. (2) Ten sam fragment tekstu nie może być traktowany jako realizacja dwóch różnych podpunktów. (3) Przy opisie osoby: wygląd fizyczny, ubiór, przedmioty, wiek, cechy charakteru stanowią realizację; wykonywane czynności, towarzyszące osoby/zwierzęta, miejsce to realizują maksymalnie na poziomie 'odniósł się'. (4) Zawód, narodowość, stosunek piszącego do osoby nie są opisem osoby, chyba że stanowią element rozwijający poprzedzony opisem z punktów a-h. (5) Przy pomocy: wyjaśnienie drogi, odprowadzenie, umożliwienie kontaktu, wsparcie emocjonalne to przykłady pełnych realizacji. (6) Dopuszczalne są wymijające odpowiedzi naturalne w sytuacji komunikacyjnej (np. 'Nie wiem, kiedy...' jeśli spełniają warunki polecenia). Niedopuszczalne są nienaturalne (np. 'Nie wiem, jak mi pomogła ta osoba'). (7) Jeśli zdający realizuje kluczowy fragment w innym języku, podpunkt jest niekomunikatywny; niekluczowe fragmenty w innym języku nie są brane pod uwagę.

Umiejętności w zadaniu

Pliki cookies

Zapisujemy na Twoim urządzeniu to, bez czego serwis nie działa, np. zalogowanie. Plików analitycznych użyjemy tylko za Twoją zgodą. Szczegóły w polityce prywatności.