Rodzaj dokumentu: Zasady oceniania rozwiązań

zadań

Egzamin:

Egzamin maturalny

Przedmiot:

Język polski

Poziom:

Poziom rozszerzony

Formy arkusza:

-100, -200,

-300, -400,

-600, -660,

-700, -K00,

-Q00

Termin egzaminu:

20 maja 2026 r.

Data publikacji:

26 czerwca 2026 r.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

Ogólne zasady oceniania wypracowania

1. Zdający może zrealizować temat w wybranej przez siebie formie wypowiedzi, np.:

rozprawka, szkic krytyczny, przemówienie, list otwarty, artykuł, esej, pod warunkiem że

będzie to wypowiedź argumentacyjna.

2. Do pełnej realizacji polecenia wystarczy przywołanie dwóch argumentów.

3. Przywołanie utworu literackiego w formie streszczenia nie stanowi argumentu.

4. W wypracowaniu nie jest wymagane omawianie utworów literackich ani w porządku

chronologicznym, ani w porządku przedstawionym w temacie, tj. lektura obowiązkowa,

inne utwory literackie, kontekst. Zdający powinien zrealizować temat zgodnie z przyjętą

przez siebie koncepcją.

5. Funkcjonalność wykorzystania w wypracowaniu utworu literackiego nie oznacza

konieczności omówienia przez zdającego wszystkich elementów fabuły, sensów utworu

istotnych (z punktu widzenia egzaminatora) ze względu na zagadnienie sformułowane

w temacie. Zadaniem egzaminatora jest ocena stworzonej przez zdającego pracy

pisemnej. Egzaminator nie może kierować się własnym wyobrażeniem, jak inaczej/lepiej

można by taką pracę napisać. W ocenie należy uwzględnić to, co w pracy jest, a nie to,

co – zdaniem egzaminatora – mogłoby/powinno w niej być.

6. Jeżeli zdający przywoła w wypracowaniu lekturę obowiązkową jako kontekst i popełni

błąd kardynalny, to praca zostanie oceniona na 0 punktów.

7. Jeżeli wypowiedź jest w całości nieczytelna (w rozumieniu czytelności zapisu),

egzaminator oceni ją na 0 punktów.

8. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp),

egzaminator przyzna 0 punktów w każdym kryterium.

9. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 400 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryteriach:

Spełnienie formalnych warunków polecenia oraz Kompetencje literackie i kulturowe.

W pozostałych kryteriach egzaminator przyzna 0 punktów.

10. Jeżeli wypowiedź jest napisana niesamodzielnie, np. zawiera fragmenty odtworzone

z podręcznika lub innego źródła, w tym internetowego, lub jest przepisana od innego

zdającego, wówczas egzamin z języka polskiego, w przypadku takiego zdającego,

zostanie unieważniony.

11. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących

postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta

indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za styl

i język lub cała wypowiedź nie będzie podlegała ocenie.

Utwory literackie, w tym lektury

1. Za utwór literacki w wypracowaniu nie uznaje się: komiksu, powieści obrazkowej, mangi,

scenariusza filmowego, gry komputerowej. Te teksty kultury mogą zostać wykorzystane

w wypracowaniu jako kontekst.

2. Ani jako utworów literackich, ani jako kontekstu nie traktuje się utworów literackich

i tekstów piosenek obcojęzycznych, które nie zostały przetłumaczone na język polski.

3. Za lekturę obowiązkową uznaje się odwołanie przez zdającego do każdej księgi biblijnej.

Biblia jest utworem literackim, którego znajomość nie obowiązuje w całości, dlatego

żaden błąd rzeczowy w odniesieniu do Biblii nie jest błędem kardynalnym.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

4. Zbiory mitów inne niż Mitologia Jana Parandowskiego nie są uznawane za lekturę

obowiązkową – mogą stanowić np. kontekst.

5. Poprawność przypisania przez zdającego utworu literackiego do epoki literackiej / okresu

literackiego egzaminator oceni zgodnie z periodyzacją literatury określoną w podstawie

programowej, tj.: starożytność, średniowiecze, renesans, barok, oświecenie, romantyzm,

pozytywizm, Młoda Polska, dwudziestolecie międzywojenne, literatura wojny i okupacji,

literatura lat 1945–1989 krajowa i emigracyjna, literatura po 1989 r.

6. Każdy utwór literacki należący do literatury powszechnej przypisuje się do epoki

literackiej / okresu literackiego zgodnie z ramami czasowymi przyjętymi w historii

literatury polskiej.

Język, ortografia i interpunkcja

1. Wszystkie wyrazy napisane przez zdającego składają się na sumę wyrazów

w wypracowaniu. Jeżeli zdający napisze rozdzielnie wyraz, który powinien napisać

łącznie, to liczymy go jako dwa wyrazy. Liczbę wyrażoną cyframi traktujemy jako jeden

wyraz.

2. Jeżeli zdający nadaje tytuły lub śródtytuły pracy lub jej poszczególnym częściom, to

bierze się je pod uwagę przy ocenie pracy, np. przy ocenie spójności. Tytuły i śródtytuły

wlicza się do ogólnej liczby wyrazów.

3. Nie są błędami językowymi powtórzenia wyrazów pojawiających się w temacie, np.:

groteska, demitologizacja, sposób kreowania, świat przedstawiony, funkcja, utwór

literacki.

4. Poprawne są różne wersje pisowni następujących tytułów utworów literackich:

•

„Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” albo „Rozmowa mistrza Polikarpa ze

Śmiercią”, albo „Dialog Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, albo „Dialog mistrza

Polikarpa ze Śmiercią”

•

„Boska Komedia” albo „Boska komedia”

•

„Nie-Boska Komedia” albo „Nie-Boska komedia”

•

„Mała Apokalipsa” albo „Mała apokalipsa”.

•

„Rozdzióbią nas kruki, wrony…” albo „Rozdziobią nas kruki, wrony…”

•

„Inny świat” albo „Inny Świat”

•

„Rok 1984” albo „1984”

•

„Górą „Edek” ” albo „Górą Edek”.

Zdający musi jednak konsekwentnie stosować w wypracowaniu wybraną wersję

zapisywania danego tytułu.

5. Jeżeli zdający nie stosuje w wypracowaniu cudzysłowu w zapisie tytułów utworów

literackich, to pominięcie cudzysłowu traktuje się jako błąd interpunkcyjny. Jeżeli zdający

w swojej pracy konsekwentnie stosuje błędną interpunkcję w zapisie tytułu tego samego

utworu literackiego, to egzaminator policzy ten błąd tylko raz.

6. W latach 2026–2030 poprawne jest stosowanie przez zdającego zarówno pisowni

zgodnej z zasadami ortografii obowiązującymi do 31 grudnia 2025 r., jak i pisowni

zgodnej z zasadami wprowadzonymi od 1 stycznia 2026 r. Zdający zachowa poprawność

pisowni, jeżeli wybierze jedną z norm dla pisowni określonego wyrazu i będzie stosował

ją konsekwentnie w całym tekście. Egzaminator zaznaczy błąd ortograficzny tylko wtedy,

gdy w tej samej pracy ten sam wyraz zostanie zapisany na dwa różne sposoby

(np. raz Białostoczanin, a raz białostoczanin).

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

Wymagania określone w podstawie programowej1

Wymagania ogólne

Wymagania szczegółowe

I. Kształcenie literackie i kulturowe.

5. Znajomość wybranych utworów

z literatury polskiej i światowej oraz

umiejętność mówienia o nich

z wykorzystaniem potrzebnej terminologii.

7. Kształcenie umiejętności czytania,

analizowania i interpretowania literatury

oraz innych tekstów kultury, a także ich

wzajemnej korespondencji.

8. Kształcenie umiejętności świadomego

odbioru utworów literackich i tekstów kultury

na różnych poziomach: dosłownym,

metaforycznym, symbolicznym,

aksjologicznym.

I. Kształcenie literackie i kulturowe.

1. Czytanie utworów literackich. Zdający:

Zakres podstawowy

1) rozumie podstawy periodyzacji

literatury, sytuuje utwory literackie

w poszczególnych okresach:

starożytność, średniowiecze, renesans,

barok, oświecenie, romantyzm,

pozytywizm, Młoda Polska,

dwudziestolecie międzywojenne,

literatura wojny i okupacji, literatura lat

1945–1989 krajowa i emigracyjna,

literatura po 1989 r.;

2) rozpoznaje w utworze literackim

elementy fantastyki, symbolizmu,

realizmu;

5) interpretuje treści alegoryczne

i symboliczne utworu literackiego;

6) rozpoznaje w tekstach literackich:

ironię i autoironię, komizm, tragizm,

humor, patos, groteskę; określa ich

funkcje w tekście oraz rozumie

wartościujący charakter;

7) wykazuje się znajomością

i zrozumieniem treści utworów

wskazanych w podstawie programowej

jako lektury obowiązkowe;

8) rozpoznaje tematykę i problematykę

poznanych tekstów oraz ich związek

z programami epoki literackiej,

zjawiskami społecznymi, historycznymi,

egzystencjalnymi i estetycznymi;

9) rozpoznaje w utworze i interpretuje

sposoby kreowania: świata

przedstawionego (fabuły, bohaterów,

akcji, wątków, motywów), narracji,

sytuacji lirycznej;

10) rozumie pojęcie motywu literackiego

i toposu; rozpoznaje podstawowe motywy

i toposy oraz dostrzega żywotność

motywów biblijnych i antycznych

1 Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 28 czerwca 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podstawy

programowej kształcenia ogólnego dla liceum ogólnokształcącego, technikum oraz branżowej szkoły II stopnia

(Dz.U. z 2024, poz. 1019).

Zasady oceniania rozwiązań zadań

w utworach literackich; określa rolę

motywów i toposów w tworzeniu znaczeń

uniwersalnych;

11) w interpretacji utworów literackich

odwołuje się do tekstów poznanych

w szkole podstawowej, w tym: […] bajek

Ignacego Krasickiego, Dziadów cz. II oraz

Pana Tadeusza (księgi: I, II, IV, X, XI, XII)

Adama Mickiewicza, Zemsty Aleksandra

Fredry, Balladyny Juliusza Słowackiego;

12) porównuje utwory literackie lub ich

fragmenty, dostrzega kontynuacje

i nawiązania w porównywanych utworach,

określa cechy wspólne i różne;

13) przedstawia propozycję interpretacji

utworu, wskazuje w tekście miejsca, które

mogą stanowić argumenty na poparcie

propozycji interpretacyjnej;

14) wykorzystuje w interpretacji utworów

literackich potrzebne konteksty,

szczególnie kontekst historycznoliteracki,

historyczny, polityczny, kulturowy,

filozoficzny, biograficzny, mitologiczny,

biblijny, egzystencjalny;

15) rozpoznaje obecne w utworach

literackich wartości uniwersalne

i narodowe; określa ich rolę i związek

z problematyką utworu […].

Zakres rozszerzony

1) odczytuje tekst w jego warstwie

semantycznej i semiotycznej;

2) rozumie pojęcie tradycji literackiej

i kulturowej, rozpoznaje elementy tradycji

w utworach, rozumie ich rolę

w budowaniu wartości uniwersalnych;

3) rozpoznaje w utworach cechy prądów

literackich i artystycznych;

4) […] rozpoznaje założenia programowe

w utworach literackich różnych epok;

5) rozpoznaje mitologizację

i demitologizację w utworach literackich,

rozumie ich uniwersalny charakter oraz

rolę w interpretacji;

6) rozpoznaje w utworach literackich

konwencje: […] groteskową […] i określa

[jej] cechy w utworach;

9) rozumie pojęcie archetypu; rozpoznaje

archetypy w utworach literackich i określa

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

ich rolę w tworzeniu znaczeń

uniwersalnych;

10) rozumie pojęcia parafrazy, parodii

i trawestacji, wskazuje ich wzorce

tekstowe; wykorzystuje te pojęcia

w interpretacji utworu literackiego;

13) rozumie i określa związek wartości

poznawczych, etycznych i estetycznych

w utworach literackich.

2. Odbiór tekstów kultury. Zdający:

Zakres podstawowy

4) charakteryzuje główne prądy

filozoficzne oraz określa ich wpływ

na kulturę epoki.

Zakres rozszerzony

3) rozpoznaje nawiązania do tradycji

biblijnej i antycznej w kulturze

współczesnej;

4) porównuje teksty kultury,

uwzględniając różnorodne konteksty;

6) odczytuje poglądy filozoficzne zawarte

w różnorodnych dziełach.

II. Kształcenie językowe.

2. Wzbogacanie umiejętności

komunikacyjnych, stosowne wykorzystanie

języka w różnych sytuacjach

komunikacyjnych.

3. Funkcjonalne wykorzystywanie wiedzy

o języku w odczytaniu sensów zawartych

w strukturze głębokiej tekstów literackich

[...].

4. Świadome wykorzystanie działań

językowych w formowaniu

odpowiedzialności za własne zachowania

językowe.

5. […] doskonalenie umiejętności

posługiwania się poprawną polszczyzną.

II. Kształcenie językowe.

1. Gramatyka języka polskiego. Zdający:

Zakres podstawowy

1) wykorzystuje wiedzę z dziedziny fleksji,

słowotwórstwa, frazeologii i składni

w analizie i interpretacji tekstów oraz

tworzeniu własnych wypowiedzi;

2) rozumie zróżnicowanie składniowe

zdań wielokrotnie złożonych […]

i wykorzystuje je w budowie wypowiedzi

o różnym charakterze;

3) rozpoznaje argumentacyjny charakter

różnych konstrukcji składniowych […];

wykorzystuje je w budowie własnych

wypowiedzi;

4) rozumie rolę szyku wyrazów w zdaniu

[…].

2. Zróżnicowanie języka. Zdający:

Zakres podstawowy

2) rozróżnia style funkcjonalne

polszczyzny oraz rozumie zasady ich

stosowania.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Zakres rozszerzony

3) rozpoznaje i charakteryzuje styl

indywidualny (dzieła literackiego, autora)

oraz styl typowy (gatunku literackiego,

prądu literackiego, epoki) i wykorzystuje

tę wiedzę w interpretacji utworu

literackiego;

4) określa rolę języka jako narzędzia

wartościowania w tekstach literackich.

3. Komunikacja językowa i kultura języka.

Zdający:

Zakres podstawowy

4) rozpoznaje zjawiska powodujące

niejednoznaczność wypowiedzi […],

dba o jasność i precyzję komunikatu;

5) posługuje się różnymi odmianami

polszczyzny w zależności od sytuacji

komunikacyjnej;

7) stosuje zasady etyki wypowiedzi […];

9) stosuje zasady etykiety językowej

w wypowiedziach […] pisemnych

odpowiednie do sytuacji.

Zakres rozszerzony

4) określa rolę języka w budowaniu

obrazu świata.

4. Ortografia i interpunkcja. Zdający:

Zakres podstawowy

1) stosuje zasady ortografii i interpunkcji

[…];

2) wykorzystuje składniowo-znaczeniowy

charakter interpunkcji do uwypuklenia

sensów redagowanego przez siebie

tekstu.

III. Tworzenie wypowiedzi.

1. Doskonalenie umiejętności wyrażania

własnych sądów, argumentacji [...].

2. Wykorzystanie kompetencji językowych

i komunikacyjnych w wypowiedziach […]

pisemnych.

3. Kształcenie umiejętności formułowania

i uzasadniania sądów na temat dzieł

literackich oraz innych tekstów kultury.

4. Doskonalenie umiejętności retorycznych,

w szczególności zasad tworzenia spójnych

i logicznych wypowiedzi oraz stosowania

III. Tworzenie wypowiedzi.

1. Elementy retoryki. Zdający:

Zakres podstawowy

1) formułuje tezy i argumenty

w wypowiedzi […] pisemnej przy użyciu

odpowiednich konstrukcji składniowych;

3) rozumie i stosuje w tekstach

retorycznych zasadę kompozycyjną

(np. teza, argumenty, apel, pointa);

6) rozumie, na czym polega logika

i konsekwencja toku rozumowania

w wypowiedziach argumentacyjnych

i stosuje je we własnych tekstach.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

kompozycji odpowiedniej dla danej formy

gatunkowej.

5. Rozwijanie umiejętności tworzenia

tekstów o wyższym stopniu złożoności.

Zakres rozszerzony

2) stosuje różne typy dowodzenia

w wypowiedzi (indukcyjne, dedukcyjne);

4) rozróżnia ironię w zależności od celu:

satyrycznego, parodystycznego, przejawu

drwiny i sarkazmu.

2. Mówienie i pisanie. Zdający:

Zakres podstawowy

1) zgadza się z cudzymi poglądami lub

polemizuje z nimi, rzeczowo uzasadniając

własne zdanie;

2) buduje wypowiedź w sposób

świadomy, ze znajomością jej funkcji

językowej, z uwzględnieniem celu

i adresata, z zachowaniem zasad

retoryki;

5) tworzy spójne wypowiedzi

w następujących formach gatunkowych:

wypowiedź o charakterze

argumentacyjnym […];

8) stosuje retoryczne zasady

kompozycyjne w tworzeniu własnego

tekstu […];

9) w interpretacji przedstawia propozycję

odczytania tekstu, formułuje argumenty

na podstawie tekstu oraz znanych

kontekstów […], przeprowadza logiczny

wywód służący uprawomocnieniu

formułowanych sądów;

10) wykorzystuje wiedzę o języku w pracy

redakcyjnej nad tekstem własnym,

dokonuje korekty tekstu własnego,

stosuje kryteria poprawności językowej.

IV. Samokształcenie.

2. Doskonalenie umiejętności korzystania

z różnych źródeł informacji […].

6. Umacnianie postawy poszanowania dla

cudzej własności intelektualnej.

IV. Samokształcenie. Zdający:

Zakres podstawowy

2) porządkuje informacje w problemowe

całości poprzez ich wartościowanie;

syntetyzuje poznawane treści wokół

problemu, tematu, zagadnienia oraz

wykorzystuje je w swoich wypowiedziach.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Wybierz jeden z poniższych tematów i napisz wypracowanie.

•

W pracy rozważ problem podany w temacie.

•

W rozważaniach przedstaw argumenty, odwołując się do utworów literackich

wskazanych w temacie oraz do wybranego kontekstu (np. historycznoliterackiego,

literackiego, biograficznego, kulturowego, mitologicznego, biblijnego, religijnego,

historycznego, filozoficznego, egzystencjalnego, politycznego, społecznego).

•

W wypracowaniu odwołaj się zarówno do problematyki utworów, jak i do sposobów

przedstawienia danego problemu w utworze.

•

Jednym z utworów literackich musi być lektura obowiązkowa. Jeżeli w temacie

wskazano tytuł lektury obowiązkowej, to odwołaj się do tej lektury. Jeżeli w temacie nie

wskazano tytułu lektury obowiązkowej, to wybierz ją spośród lektur wymienionych na

stronach 3 i 4 tego arkusza egzaminacyjnego.

•

W wypracowaniu przedstaw swoje zdanie i je uzasadnij.

•

Twoja praca powinna liczyć co najmniej 400 wyrazów.

Temat 1.

Tak łatwo i tak bardzo przyzwyczajamy się do tego, co stale słyszymy lub oglądamy,

że nieraz dopiero groteskowe udziwnienie rzeczywistości otwiera nam oczy.

Na podstawie: Stefan Garczyński, Anatomia komizmu, Poznań 1989.

Kreowanie świata przedstawionego za pomocą groteski i funkcja tego zabiegu

w danym utworze literackim. Punktem wyjścia do rozważań uczyń powyższy cytat.

W pracy odwołaj się do:

•

Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa

•

innych utworów literackich

•

wybranego kontekstu.

Uszczegółowienia zasad oceniania dotyczące tematu 1.

1. Do pełnej realizacji tematu wymagane jest odniesienie się do cytatu.

2. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,

jeżeli w pracy zdający:

a) określił wykorzystanie groteski w kreacji wybranego elementu świata

przedstawionego w utworze literackim

ALBO

b) określił funkcję wykorzystania groteski w kreacji świata przedstawionego w danym

utworze literackim

ORAZ

c) odwołał się do Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

3. Utwór literacki uznaje się za wykorzystany w pełni funkcjonalnie, jeżeli zdający

w argumentacji:

a) omówił kreowanie świata przedstawionego za pomocą groteski w danym utworze

literackim

ORAZ

b) określił funkcję wykorzystania groteski w kreacji świata przedstawionego w danym

utworze literackim

ORAZ

c) odwołał się do elementów struktury dzieła i do problematyki utworu.

Temat 2.

Demitologizacja jako sposób kreowania świata przedstawionego i jej funkcja

w tworzeniu znaczeń w danym utworze literackim.

W pracy odwołaj się do:

•

lektury obowiązkowej – wybranej spośród lektur wymienionych na stronach 3 i 4

tego arkusza egzaminacyjnego

•

innych utworów literackich

•

wybranego kontekstu.

Uszczegółowienia zasad oceniania dotyczące tematu 2.

1. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,

jeżeli w pracy zdający:

a) określił wykorzystanie demitologizacji w kreacji wybranego elementu świata

przedstawionego w utworze literackim

ALBO

b) określił funkcję demitologizacji w tworzeniu znaczeń w danym utworze literackim

ORAZ

c) odwołał się do lektury obowiązkowej wybranej spośród lektur wymienionych

na stronach 3 i 4 arkusza egzaminacyjnego.

2. Utwór literacki uznaje się za wykorzystany w pełni funkcjonalnie, jeżeli zdający

w argumentacji:

a) omówił demitologizację jako sposób kreowania świata przedstawionego w danym

utworze literackim

ORAZ

b) określił funkcję demitologizacji w tworzeniu znaczeń w danym utworze literackim

ORAZ

c) odwołał się do elementów struktury dzieła i do problematyki utworu.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

1. Spełnienie formalnych warunków polecenia (maksymalnie 1 punkt)

Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:

•

nie występuje w nim błąd kardynalny

•

w wypracowaniu zdający odwołał się do lektury obowiązkowej wybranej z listy lektur

zamieszczonej w arkuszu egzaminacyjnym

•

wypowiedź w co najmniej jednym fragmencie dotyczy problemu wskazanego w poleceniu

•

napisane wypracowanie jest w jakiejkolwiek części wypowiedzią argumentacyjną.

•

W wypracowaniu nie występuje błąd kardynalny.

ORAZ

•

W wypracowaniu jest odwołanie do lektury obowiązkowej z listy lektur

zamieszczonej w arkuszu egzaminacyjnym.

ORAZ

•

Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego

w poleceniu.

ORAZ

•

Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną.

1 pkt

•

Wypracowanie nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w kategorii

„1 pkt”.

ALBO

•

Wypowiedź jest napisana w formie planu albo w punktach.

0 pkt

Uwaga.

Jeżeli w kryterium Spełnienie formalnych warunków polecenia przyznano 0 pkt, we

wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 pkt.

Wyjaśnienia (kryterium 1. – SFWP)

1. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o całkowicie nieuprawnionej

interpretacji lektury obowiązkowej, do której odwołuje się zdający, będącej falsyfikacją

tego utworu wynikającą z nieznajomości jego treści w zakresie:

a) głównych wątków utworu;

b) losów głównych bohaterów, w tym np. łączenie biografii różnych bohaterów.

2. W przypadku lektur obowiązkowych błąd kardynalny może dotyczyć wyłącznie lektur

obowiązkowych wskazanych w podstawie programowej jako lektury do omówienia

w całości (nie we fragmentach).

3. W wypracowaniu zdający musi odwołać się do lektury obowiązkowej – w zależności

od tematu – wskazanej w poleceniu albo wybranej z listy lektur zamieszczonej

w arkuszu egzaminacyjnym. Odwołanie się zdającego do lektury oznacza, że co

najmniej jedno zdanie o tej lekturze ma charakter analityczny, a nie tylko informacyjny.

a) Przykład zdania analitycznego: Sposób dzielenia się własnymi życiowymi

doświadczeniami zależy nie tylko od samego autora – jego intencji, chęci czy stylu,

ale również od charakteru filozofii i światopoglądu epoki, w jakiej tworzył.

b) Przykład zdania informacyjnego: Innym tekstem, tym razem pochodzącym z epoki

renesansu, są Treny Jana Kochanowskiego.

Za zdania informacyjne uznaje się również sformułowania będące wyłącznie

przepisanymi fragmentami polecenia lub parafrazą polecenia.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

4. Jeśli jedyna lektura obowiązkowa jest przywołana lakonicznie, bardziej w kontekście /

w nawiązaniu do innego utworu literackiego, który zdający szerzej omawia

w wypracowaniu, wówczas traktujemy przywołanie tej lektury jako spełnienie

formalnych warunków zadania, ale oceniając KLiK, nie uwzględniamy tej lektury jako

kontekst.

5. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,

jeżeli zawiera fragmenty odnoszące się do zakresu merytorycznego zagadnienia,

którego omówienie jest wymagane.

6. Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną, jeżeli

zawiera co najmniej jeden akapit argumentacyjny.

2. Kompetencje literackie i kulturowe (maksymalnie 16 punktów)

Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy

w wypracowaniu zdający:

•

wykorzystał znajomość – odpowiednio – wskazanej w poleceniu lub wybranej lektury

obowiązkowej oraz innych utworów literackich w sposób funkcjonalny, tzn. np. czy

przywołał w pracy takie konwencje, omówił takie motywy literackie, które w sposób

istotny wspierają jego tok rozumowania albo dobrze ilustrują to, o czym pisze

•

funkcjonalnie wykorzystał kontekst, wybrany spośród: historycznoliterackiego,

literackiego, biograficznego, kulturowego, mitologicznego, biblijnego, religijnego,

historycznego, filozoficznego, egzystencjalnego, politycznego, społecznego

•

przedstawił bogatą argumentację, świadczącą o jego erudycji

•

wykazał się wiedzą i umiejętnościami z zakresu kształcenia literackiego i kulturowego

oraz kształcenia językowego

•

nie popełnił błędów rzeczowych zarówno w odniesieniu do przywołanych tekstów

literackich oraz kontekstów, jak i terminologii historycznoliterackiej oraz/lub

teoretycznoliterackiej.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Funkcjonalność

wykorzystania

utworów wskazanych

w poleceniu (lektury

obowiązkowej i innych

utworów)

Poziom argumentacji wypowiedzi; erudycyjność wypowiedzi

Liczba

punktów

Błędy

rzeczowe

Trzy utwory

wykorzystane

w pełni

funkcjonalnie.

•

Bogata argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

16 pkt

Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za KLiK

(od 0 do 16; bez punktów ujemnych).

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

15 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

14 pkt

•

Powierzchowna argumentacja.

•

W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.

13 pkt

Dwa utwory

wykorzystane

w pełni

funkcjonalnie,

a trzeci –

częściowo

funkcjonalnie.

•

Bogata argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

12 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

11 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie.

•

Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

10 pkt

•

Powierzchowna argumentacja.

•

W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.

9 pkt

• Dwa – w pełni

funkcjonalnie,

trzeci –

niefunkcjonalnie

albo brak.

ALBO

• Jeden – w pełni

funkcjonalnie,

a dwa –

częściowo

funkcjonalnie.

•

Trafna argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

8 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

7 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

6 pkt

•

Powierzchowna argumentacja.

•

W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.

5 pkt

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

• Jeden – w pełni

funkcjonalnie,

drugi –

częściowo

funkcjonalnie,

trzeci –

niefunkcjonalnie

albo brak.

ALBO

• Jeden – w pełni

funkcjonalnie,

drugi –

niefunkcjonalnie,

trzeci –

niefunkcjonalnie

albo brak.

ALBO

• Trzy utwory

wykorzystane

częściowo

funkcjonalnie.

ALBO

• Dwa – częściowo

funkcjonalnie,

a trzeci –

niefunkcjonalnie

albo brak.

•

Trafna argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

4 pkt

Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za KLiK

(od 0 do 16; bez punktów ujemnych).

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

3 pkt

•

Zadowalająca argumentacja.

•

Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie.

•

Praca zawiera fragmenty erudycyjne.

2 pkt

•

Powierzchowna argumentacja.

•

W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.

1 pkt

•

Jeden utwór – częściowo funkcjonalnie, drugi – niefunkcjonalnie, trzeci –

niefunkcjonalnie albo brak.

•

Żaden utwór nie został wykorzystany przynajmniej w części funkcjonalnie.

0 pkt

Uwaga.

Jeżeli ostateczna liczba punktów przyznana w kryterium Kompetencje literackie

i kulturowe, tj. liczba punktów po odjęciu punktów za błędy rzeczowe (jeżeli wystąpiły

w pracy), wynosi 0 pkt, wówczas w pozostałych kryteriach (Kompozycja wypowiedzi oraz

Język wypowiedzi) przyznaje się 0 pkt.

Wyjaśnienia (kryterium 2. – KLiK)

1. Poprzez wykorzystanie utworu rozumie się wykorzystanie znajomości problematyki

utworu, elementów poetyki tekstu.

2. Zdający powinien funkcjonalnie wykorzystać w wypracowaniu znajomość trzech

utworów literackich, w tym lektury obowiązkowej / lektur obowiązkowych, innego

utworu literackiego / innych utworów literackich. Funkcjonalne wykorzystanie

znajomości tekstu oznacza przywołanie w wypracowaniu:

1) takich elementów jego struktury, jak np. kreacja świata przedstawionego, motywy,

tematy, toposy, aluzje obecne w dziele literackim,

2) problematyki utworów, w tym np.: ich związku z tradycją literacką, programami

epoki, grupy literackiej itp.,

Zasady oceniania rozwiązań zadań

które istotnie wspierają tok rozumowania zdającego, albo dobrze ilustrują to, o czym

zdający pisze.

Funkcjonalność wykorzystania znajomości tekstów ocenia się w odniesieniu do tematu

pracy. Jeżeli w części zasadniczej pracy w charakterze argumentów/przykładów

wykorzystane są elementy struktury dzieła literackiego lub motywy, konwencje, aluzje

literackie, które nie są spójne np. ze stanowiskiem zdającego wyrażonym we wstępie

do pracy – wówczas uwzględnia się tę niespójność w ocenie spójności.

3. Utwór literacki nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie streszcza

ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie wprowadzając

żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.

4. Jeżeli zdający w wypracowaniu napisze więcej niż o trzech utworach literackich (np.

o trzech lekturach obowiązkowych i o dwóch innych tekstach literackich), o różnym

stopniu funkcjonalności, do oceny stopnia realizacji kryterium bierze się pod uwagę

trzy utwory wykorzystane w sposób najbardziej funkcjonalny, z których jeden musi być

lekturą obowiązkową. Pozostałe utwory mogą być traktowane jako kontekst literacki.

5. Argumentacja to udowodnienie tezy/opinii/stanowiska przedstawionego przez

zdającego przy pomocy argumentów.

1) Bogata argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta trafnymi

przykładami i szeroka/wieloaspektowa, uwzględniająca kontekst, stanowiąca –

jako całość – wnikliwą analizę problemu sformułowanego w poleceniu; zawiera

elementy refleksji / głębszego namysłu nad problemem. W sytuacji gdy znajomość

problematyki utworów literackich oraz elementów poetyki tekstu została

wykorzystana częściowo funkcjonalnie, mówimy o argumentacji trafnej.

2) Zadowalająca argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta

trafnymi przykładami.

3) Powierzchowna argumentacja – to argumentacja oparta na uogólnieniach,

niewnikająca w istotę rzeczy, poprzestająca na pobieżnych obserwacjach, mało

dokładna, czasami niepoparta przykładami; również argumentacja, w której zdający

podejmuje próbę zbudowania argumentu, dobierając jedynie środki językowe

typowe dla struktur argumentacyjnych, np. Moim pierwszym argumentem jest...

6. Kontekst należy rozumieć jako odniesienie się przez zdającego w pracy do na

przykład:

1) historii literatury

2) teorii literatury

3) charakteru epoki

4) biografii autora

5) innego utworu literackiego niż wskazany w poleceniu

6) filmu, spektaklu teatralnego

7) utworu muzycznego, dzieła plastycznego

8) mitologii

9) Biblii

10) religii

11) historii

12) filozofii

13) kwestii politycznych

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

14) kwestii społecznych,

wybrane przez zdającego w sposób celowy, przydatne do osadzenia omawianego

utworu w szerszej perspektywie i pogłębionego odczytania sensów utworu literackiego,

do którego zdający odwołuje się w wypracowaniu.

Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu polega na trafnym jego doborze ze względu na

rozważany problem; kontekst pogłębia i rozwija omawiane zagadnienie. Pogłębienie

i omówienie danego zagadnienia poprzez konteksty nie oznacza konieczności

dogłębnej analizy samych kontekstów jako takich; w szczególności nie może

prowadzić do dygresji stosowanej niefunkcjonalnie.

7. Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie ogranicza się wyłącznie

do przywołania, np. informacji, wydarzenia, tytułu dzieła; kontekst jest poprawny, ale

ogranicza się tylko do funkcji informacyjnej, nie pogłębia i nie rozwija omawianego

zagadnienia.

8. Kontekst polegający na odniesieniu się przez zdającego do innego utworu literackiego

niż wskazany w poleceniu nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie

streszcza ten utwór lub wybrane jego wątki, nie formułując żadnego wniosku, nie

dokonując żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.

9. Erudycję należy rozumieć jako wiedzę przedmiotową zdającego, w tym m.in. wiedzę

i umiejętność wykorzystania kontekstów, kodów kulturowych, terminologii, znajomości

kultury, w tym literatury i innych dziedzin sztuki. Wypowiedź świadcząca o erudycji

zdającego to wypracowanie, w którym zdający funkcjonalnie wykorzystał wiedzę

przedmiotową w rozważaniu problemu sformułowanego w poleceniu.

10. W ocenie poziomu argumentacji nie uwzględnia się fragmentów wypowiedzi

zawierających błędy rzeczowe.

11. Błąd rzeczowy – to błąd świadczący o:

1) nieznajomości lektury obowiązkowej (z podstawy programowej) wskazanej

w poleceniu, do której odwołuje się zdający, w zakresie innym niż w przypadku

błędu kardynalnego, tj. np. błąd w nazwisku autora, w przypisaniu autorstwa,

w nazwisku/imieniu bohatera (dopuszczalne błędy w zapisie, nieprowadzące

do trudności w identyfikacji bohatera lub autora, np. *Russeau albo *Rouseau

zamiast Rousseau – błędny zapis to błąd ortograficzny), dotyczący losów

bohaterów drugoplanowych bądź wątków innych niż główne

2) nieznajomości utworu literackiego lub tekstu kultury, do którego odwołuje się

zdający, innego niż lektura obowiązkowa lub utwór literacki wskazany w poleceniu

(każdy błąd merytoryczny)

3) nieuprawnionej interpretacji fragmentu lub fragmentów / części utworu literackiego,

w tym poetyckiego, do którego odwołuje się zdający, będącej częściową

falsyfikacją danego utworu

4) nieznajomości zagadnień z zakresu teorii i historii literatury bądź języka, np.

stosowanie pojęć typowych dla epiki w odniesieniu do liryki (np.: *narrator wiersza;

*wiersz „Ocalony” Różewicza opowiada, *fabuła w „Trenach” Jana

Kochanowskiego). Nie są błędem rzeczowym sformułowania takie jak np. utwór

pokazuje, wiersz ukazuje).

Zasady oceniania rozwiązań zadań

5) braku wiedzy dotyczącej wybranego przez zdającego kontekstu, np. błędne

przywołanie pojęć lub faktów historycznych.

Jako błąd rzeczowy traktujemy również niepoprawne przywołanie cytatu z utworu

literackiego, oznaczone cudzysłowem.

6) Dokładnie ten sam błąd rzeczowy (np. konsekwentne stosowanie błędnego imienia

bohatera, którego da się w jednoznaczny sposób zidentyfikować, a opisane

w wypracowaniu fakty świadczą o znajomości lektury) powtórzony kilkakrotnie jest

liczony jako jeden błąd.

7) Jeżeli dane sformułowanie stosowane/uznawane jest w nauczaniu zwyczajowo

za „termin” (np. apokalipsa spełniona), ale nie jest terminem w rozumieniu

encyklopedycznym oraz/lub nie jest wymienione w podstawie programowej, to

błędu w takim sformułowaniu (np. *apokalipsa przepowiadana) nie traktuje się jako

błędu rzeczowego.

3. Kompozycja wypowiedzi: struktura, spójność i styl (maksymalnie 7 punktów)

Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:

1. w zakresie struktury wypowiedzi:

•

kompozycja wypowiedzi jest funkcjonalna, tzn. czy układ wywodu / sposób

uporządkowania treści pomaga w zrozumieniu wypowiedzi

•

podział wypowiedzi – zarówno w skali ogólnej (wstęp, część zasadnicza, zakończenie),

jak i w zakresie struktury akapitów – jest poprawny i funkcjonalny

2. w zakresie spójności wypowiedzi:

•

wypowiedź jest spójna, tzn. złożona z elementów, które tworzą logiczną i uporządkowaną

całość

•

w wypowiedzi spójność jest zachowana zarówno wewnątrz zdań, jak również między

zdaniami i akapitami

•

w wypowiedzi użyte zostały odpowiednie środki językowe, np. wskaźniki zespolenia

tekstu, struktury metatekstowe, leksykalne wykładniki spójności, które ułatwiają śledzenie

toku rozumowania autora

3. w zakresie stylu wypowiedzi:

•

styl wypowiedzi jest stosowny, tzn. czy zdający konsekwentnie posługuje się jednym,

wybranym stylem, a jeżeli miesza różne style w wypowiedzi – to czy jest to uzasadnione

(czy czemuś to służy, jest funkcjonalne) oraz czy zdający nie napisał wypowiedzi,

stosując słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

3a. Struktura wypowiedzi

Uporządkowanie

elementów treściowych

wypowiedzi

Podział wypowiedzi

Liczba

punktów

Elementy treściowe

wypowiedzi w całości lub

w przeważającej części

pracy są zorganizowane

problemowo.

Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, część

zasadnicza, zakończenie), jak i w zakresie

struktury akapitów; sposób podziału tekstu

pomaga w zrozumieniu tez zdającego.

Dopuszczalna 1 usterka.

3 pkt

Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej (wstęp,

część zasadnicza, zakończenie) ALBO

w zakresie struktury akapitów.

2 pkt

Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej (wstęp,

część zasadnicza, zakończenie) ORAZ

w zakresie struktury akapitów.

1 pkt

•

W pracy podjęta jest

próba organizacji

elementów treściowych

wypowiedzi

problemowo.

•

Elementy treściowe

wypowiedzi

zorganizowane w pracy

częściowo problemowo,

częściowo wyłącznie

pod względem

formalnym.

•

Elementy treściowe

wypowiedzi w całości

lub w przeważającej

części pracy

zorganizowane

wyłącznie pod

względem formalnym,

np. wg kolejno

omawianych tekstów

literackich.

Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, część

zasadnicza, zakończenie), jak i w zakresie

struktury akapitów; sposób podziału tekstu

pomaga w zrozumieniu tez zdającego.

Dopuszczalna 1 usterka.

2 pkt

Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej (wstęp,

część zasadnicza, zakończenie) ALBO

w zakresie struktury akapitów.

1 pkt

Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej (wstęp,

część zasadnicza, zakończenie) ORAZ

w zakresie struktury akapitów.

0 pkt

Elementy treściowe wypowiedzi niezorganizowane; wypowiedź stanowi zbiór

w znacznej mierze niezależnych elementów.

0 pkt

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Wyjaśnienia (kryterium 3a – Struktura wypowiedzi)

1. Elementy treściowe wypowiedzi to – najogólniej rzecz ujmując – „bloki”, na które

podzielone jest wypracowanie (w najprostszej formie: wstęp – część zasadnicza

(rozwinięcie) – zakończenie, ale „część zasadnicza” zazwyczaj jest dzielona na kolejne

„bloki”, tj. akapity).

1) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane problemowo (w toku

problemowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej wypracowania

omawia np. jeden aspekt tematu. Omawiając wybrany aspekt, zdający przywołuje

argumentację i przykłady z różnych tekstów literackich / kontekstów; czynnikiem

organizującym dany „blok” jest właśnie problem („ponadtekstowo”,

„międzytekstowo”), a nie dany tekst literacki.

2) Możliwa jest sytuacja, w której zorganizowanie problemowe „pokrywa się”

ze zorganizowaniem według kolejno omawianych tekstów literackich, jeżeli w pracy

widoczny jest zamysł kompozycyjny wskazujący na tematyczne ustrukturyzowanie

wypowiedzi, np. kolejny tekst literacki stanowi przykład umożliwiający np.

uszczegółowienie wcześniej omawianego zagadnienia.

3) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane wyłącznie pod względem

formalnym (w toku liniowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej

wypracowania dotyczy innego tekstu literackiego / kontekstu, a jedynym

identyfikowalnym czynnikiem organizującym taki układ jest po prostu omawianie

w następujących po sobie „blokach” zagadnień dotyczących kolejnych tekstów /

kontekstów; tekst jest zorganizowany wg tekstów „jeden po drugim” (np. zmiana

kolejności akapitów nie wpływa na strukturę tekstu).

2. Ocena podziału wypowiedzi w skali ogólnej wymaga rozważenia proporcji

i funkcjonalności zasadniczych „bloków” pracy, tj. wstępu – części zasadniczej –

zakończenia. Usterki w podziale wypowiedzi w skali ogólnej mogą wynikać z np.

nieproporcjonalnie i niefunkcjonalnie długiego wstępu, ze zbyt krótkiego (lakonicznego)

zakończenia lub z braku jednego z tych „bloków”.

3. Ocena podziału wypowiedzi na akapity wymaga rozważenia, czy logika wywodu

została odzwierciedlona w podziale na graficznie wyodrębnione i funkcjonalne akapity.

Usterki w podziale wypowiedzi na akapity mogą wynikać np. z faktu, że w pracy

występują wyodrębnione graficznie akapity, które nie stanowią zwartej myślowo

całości, albo występują akapity, które powinny zostać podzielone na mniejsze bloki,

ponieważ taki akapit zawiera kilka wątków (każdy z takich wątków stanowi sam

w sobie zwartą myślowo całość).

4. W ocenie struktury wypowiedzi nie uwzględnia się niezrealizowania przez zdającego

któregoś z elementów tematu, np. nieodwołania się w ogóle do jednego z tekstów

wskazanych w temacie jako obowiązkowy.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

3b. Spójność wypowiedzi

Wypowiedź jest w całości spójna lub występują w niej nie więcej niż 2 zaburzenia

w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów

LUB całej wypowiedzi.

3 pkt

W wypowiedzi występuje 3–5 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu)

na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.

2 pkt

•

W wypowiedzi występuje 6–8 zaburzeń w spójności (tj. logice,

uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej

wypowiedzi.

LUB

•

Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ALBO

z zakończeniem pracy.

ALBO

•

Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ALBO częścią

zasadniczą pracy.

1 pkt

•

W wypowiedzi występuje 9 lub więcej zaburzeń w spójności (tj. logice,

uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej

wypowiedzi.

LUB

•

Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ORAZ

z zakończeniem pracy.

ALBO

•

Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ORAZ częścią

zasadniczą pracy.

0 pkt

Wyjaśnienia (kryterium 3b – Spójność wypowiedzi)

1. Wypowiedź jest spójna, jeżeli elementy, które ją tworzą, stanowią logiczną

i uporządkowaną całość.

2. Wywód jest uporządkowany, jeśli każdy kolejny akapit wynika z poprzedniego, a np.

przestawienie akapitów zaburzyłoby tok rozumowania przyjęty przez zdającego.

3. Zaburzenia w spójności mogą wynikać m.in. z:

a) błędów logicznych, w tym ze zbyt daleko idących uogólnień, nieuzasadnionych

wniosków (np. wnioski w zakończeniu pracy nie wynikają z przeprowadzonego

rozumowania), sprzecznych stwierdzeń

b) odstępstw od podporządkowania wywodu myśli przewodniej, np. wypracowanie

zawiera niefunkcjonalne fragmenty stanowiące niezwiązane z tematem wątki

poboczne

c) zredagowaniu wstępu lub rozwinięcia, lub zakończenia, lub akapitu, które nie

pasują logicznie do pozostałej części wypracowania, nie łączą się logicznie

z poprzedzającą je częścią / poprzedzającym je akapitem

d) rozwijania jednocześnie więcej niż jednego wątku („zazębiania” się wątków)

e) pomijania pośrednich ogniw rozumowania, tzw. skróty myślowe

f) wprowadzenie treści nieistotnych, zbędnych dla pracy, bez związku /

pozostających w wątpliwym związku z tematem/wywodem

g) wprowadzania dygresji stosowanych niefunkcjonalnie

Zasady oceniania rozwiązań zadań

h) przerywania toku myślenia zbędnymi zdaniami.

4. Błędy w spójności wewnątrz akapitów oznaczają np. nielogiczne połączenia zdań

w akapicie oraz brak zastosowania w nim wskaźników zespolenia.

5. Błędy w spójności między akapitami oznaczają nielogiczne powiązanie danego akapitu

z poprzednim lub poprzednimi akapitami oraz brak zastosowania wskaźników

zespolenia między akapitami.

6. Błąd w składni prowadzący do błędu w spójności jest traktowany zarówno jako błąd

językowy, jak i błąd w spójności.

3c. Styl wypowiedzi

Styl w całości lub w przeważającej części stosowny, tj. adekwatny do odmiany

pisanej języka oraz do sytuacji komunikacyjnej (jednorodny albo funkcjonalnie

niejednorodny).

1 pkt

Wypracowanie nie spełnia warunków określonych w kategorii „1 pkt”.

0 pkt

Wyjaśnienia (kryterium 3c – Styl wypowiedzi)

1. Styl wypowiedzi – co do zasady – powinien być: jasny, prosty (nie: zawiły,

pretensjonalny), zwięzły, jednolity. Dodatkowo może być żywy, obrazowy.

2. Wypracowanie powinno być napisane stylem stosownym do sytuacji komunikacyjnej,

jaką jest egzamin maturalny, co oznacza, że nie należy redagować go, stosując

słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej. Styl uznaje

się za stosowny w przeważającej części, jeżeli jest stosowany w orientacyjnie 2/3

pracy. Styl jest niestosowny do sytuacji komunikacyjnej, jeżeli orientacyjnie ok. 2/3

wypracowania zredagowane jest przy użyciu struktur językowych charakterystycznych

dla stylu potocznego w odmianie mówionej.

3. Styl wypracowania jest jednorodny, jeśli zdający konsekwentnie posługuje się jednym,

wybranym stylem, odpowiednim dla treści i formy wypowiedzi, lub miesza różne style

w wypowiedzi, ale jest to uzasadnione i celowe.

4. Indywidualne upodobania stylistyczne egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę stylu

pracy zdającego.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

4. Język wypowiedzi (maksymalnie 11 punktów)

Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał:

1. w odniesieniu do zakresu i poprawności środków językowych:

•

czy zdający poprawnie użył w wypowiedzi różnych rodzajów zdań i bogatej leksyki (np.

frazeologizmów, wyrazów rzadziej używanych w języku polskim), czy też ograniczył się

do najprostszych środków językowych

•

czy środki językowe, których użył zdający, pozwalają mu zrealizować temat w sposób

swobodny i precyzyjny, czy też pobieżny, sprawiający trudność w zrozumieniu tekstu

•

ile błędów językowych (fleksyjnych, składniowych, leksykalnych, frazeologicznych,

słowotwórczych, stylistycznych) zdający popełnił w pracy

2. w odniesieniu do poprawności ortograficznej:

•

ile błędów ortograficznych zdający popełnił w pracy

3. w odniesieniu do poprawności interpunkcyjnej:

•

ile błędów interpunkcyjnych zdający popełnił w pracy.

4a. Zakres i poprawność środków językowych

Oceniając język wypowiedzi, egzaminator najpierw oceni zakres użytych środków

językowych, a następnie – ich poprawność. Ostateczną liczbę punktów ustali na podstawie

oceny obu tych aspektów wypowiedzi, zgodnie z poniższą tabelą.

Poprawność środków

Zakres środków

Nie

więcej

niż 3

błędy

jęz.

4–5

błędów

jęz.

6–7

błędów

jęz.

8–9

błędów

jęz.

10–11

błędów

jęz.

12–14

błędów

jęz.

15–17

błędów

jęz.

18 lub

więcej

błędów

jęz.

1.

Szeroki zakres środków

językowych, tzn.

•

zróżnicowana

składnia,

•

zróżnicowana

leksyka, w tym np.

bogata frazeologia,

precyzyjne

słownictwo,

umożliwiających pełną

i swobodną realizację

tematu.

7 pkt

6 pkt

5 pkt

4 pkt

3 pkt

2 pkt

1 pkt

0 pkt

2.

Zadowalający zakres

środków językowych, tzn.

składnia i leksyka

stosowne / odpowiednie

do realizacji tematu.

6 pkt

5 pkt

4 pkt

3 pkt

2 pkt

1 pkt

0 pkt

0 pkt

3.

Wąski zakres środków

językowych, tzn. składnia

i leksyka proste /

ograniczone, utrudniające

realizację tematu.

5 pkt

4 pkt

3 pkt

2 pkt

1 pkt

0 pkt

0 pkt

0 pkt

Przykładowo: za wypowiedź, w której zakres środków językowych wykorzystanych przez

zdającego jest zadowalający i w której znajdują się 4 błędy językowe, egzaminator przyzna

5 pkt w tym kryterium.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Wyjaśnienia (kryterium 4a)

1. Nie każde nieprecyzyjne sformułowanie jest niepoprawne językowo (stanowi błąd

językowy); może być przejawem nieporadności językowej. Błędem jest nieporadność

językowa będąca oczywistym nieuzasadnionym naruszeniem obowiązującej normy

językowej.

2. Indywidualne upodobania językowe egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę

poprawności środków językowych w pracy zdającego.

3. W wypracowaniu występuje zróżnicowana składnia, jeżeli w pracy zdający wykorzystał

poprawnie co najmniej 4 różne struktury składniowe, np.: zdanie pojedyncze, zdanie

złożone, zdanie wielokrotnie złożone, równoważnik zdania, imiesłowowy równoważnik

zdania, strona bierna, paralelizm składniowy, poprawne wprowadzanie cytatu, zdanie

pytające, zdanie wtrącone.

4. W wypracowaniu występuje zróżnicowana leksyka, jeżeli w pracy zdający np. stosuje

wyrazy/wyrażenia synonimiczne, stosuje bogatą frazeologię, używa precyzyjnego

słownictwa, w tym np. terminologii.

5. W ocenie zróżnicowania leksyki nie uwzględnia się nieuzasadnionych powtórzeń

wyrazów, zwrotów. Nieuzasadnione powtórzenia są uwzględniane w liczbie błędów

językowych.

4b. Poprawność ortograficzna

Praca jest bezbłędna.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 4 błędy ortograficzne.

2 pkt

Praca zawiera 1–2 błędy ortograficzne.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca zawiera nie więcej niż 5–6 błędów ortograficznych.

1 pkt

Praca zawiera 3 lub więcej błędów ortograficznych.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca zawiera 7 lub więcej błędów ortograficznych.

0 pkt

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

4c. Poprawność interpunkcyjna

Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 5 błędów interpunkcyjnych.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 10 błędów interpunkcyjnych.

2 pkt

Praca zawiera 6–10 błędów interpunkcyjnych.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca zawiera 11–20 błędów interpunkcyjnych.

1 pkt

Praca zawiera 11 lub więcej błędów interpunkcyjnych.

W przypadku zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją,

dysortografią, dysgrafią):

Praca zawiera 21 lub więcej błędów interpunkcyjnych.

0 pkt

Informacje o błędach uznawanych za ortograficzne w pracach zdających

ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (z dysleksją, dysortografią, dysgrafią)

1. W ocenie poprawności ortograficznej wypracowania egzaminator będzie uwzględniał

następujące błędy (tzn. liczył je jako błędy ortograficzne):

•

błędy w zapisie wyrazów z u – ó, ż – rz, h – ch

•

łamanie zasady pisania wielką literą na początku zdania.

2. W ocenie poprawności ortograficznej wypracowania egzaminator nie będzie

uwzględniał innych niż wymienione w pkt 1. błędów w zapisie (tzn. nie będzie liczył

ich jako błędy ortograficzne), w tym:

•

dodawania, opuszczania, przestawiania liter, sylab lub całych wyrazów

•

mylenia liter

−

o podobnym kształcie (a – o, l – ł – t, n – r, m – n, u – w, e – ę, a – ą, i – j, u – y)

−

dużych i małych (z wyjątkiem początku zdania)

−

odpowiedników głosek zbliżonych fonetycznie (b – p, d – t, w – f, g – k, dz – c,

sz – s, i – y, ę – em – en, ą – om– on, ś – ź, ć – dź)

−

różniących się w położeniu w stosunku do osi pionowej (p – b, d – b) lub poziomej

(m – w, n – u, b – p, d – g, p – g)

•

ominięcia drobnych elementów graficznych, w tym

− oznaczania miękkości nad literami

− kropek (dż, ż, i, j)

− „ogonków” przy literach ą lub ę i kreski (wężyka) przy literach ó, t lub ł

•

błędów dotyczących podziału wyrazu

•

utraty dźwięczności (kóska zamiast kózka, proźba zamiast prośba)

•

błędów wynikających ze schematycznego stosowania zasad ortografii, np.

startóje bo startować

•

mylenia przedrostków z przyimkami, np.: pode szły; błędnego zapisywania

przyimków z rzeczownikami i przysłówkami, np.: wklasie, zachwilę, napewno

•

niewłaściwego zapisu spółgłosek miękkich, np.: rosinie zamiast rośnie,

skosiny zamiast skośny.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

Wyrazy z błędami, których nie uwzględnia się w ocenie poprawności ortograficznej,

egzaminator podkreśli w wypracowaniu, a na marginesie oznaczenia tych błędów otoczy

kółkiem np. albo

INSTRUKCJA OZNACZANIA BŁĘDÓW W WYPRACOWANIACH

Błędy oznaczane na lewym marginesie

Rodzaj błędu

Sposób oznaczenia błędu

w wypracowaniu

Sposób oznaczenia błędu

na marginesie

rzeczowy

podkreślenie linią prostą fragmentu

zawierającego błąd albo zaznaczenie tego

fragmentu pionową linią

rzecz. ALBO rz.

w spójności

zaznaczenie symbolem ‿ zaburzenia

w spójności między zdaniami

zaznaczenie symbolem [ zaburzenia

w spójności między akapitami

sp.

usterka

w podziale tekstu

w zakresie

struktury akapitów

zaznaczenie symbolem ]

str.

fragment nie na

temat

objęcie klamrą fragmentu nie na temat

tem.

Błędy oznaczane na prawym marginesie

Rodzaj błędu

Sposób oznaczenia błędu

w wypracowaniu

Sposób oznaczenia błędu

na marginesie

językowy

(fleksyjny,

składniowy,

leksykalny,

frazeologiczny,

słowotwórczy,

stylistyczny)

podkreślenie linią prostą wyrazu użytego

błędnie lub niepoprawnego sformułowania

jęz. ALBO j.

ortograficzny

podkreślenie linią prostą wyrazu z błędem

ort. ALBO o.

interpunkcyjny

umieszczenie znaku X w miejscu

brakującego znaku przestankowego lub

niepoprawnej interpunkcji

int. ALBO i.

graficzny

podkreślenie linią prostą wyrazu z błędem

graf.

Uwagi.

1. Jeżeli zdający popełnia dokładnie ten sam błąd ortograficzny lub językowy, to na

marginesie oznaczenie tego błędu należy otoczyć kółkiem, np. lub

2. Należy konsekwentnie stosować jeden wybrany sposób oznaczania błędów na

marginesie.

3. Za jeden błąd ortograficzny przyjmuje się kilkukrotne popełnienie przez zdającego błędu

w tym samym wyrazie, a także powtarzanie tego samego błędu w zapisie wyrazów

należących do tej samej rodziny (np. kturzy, niekturzy).

ort.

o.

ort.

o.

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

4. Za błąd graficzny uznaje się:

•

przestawienie liter w zapisie dwuznaków, niebędące błędem językowym, np. zsafa

zamiast szafa, skzrynia zamiast skrzynia, ale nie hcemy zamiast chcemy,

•

nieprawidłowe umieszczanie lub całkowite opuszczanie kropek nad literami i, j, ż

(wielką lub małą), znaków diakrytycznych w literach ć, ś, ź, ń (wielkich lub małych)

oraz kreseczek w zapisie liter t i ł,

pod warunkiem że nie prowadzi to do powstania błędu ortograficznego lub językowego,

np. do zmiany znaczenia wyrazu.

INSTRUKCJA LICZENIA BŁĘDÓW W WYPRACOWANIACH

1. Powtórzony dokładnie ten sam błąd ortograficzny lub językowy liczy się jako jeden błąd.

2. Egzaminator w wypracowaniu i na marginesie musi oznaczyć wszystkie błędy

rzeczowe, błędy w spójności wypowiedzi, językowe, ortograficzne i interpunkcyjne.

3. W tabelach dla egzaminatora pod wypracowaniem egzaminator zapisuje liczbę

popełnionych błędów zgodnie z poniższymi zasadami:

a) błędy rzeczowe – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 2. (KLiK) w polu Liczba

błędów rzeczowych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 16; jeżeli zdający

popełnił w pracy więcej niż 16 błędów rzeczowych, egzaminator w tabeli wpisuje

„16+”

b) błędy w spójności wypowiedzi – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 3b w polu

Liczba błędów w spójności egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 9; jeżeli

zdający popełnił w pracy więcej niż 9 błędów w spójności, egzaminator w tabeli

wpisuje „9+”

c) błędy językowe – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 4a w polu Liczba błędów

językowych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 18; jeżeli zdający popełnił

w pracy więcej niż 18 błędów językowych, egzaminator w tabeli wpisuje „18+”

d) błędy ortograficzne – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 4b w polu Liczba

błędów ortograficznych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 3; jeżeli

zdający popełnił w pracy więcej niż 3 błędy ortograficzne, egzaminator w tabeli

wpisuje „3+”

e) błędy interpunkcyjne – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 4c w polu Liczba

błędów interpunkcyjnych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 11; jeżeli

zdający popełnił w pracy więcej niż 11 błędów interpunkcyjnych, egzaminator w tabeli

wpisuje „11+”.

Uwagi dotyczące liczenia błędów ortograficznych i interpunkcyjnych

w wypracowaniach zdających ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się

(z dysleksją, dysortografią, dysgrafią):

a) błędy ortograficzne – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 4b w polu Liczba

błędów ortograficznych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 7; jeżeli

zdający popełnił w pracy więcej niż 7 błędów ortograficznych, egzaminator w tabeli

wpisuje „7+”

b) błędy interpunkcyjne – w tabeli dla egzaminatora do kryterium 4c w polu Liczba

błędów interpunkcyjnych egzaminator wpisuje liczbę błędów, tj. od 0 do 21; jeżeli

zdający popełnił w pracy więcej niż 21 błędów interpunkcyjnych, egzaminator w tabeli

wpisuje „21+”.

Zasady oceniania rozwiązań zadań

ZASADY PISOWNI POLSKIEJ ZMIENIONE OD 1 STYCZNIA 2026 ROKU

Lp.

Zasada pisowni polskiej od 1.01.2026 r.

Przykłady

WIELKIE I MAŁE LITERY

1. W zakresie użycia wielkich liter w nazwach własnych:

a) w nazwach komet wprowadzenie zapisu

wszystkich członów wielką literą

Kometa Halleya, Kometa Enckego

b)

w nazwach obiektów przestrzeni publicznej

wprowadzenie pisowni wielką literą stojącego

na początku wyrazu aleja, brama, bulwar,

osiedle, plac, park, kopiec, kościół, klasztor,

pałac, willa, zamek, most, molo, pomnik,

cmentarz (przy utrzymaniu pisowni małą literą

wyrazu ulica)

ulica Józefa Piłsudskiego

Aleja Róż, Brama Warszawska,

Plac Zbawiciela, Park Kościuszki,

Kopiec Wandy, Kościół Mariacki,

Pałac Staszica, Zamek Książ,

Most Poniatowskiego,

Pomnik Ofiar Getta,

Cmentarz Rakowicki

c)

wprowadzenie pisowni wielką literą

wszystkich członów (oprócz przyimków

i spójników oraz wyrażeń typu imienia)

w wielowyrazowych nazwach lokali

usługowych i gastronomicznych

oraz instytucji kultury

Kawiarnia Literacka, Kino Charlie,

Apteka pod Orłem, Hotel pod

Różą, Zajazd u Kmicica,

Pierogarnia Krakowiacy,

Teatr Wielki

Uwaga! Jeśli wyrazy bar, apteka, hotel uznaje się

za określenia rodzajowe, można je zapisywać małą

literą.

bar Flisak, apteka Pod Orłem

d)

wprowadzenie pisowni wielką literą

wszystkich członów (oprócz przyimków

i spójników oraz wyrazów typu imienia)

w nazwach orderów, medali, odznaczeń,

nagród i tytułów honorowych.

Nagroda Nobla, Nagroda

Artystyczna Miasta Lublin, Nagroda

Rektora za Wybitne Osiągnięcia

Naukowe, Ambasador

Polszczyzny, Nagroda im. Jana

Karskiego i Poli Nireńskiej

Uwaga! Jeśli wyrazy typu: medal, nagroda,

odznaka uznaje się za określenia rodzajowe, które

poprzedzają nazwę własną, można je zapisywać

małą literą.

nagroda Polskie Noble,

medal Za Zasługi dla Pożarnictwa

2.

Wprowadzenie pisowni wielką literą nazw

mieszkańców miast i ich dzielnic, osiedli

i wsi.

Warszawianin, Zgierzanin,

Ochocianka, Mokotowianin

Uwaga! Dopuszczenie alternatywnego zapisu

(małą lub wielką literą) nieoficjalnych nazw

etnicznych.

kitajec lub Kitajec, jugol lub Jugol,

angol lub Angol, żabojad lub Żabojad,

szkop lub Szkop, makaroniarz lub

Makaroniarz

3.

Wprowadzenie pisowni wielką literą nie tylko

nazw firm, marek i modeli wyrobów

przemysłowych, lecz także pojedynczych

egzemplarzy tych wyrobów.

samochód marki Ford, pod oknem

zaparkował czerwony Ford

4.

Ujednolicenie zapisu (małą literą)

przymiotników tworzonych od nazw

osobowych, bez względu na to, czy ich

interpretacja jest dzierżawcza (odpowiadają

na pytanie czyj?), czy też jakościowa

(odpowiadają na pytanie jaki?).

dramat szekspirowski, epoka

zygmuntowska, koncert

chopinowski, koncepcja

kartezjańska, filozofia sokratejska,

dialogi platońskie, wiersz

miłoszowski

Egzamin maturalny z języka polskiego na poziomie rozszerzonym – termin główny 2026 r.

Uwaga! Przymiotniki tworzone od imion (rzadziej

od nazwisk) zakończone na -owy, -in (-yn), -ów

będą mogły być zapisywane małą lub wielką literą.

poezja miłoszowa lub poezja

Miłoszowa, zosina lalka lub Zosina

lalka, jacków dom lub Jacków dom

PISOWNIA ŁĄCZNA I ROZDZIELNA

5.

Wprowadzenie rozdzielnej pisowni cząstek

-bym, -byś, -by, -byśmy, -byście ze

spójnikami.

Zastanawiam się, czy by nie

pojechać w góry.

6.

Ustanowienie pisowni łącznej nie-

z imiesłowami odmiennymi

(bez względu na interpretację znaczeniową:

czasownikową lub przymiotnikową), tj.

zniesienie wyjątku zezwalającego na

„świadomą pisownię rozdzielną”.

niemający, nieprzytomny

7.

Wprowadzenie

łącznej pisowni członu pół- w wyrażeniach

określających jedno pojęcie

oraz

pisowni z łącznikiem w połączeniu typu:

pół-Polka, pół-Francuzka (odniesionym do

osoby będącej w połowie Polką, w połowie

Francuzką).

półżartem, półserio; półzabawa,

półnauka; półspał, półczuwał

pół-Polka, pół-Francuzka

8.

Wprowadzenie jednolitej łącznej pisowni

cząstek niby-, quasi- z wyrazami

zapisywanymi małą literą

przy

zachowaniu pisowni z łącznikiem przed

wyrazami zapisywanymi wielką literą.

nibyartysta, nibyromantycznie;

quasiopiekun, quasinauka,

quasipostępowy

niby-Polak, quasi-Anglia

9.

Wprowadzenie łącznej pisowni nie-

z przymiotnikami i przysłówkami

odprzymiotnikowymi bez względu na

kategorię stopnia, a więc także w stopniu

wyższym i najwyższym.

niemiły, niemilszy, nienajmilszy;

nielepiej, nieprędzej, nienajlepiej,

nienajstaranniej

10. W zakresie pisowni prefiksów:

a)

uzupełnienie reguły ogólnej: w języku polskim

przedrostki – rodzime i obce – pisze się

łącznie z wyrazami zapisywanymi małą literą.

Jeśli wyraz zaczyna się od wielkiej litery,

możliwa jest pisownia z łącznikiem

lub rozdzielna

super-Europejczyk

albo

super Europejczyk

b)

dopuszczenie rozdzielnej pisowni z wyrazami

zapisywanymi małą literą cząstek takich jak

super-, ekstra-, eko-, wege-, mini-, maksi-,

midi-, mega-, makro-, które mogą

występować również jako samodzielne wyrazy.

miniwieża lub mini wieża

superpomysł lub super pomysł

ekstrazarobki lub ekstra zarobki

11.

Dopuszczenie w parach wyrazów

równorzędnych, podobnie lub identycznie

brzmiących, występujących zwykle razem,

trzech wersji pisowni:

– z łącznikiem

– z przecinkiem

– rozdzielnie.

tuż-tuż; trzask-prask; bij-zabij;

tuż, tuż; trzask, prask; bij, zabij;

tuż tuż; trzask prask; bij zabij

Ewa Kołodziejek, Danuta Krzyżyk, Aldona Skudrzyk, Barbara Sobczak, Mały słownik ortograficzny. Nowe reguły

pisowni 2026, Warszawa 2025.

Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN, Zasady pisowni i interpunkcji polskiej, Warszawa 2024.

Maksymalnie 35 pkt. Pełne zasady oceniania CKE są w kluczu CKE powyżej.