Zadanie 10.2, matura maj 2022, fizyka rozszerzona

4 pktobliczeniowetrudne 11%Maj 2022

Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Zadanie

Wspólne informacje do wiązki zadań

Rozważamy napiętą strunę metalową, której oba końce są unieruchomione. Gdy struna jest pobudzona do drgań, to tworzą się na niej poprzeczne fale stojące.

Polecenie

4 punkty

Informacja do zadania 10.2.

Wartość prędkości fali poprzecznej na napiętej strunie wyraża się wzorem:

v=Fμv = \sqrt{\frac{F}{\mu}} przy czym μ=mL\mu = \frac{m}{L}

gdzie F jest wartością siły napinającej strunę, μ jest gęstością liniową rozciągniętej struny, m jest masą struny, L jest długością rozciągniętej struny.

Strunę o masie m i długości swobodnej L0 rozciągnięto siłą o wartości F1 do długości L1 = 1,01L0. Drugą, identyczną strunę o masie m i długości swobodnej L0 rozciągnięto siłą o wartości F2 do długości L2 = 1,03L0. Przyjmij, że siły napinające struny są wprost proporcjonalne do wydłużeń tych strun.

Oblicz iloraz f2f1\frac{f_2}{f_1}, czyli stosunek częstotliwości najdłuższych fal stojących, które mogą powstać – odpowiednio – na strunach o długościach L2 i L1.

Korepetytor

Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.

Wypróbuj za darmo

5 rozmów · bez karty · Zaloguj się

Sprawdź się

Jak poszło?

Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie

Odpowiedź z klucza CKE

f2f1≈1,72\frac{f_2}{f_1} \approx 1{,}72 (akceptowany każdy wynik, który po zaokrągleniu do dwóch cyfr znaczących jest równy 1,7)

Przykładowe rozwiązanie:

Dla najdłuższej fali stojącej L=λ2L = \frac{\lambda}{2}, a v = λf, więc f=v2Lf = \frac{v}{2L} i f2f1=L1L2⋅v2v1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \frac{v_2}{v_1}

Ze wzoru na prędkość fali (v=FLmv = \sqrt{\frac{FL}{m}}): f2f1=L1L2⋅F2F1⋅L2L1=F2F1⋅L1L2\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{F_2}{F_1} \cdot \frac{L_2}{L_1}} = \sqrt{\frac{F_2}{F_1} \cdot \frac{L_1}{L_2}}

Siły są proporcjonalne do wydłużeń: F1 = kΔL1, F2 = kΔL2, więc F2F1=ΔL2ΔL1\frac{F_2}{F_1} = \frac{\Delta L_2}{\Delta L_1}

f2f1=ΔL2ΔL1⋅L1L2=0,03L00,01L0⋅1,01L01,03L0=3⋅1,011,03≈1,7151≈1,72\frac{f_2}{f_1} = \sqrt{\frac{\Delta L_2}{\Delta L_1} \cdot \frac{L_1}{L_2}} = \sqrt{\frac{0{,}03L_0}{0{,}01L_0} \cdot \frac{1{,}01L_0}{1{,}03L_0}} = \sqrt{3 \cdot \frac{1{,}01}{1{,}03}} \approx 1{,}7151 \approx 1{,}72

Akceptowane jest też rozwiązanie z długością swobodną L0 w gęstości liniowej: f2f1=L1L2⋅ΔL2ΔL1=1,011,033≈1,70\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{\Delta L_2}{\Delta L_1}} = \frac{1{,}01}{1{,}03}\sqrt{3} \approx 1{,}70

Schemat punktowania

4 pkt

poprawna metoda obliczenia ilorazu częstotliwości najdłuższych fal stojących, które mogą powstać odpowiednio na strunach o długościach L2 i L1, i podanie prawidłowego wyniku (podana wartość liczbowa powinna być taka, aby po zaokrągleniu do dwóch cyfr znaczących była równa 1,7).

3 pkt

poprawna metoda obliczenia ilorazu częstotliwości, tzn.: wykorzystanie związków dla obu strun między częstotliwością fali stojącej (o największej długości) a długością rozciągniętej struny i wartością prędkości fali poprzecznej na strunie oraz wykorzystanie informacji o prędkości fali poprzecznej na strunie oraz wykorzystanie informacji o proporcjonalności siły rozciągającej strunę do jej wydłużenia i doprowadzenie ilorazu częstotliwości do postaci równoważnej poniższym: f2f1=ΔL2ΔL1⋅L1L2\frac{f_2}{f_1} = \sqrt{\frac{\Delta L_2}{\Delta L_1} \cdot \frac{L_1}{L_2}} LUB f2f1=L1L2⋅ΔL2ΔL1⋅L2L1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{\Delta L_2}{\Delta L_1} \cdot \frac{L_2}{L_1}} LUB f2f1=L1L2⋅ΔL2ΔL1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{\Delta L_2}{\Delta L_1}}

2 pkt

zapisanie/wykorzystanie dla obu strun związków między częstotliwością fali stojącej (o największej długości) a długością rozciągniętej struny i wartością prędkości fali poprzecznej na strunie oraz wykorzystanie informacji o prędkości fali poprzecznej na strunie i doprowadzenie ilorazu częstotliwości do postaci równoważnej poniższym: f2f1=L1L2⋅F2F1⋅L2L1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{F_2}{F_1} \cdot \frac{L_2}{L_1}} albo f2f1=F2F1⋅L1L2\frac{f_2}{f_1} = \sqrt{\frac{F_2}{F_1} \cdot \frac{L_1}{L_2}}

LUB

– zapisanie/wykorzystanie dla obu strun związków między częstotliwością fali stojącej (o największej długości) a długością rozciągniętej struny i wartością prędkości fali poprzecznej na strunie oraz wykorzystanie informacji o prędkości fali poprzecznej na strunie i doprowadzenie ilorazu częstotliwości do postaci równoważnej: f2f1=L1L2⋅F2F1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \sqrt{\frac{F_2}{F_1}}

LUB

– zapisanie/wykorzystanie dla obu strun związków między częstotliwością fali stojącej (o największej długości) a długością rozciągniętej struny i wartością prędkości fali poprzecznej na strunie oraz wykorzystanie informacji o proporcjonalności siły rozciągającej strunę do jej wydłużenia, np. zapisy (lub zapisy równoważne): f2f1=L1L2⋅v2v1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \frac{v_2}{v_1} oraz ((F1 = kΔL1 oraz F2 = kΔL2) albo F2F1=ΔL2ΔL1\frac{F_2}{F_1} = \frac{\Delta L_2}{\Delta L_1})

1 pkt

zapisanie/wykorzystanie dla obu strun związków między częstotliwością fali stojącej (o największej długości) a długością rozciągniętej struny i wartością prędkości fali poprzecznej na strunie, np. zapisy (lub zapisy równoważne): (f1=v12L1f_1 = \frac{v_1}{2L_1} oraz f2=v22L2f_2 = \frac{v_2}{2L_2}) albo f2f1=L1L2⋅v2v1\frac{f_2}{f_1} = \frac{L_1}{L_2} \cdot \frac{v_2}{v_1}

LUB

– wykorzystanie informacji o proporcjonalności siły rozciągającej strunę do jej wydłużenia, np. zapisy (lub zapisy równoważne): (F1 = kΔL1 oraz F2 = kΔL2) albo F2F1=ΔL2ΔL1\frac{F_2}{F_1} = \frac{\Delta L_2}{\Delta L_1}

0 pkt

brak spełnienia powyższych kryteriów.

Uwagi dodatkowe:

1. Jeżeli zdający przyjmie długość struny swobodnej (a nie naprężonej) dla związku f=v2Lf = \frac{v}{2L} i konsekwentnie doprowadzi rozwiązanie do końca (poprawnie wykorzysta pozostałe związki bez błędów rachunkowych), to otrzyma co najwyżej 2 pkt.

2. Jeżeli zdający do obliczenia stosunku częstotliwości najdłuższych fal stojących wykorzysta stosunek częstotliwości wyższych (o tych samych numerach) składowych harmonicznych (który jest równy stosunkowi częstotliwości pierwszych składowych harmonicznych), to taką metodę rozwiązania należy uznać za równoważną.

Umiejętności w zadaniu

Pliki cookies

Zapisujemy na Twoim urządzeniu to, bez czego serwis nie działa, np. zalogowanie. Plików analitycznych użyjemy tylko za Twoją zgodą. Szczegóły w polityce prywatności.