Zadanie 9.2, matura dodatkowa 2020, fizyka rozszerzona
Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.
Zadanie
Wspólne informacje do wiązki zadań
Dwa długie prostoliniowe przewodniki miedziane umieszczono równolegle do siebie w odległości d = 40 cm. W tych przewodnikach płyną – w przeciwnych kierunkach – prądy stałe o natężeniach odpowiednio I1 = 1 A oraz I2 = 3 A. Na rysunku 1. przedstawiono opisany układ w płaszczyźnie zawierającej oba przewodniki.
PowiększNa kolejnych rysunkach 2. oraz 3. (w zadaniach 9.1. i 9.2.) te same przewodniki przedstawiono tak, że są one prostopadłe do płaszczyzny rysunku, przy czym prąd o natężeniu I1 płynie za tę płaszczyznę.
Polecenie
3 punktyNa rysunku 3. poniżej zaznacz punkt Z, w którym wypadkowy wektor indukcji pola magnetycznego wynosi zero. Oblicz odległość x tego punktu od przewodnika, w którym płynie prąd o natężeniu I1 = 1 A.
PowiększKorepetytor
Nie wiesz, jak ruszyć? Korepetytor zna to zadanie i poprowadzi Cię krok po kroku, bez gotowca.
5 rozmów · bez karty · Zaloguj się
Sprawdź się
Jak poszło?
Pokaż rozwiązanieUkryj rozwiązanie
Odpowiedź z klucza CKE
x = d1 = 20 cm; punkt Z leży na prostej przechodzącej przez oba przewodniki, po lewej stronie przewodnika z prądem I1 (poza odcinkiem łączącym przewodniki, 20 cm od I1 i 60 cm od I2).
Przykładowe rozwiązanie
Krok 1.a. Wypadkowy wektor indukcji magnetycznej wynosi zero, gdy
To jest możliwe, gdy Z leży na prostej, po lewej stronie odcinka łączącego przewodniki.
Krok 1.b. Korzystamy ze wzoru na indukcję magnetyczną długiego, prostoliniowego przewodnika z prądem:
Łączymy związki zapisane w krokach 1.a. i 1.b.:
Obliczamy d1 (dla d2 = d + d1):
Schemat punktowania
prawidłowa metoda wyznaczenia d1 oraz prawidłowy wynik liczbowy z jednostką, łącznie z zaznaczeniem punktu Z po lewej stronie I1.
prawidłowe wykonanie kroku 1.a. oraz kroku 1.b. oraz doprowadzenie do wyrażenia wiążącego odległości od punktu Z do przewodnika I1 oraz I2.
skorzystanie z warunku B1(Z) = B2(Z) łącznie z identyfikacją, że punkt Z leży na prostej, po lewej stronie odcinka łączącego przewodniki – równoważnie: stwierdzenie, że zwroty wektorów są przeciwne i równe w punkcie leżącym na prostej po lewej stronie odcinka łączącego przewodniki (krok 1.a.)
LUB
– wykorzystanie wzoru do obliczenia wartości B1 i B2 łącznie z prawidłową identyfikacją danych (krok 1.b.).
brak spełnienia powyższych kryteriów.
Komentarz. Punkt zerowania pola leży na linii łączącej przewodniki, ale poza odcinkiem (po stronie słabszego pola). Używamy warunku równości wartości pól i przeciwnych zwrotów (bo prądy płyną w przeciwnych kierunkach).