Darmowe konto pozwoli wrócić do niego później.

Sytuację ilustruje diagram poniżej. Długość boku kratki na diagramie odpowiada umownej jednostce pędu (ujp). Na diagramie oznaczono linie pola $\vec{E}$.

Przyjmij następujące oznaczenia i założenia:

• pęd protonu w punkcie $A$ oznaczymy jako $p_A$, a w punkcie $B$ – jako $p_B$

• zmianę pędu od $A$ do $B$ oznaczymy jako $\Delta p_{AB}$ przy czym $\Delta p_{AB} = p_B - p_A$

• pole elektryczne od $A$ do $B$ jest jednorodne.

Wartości pędu $p_A$ i zmiany pędu $\Delta p_{AB}$ w umownych jednostkach pędu na diagramie wynoszą:

$p_A = 10 \text{ ujp} \quad \text{oraz} \quad \Delta p_{AB} = 6 \text{ ujp}$

Na diagramie powyżej wyznacz konstrukcyjnie i narysuj $\vec{p}_B$ – wektor pędu protonu w punkcie $B$. Zachowaj odpowiedni kierunek, właściwy zwrot oraz długość wektora pędu, odpowiadającą jego wartości.

Wskazówka: Uwzględnij geometryczną relację między wektorem siły a wektorem zmiany pędu, wynikającą z II zasady dynamiki.

1. Narysowanie w punkcie $B$ wektora zmiany pędu $\Delta\vec{p}_{AB}$ o kierunku i zwrocie zgodnym z $\vec{E}$ i długości równej 6 ujp.

2. Przeniesienie równolegle wektora $\vec{p}_A$ do punktu $B$.

3. Zastosowanie metody równoległoboku do wyznaczenia wektora wypadkowego $\vec{p}_B$ o długości równej 8 ujp (z twierdzenia Pitagorasa: $\sqrt{10^2 + 6^2} = \sqrt{136} \approx 8$).